در یک روز اخیر ماه ژوئن در دبی، بزرگترین شهر امارات متحده عربی، جوی ویواندا (Joy Vivanda) در گرمای ۴۰ درجه سانتیگراد در خیابانها قدم میزد و آگهیهای شغلی را روی تابلوها برای یافتن حقوق بعدی خود بررسی میکرد.
گاهی اوقات او به غریبهها نزدیک میشد تا بپرسد آیا به پرستار بچه یا خدمتکار نیاز دارند، روالی که از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران برای او آشنا شده است.
خانم ویواندا، ۴۴ ساله، یک کارگر خانگی از فیلیپین، گفت: «تقریباً هر روز در چهار ماه گذشته این کار را انجام دادهام، اما هیچ شانسی نداشتهام.» او گفت که در ماه مارس، چند هفته پس از شروع جنگ، شغل خود را از دست داد، زمانی که خانواده روسی که برای آنها کار میکردند، ناگهان دبی را ترک کردند و هرگز بازنگشتند. داستانهایی مانند داستان خانم ویواندا رایج شده است، زیرا دبی هنوز از درگیریای که تغییرات گستردهای را در سراسر منطقه ایجاد کرده، رنج میبرد.
برای دههها، این شهر وسیع در خلیج فارس، نمادی از فرصت و امنیت برای مردم سراسر خاورمیانه، آفریقا، آسیا و فراتر از آن بوده است. با جمعیت بومی کم و مشاغل فراوان در صنایع ساخت و ساز و خدمات، کارگران مهاجر را با چنان سرعتی جذب کرد که امروزه تقریباً ۹۰ درصد جمعیت آن را اتباع خارجی تشکیل میدهند.
در چند ماه گذشته، در حالی که موشکها و پهپادهای ایرانی بر فراز آسمانخراشهای درخشان دبی باریدند و غیرنظامیان را کشتند و زخمی کردند، جنگ به اقتصاد شهر که به شدت به گردشگری و هوانوردی وابسته است، ضربه زد. دبی – که تقریباً ۱۵۰ کیلومتر آن طرف خلیج فارس از ایران قرار دارد – یکی از شهرهایی در خاورمیانه بود که بیشترین آسیب را دید، زیرا امارات متحده عربی بیش از هر کشور دیگری حملات تلافیجویانه ایران را متحمل شد. در حالی که بسیاری از بازدیدکنندگان از این شهر دوری کردند و برخی از ساکنان ثروتمند خارجی فرار کردند، تعداد فزایندهای از کارگران مهاجر با درآمد کم و متوسط به نظر میرسد شغل خود را از دست دادهاند، مجبور به مرخصی بدون حقوق شدهاند یا با کاهش حقوق مواجه شدهاند.
در برخی از محلههای پرجمعیت کارگرنشین، کارگران مهاجر با رزومه در دست، خانه به خانه به دنبال کار دیده میشوند.
تصویر کامل خسارت هنوز مشخص نشده است، زیرا دولت خودکامه اطلاعات اقتصادی بهروز بسیار کمی منتشر میکند. دفتر رسانهای دبی به درخواست اظهار نظر در مورد چگونگی تأثیر جنگ بر بیکاری و رشد اقتصادی پاسخ نداد.
در مصاحبهای با شبکه CNBC آفریقا در ماه آوریل، عبدالله بن طوق المری، وزیر اقتصاد و گردشگری امارات، تأثیر جنگ بر اقتصاد کشور را یک «اختلال» دانست که طولانی نخواهد بود. او گفت: «ما بر اساس چابکی ساخته شدهایم. ما بر اساس تابآوری ساخته شدهایم.»
با این حال، در مصاحبه با کارگران خارجی در سراسر دبی، درد ناشی از جنگ ملموس است.
مجيب رحمان، حسابدار هندی که میگوید اخیراً به همراه تمام همکارانش پس از کاهش فروش در شرکت کترینگشان اخراج شده است، گفت: «به سادگی هیچ کاری وجود ندارد.» او افزود: «شرکت نقدینگی کافی برای پرداخت حقوق کارمندان و تامینکنندگان را ندارد.» او نگران است که یافتن شغل دیگری دشوار باشد. آقای رحمان گفت: «بسیاری از شرکتها دیگر استخدام نمیکنند. همه در تلاش برای بقا هستند.»
یک توافقنامه آتشبس چارچوبی که ماه گذشته بین ایالات متحده و ایران حاصل شد، آرامشی متزلزل و نامطمئن از درگیریها فراهم کرد و امید به بهبود اقتصادی را افزایش داد. با این حال، با ادامه تبادل حملات بین واشنگتن و تهران، بسیاری اکنون از بازگشت به جنگ تمامعیار میترسند.
یک نظرسنجی اخیر از ۵۴۶ کارفرما در امارات توسط شرکت استخدام ManpowerGroup نشان داد که یک چهارم آنها انتظار داشتند در سه ماهه سوم سال ۲۰۲۶ مشاغل را کاهش دهند، در حالی که یک سوم کسبوکارها اعلام کردند که هیچ برنامهای برای استخدام ندارند.
برخی از افرادی که نیویورک تایمز با آنها صحبت کرد، گفتند که شغل خود را حفظ کردهاند اما حقوقشان کاهش یافته است. ذکرا السا، ۲۱ ساله، فروشنده مصری که در یک کیوسک خردهفروشی کار میکند و عمدتاً به گردشگران خدمات میدهد، گفت که به دلیل کاهش شدید تعداد گردشگران، سه ماه است که تقریباً هیچ درآمدی نداشته است. کارفرمای او پرداخت حقوق ثابت را متوقف کرده و او را به یک سیستم مبتنی بر کمیسیون منتقل کرده است، اما فروش روزانه او حتی به ۱۵۰ دلار هم نمیرسد.
دولت دبی از زمان آغاز جنگ، بستههای تشویقی اقتصادی به ارزش بیش از ۶۸۰ میلیون دلار را برای کاهش بار بر دوش کسبوکارها تصویب کرده است. مقامات، میلیاردرها و مدیران تجاری در دبی نیز به طور عمومی لحنی نسبتاً خوشبینانه در مورد تأثیر جنگ داشتهاند. خالد جاسم محمد بن کلبان، مدیرعامل شرکت سرمایهگذاری دبی (Dubai Investments) – یک شرکت دولتی با زیرمجموعههایی در طیف وسیعی از بخشها – گفت که انتظار میرود کندی اقتصادی موقتی باشد.
او در مصاحبهای گفت: «شما شاهد خروج گسترده مردم نیستید، شاهد رها شدن کسبوکارها نیستید.» و استدلال کرد که دبی سابقه تابآوری دارد. «این به این دلیل است که ما قدرت، ثروت، مردم و دانش را داریم.»
این درست است که در گذشته، بسیاری از کارگران و ساکنان خارجی که در طول بحرانها – همهگیری ویروس کرونا در سال ۲۰۲۰ و رکود بزرگ اوایل دهه ۲۰۰۰ – دبی را ترک کردند، با بهبود اقتصاد بازگشتند یا تازهواردان جای آنها را گرفتند.
هنوز زود است که بگوییم جنگ چگونه دبی را در بلندمدت تغییر خواهد داد. امارات یکی از بزرگترین منابع حوالهها در جهان است و حقوق کارگران کمدرآمد آن پیامدهایی فراتر از مرزهای کشور دارد. ونکات (Venkat)، یک خانهدار هندی در یک هتل پنج ستاره در دبی، تا زمانی که در ماه آوریل اخراج شد و به خانه بازگشت، به پرداخت شهریه دو فرزندش در هند کمک میکرد. او داستان خود را به شرطی تعریف کرد که فقط با نام کوچک شناسایی شود، در ماه آوریل نگران بود. او گفت: «هر کاری که میتوانم برای مدیریت اوضاع انجام میدهم. اگر نتوانم به دبی برگردم، آینده فرزندانم در خطر است.»
این موضوع برای خانم ویواندا، کارگر خانگی، نیز صادق است که درآمدش به حمایت از چهار فرزندش در فیلیپین کمک میکند. او میگوید تمایلی به بازگشت به خانه ندارد، زیرا هیچ فرصتی برای او در آنجا وجود ندارد. در عوض، او به امید بهبود اوضاع چسبیده است.
یانیک اوبی، ۳۰ ساله، جوشکار اهل کامرون، گفت که حتی با وجود اینکه توانسته شغل خود را حفظ کند، با ترس از دریافت نامه اخراج در هر زمان زندگی میکند. شرکت نگهداری که او برای آن کار میکند، با خشک شدن قراردادهای جدید، با مشکل مواجه است. آقای اوبی گفت: «من هر روز سر کار میروم، اما کاری برای انجام دادن نیست.»
