احمد الخزاعی، تحلیلگر بحرینی، روز پنجشنبه به «جروزالم پست» هشدار داد که تهدید محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، علیه تمام زیرساختهای منطقه، «تشدید خطرناک لفاظیها» است.
قالیباف، چهارشنبه شب در شبکههای اجتماعی، تهدید به تشدید جنگ کرد و اظهار داشت که «در منطقهای که ما نفت نمیفروشیم، هیچکس نفت نخواهد فروخت. اگر امنیت ما تأمین نشود، هیچ زیرساختی امن نخواهد بود…»
اظهارات وی پس از یک هفته حملات ایران به زیرساختهای غیرنظامی در کویت و بحرین صورت میگیرد. بر اساس گزارش رسانههای وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، زیرساختهای مرکزی داده آمازون روز سهشنبه توسط چندین موشک کروز هدف قرار گرفته و منهدم شد.
ایران همچنین طی هفته گذشته به چندین سایت زیرساختی کلیدی در کویت، از جمله یک نیروگاه تولید برق و یک تأسیسات آب شیرینکن، حمله کرد. این حملات با توجه به بحران آب جاری و افزایش دما در این کشور، میتواند بسیار ویرانگر باشد.
الخزاعی خاطرنشان کرد: «اظهارات محمدباقر قالیباف نشاندهنده تشدید خطرناک لفاظیها است. او با اعلام اینکه «هیچ زیرساختی امن نخواهد بود» و مرتبط کردن صادرات نفت حلیج فارس به توانایی ایران برای فروش نفت خام، از ادعای قبلی مبنی بر اینکه تنها داراییهای آمریکا در کشورهای حلیج فارس هدف قرار میگیرند، فراتر رفته است. این تغییر، تمایز بین پایگاههای آمریکایی و اقتصادهای مستقل کشورهای حلیج فارس را از بین میبرد و عملاً خود منطقه را در تیررس تهران قرار میدهد.»
با وجود این تهدید، الخزاعی هشدار داد که نباید ادعاهای قالیباف را به عنوان شواهدی از نیات واقعی جمهوری اسلامی تلقی کرد و تأکید کرد که تهران اغلب برای ایجاد «فشار روانی و نمایش سیاسی» از «تهدیدات اغراقآمیز» استفاده کرده است، بدون اینکه برنامهای برای اجرای واقعی چنین طرحهایی داشته باشد.
او اذعان کرد: «وعده اینکه کشورهای حلیج فارس دستنخورده باقی خواهند ماند در حالی که تنها داراییهای آمریکا در معرض خطر هستند، همیشه یک سپر لفاظی بوده است، نه یک سیاست معتبر. تاریخ نشان میدهد که وقتی ایران اوضاع را تشدید میکند، پیامدهای آن منطقهای، بیرویه و بیثباتکننده است.»
الخزاعی با تأکید بر اینکه سخنان قالیباف «نباید به عنوان یک تغییر ناگهانی در نگرش تلقی شود»، گفت که بهتر است آن را «ادامه یک الگوی دیرینه؛ استفاده از تهدیدات حداکثری برای نمایش قدرت در حالی که محدودیتهای عملی نفوذ ایران نادیده گرفته میشود»، درک کرد.
او در پایان گفت: «کشورهای حلیج فارس و شرکایشان باید این اظهارات را به عنوان بخشی از معماری فریب که دیپلماسی ایران را برای دههها مشخص کرده است، تلقی کنند و با هوشیاری، وحدت و مکانیزمهای واضح برای جلوگیری از بیثباتی بیشتر، پاسخ دهند.»