پاتایا، تایلند—هفته گذشته، هنگامی که ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن و یکی از ناوشکنهای آن در تایلند پهلو گرفتند، برای هزاران ملوان که مأموریت رکوردشکن آنها در خاورمیانه به دلیل گزارشهایی از وخامت شرایط روی عرشه جنجالبرانگیز شده بود، تسکینی خوشایند بود.
مصاحبه با بیش از دوازده ملوان از کشتیهای لینکلن و یواساس فرانک ای. پیترسن جونیور تصویری از فشاری که جنگ ایران بر نیروهای مسلح ایالات متحده وارد کرده است—but also the resilience of the troops fighting there.—اما همچنین تابآوری نیروهای مبارز در آنجا را ترسیم کرد.
در اولین مرخصی ساحلی پس از نه ماه دریا، ملوانان درباره دورههای طولانیای صحبت کردند که نتوانستند با خانوادههای خود در خانه تماس بگیرند و استرس ناشی از ندانستن زمان پایان مأموریت را بیان کردند. برای برخی، این موضوع تمایل آنها به ادامه خدمت نظامی را تحت تأثیر قرار داد.
«این مأموریت نقطه پایان برای بسیاری از افراد بود»، لوکاس شپردسون، ۲۴ ساله، مکانیک ناوشکن پیترسن گفت و افزود که هنگام بازگشت به بندر اصلی خود در هاوایی، قراردادش را تمدید نخواهد کرد. «افراد فقط فهمیدند که نمیخواهند این کار را برای ۲۰ سال دیگر انجام دهند.»
بیشتر ملوانان گفتند که از انجام مأموریت خود احساس غرور میکنند. آنها اظهار داشتند که علیرغم ساعات طولانی و شرایط دشوار عملیات چندماهه در منطقه جنگی، این تجربه همبستگی بین خدمه را عمیقتر کرده است.
از حدود ۲۸۰ روز حضور در دریا، لینکلن و پیترسن حدود ۲۰۰ روز را در منطقه فعال جنگی سپری کردند و نقش مرکزی در «عملیات خشم حماسی» و محاصره آمریکا بر بنادر ایران داشتند. معمولاً ملوانان میتوانند انتظار داشته باشند هر ۳۰ تا ۴۵ روز کمی استراحت در خشکی داشته باشند. اما بیش از ۵,۰۰۰ زن و مرد روی این دو کشتی تنها توقفهای کوتاه بندری داشتند—لینکلن در گوآم و عمان و پیترسن در عمان و پایگاه اقیانوس هند دیگو گارسیا—قبل از اینکه برای پنج روز مرخصی در شرق تایلند پهلو بگیرند.
چنین مأموریتهای طولانی ممکن است رایجتر شوند. پیت هگست، وزیر دفاع، اخیراً مأموریتهای نیروها را در خاورمیانه گسترش داده است، از جمله برای خدمه کشتیهای جنگی، واحدهای پدافند هوایی و چتربازان، که نشانهای است از احتمال کشیده شدن درگیری تا اوایل سال آینده، به گفته افرادی که از جزئیات آگاه هستند.
نیروی دریایی به درخواست برای اظهار نظر پاسخ نداد.
ادمیرال برد کوپر، فرمانده نظامی ایالات متحده در خاورمیانه، مأموریت لینکلن را «یکی از شدیدترین و مهمترین عملیاتهای دوران مدرن» توصیف کرده است. گروه ضربتی لینکلن بیش از ۲۰۰ پهپاد ایرانی را سرنگونی کرد، کوپر در یادداشتی در وال استریت ژورنال در ۱۶ آگوست گفت.
ناو هواپیمابر در مرکز جنجالها حول جنگ رئیسجمهور ترامپ علیه ایران قرار گرفت. گزارشهایی از جیرهبندی غذا، گرفتگی توالتها و چالشهای سلامت روان انتقادات شدیدی را از سوی قانونگذاران دموکرات برانگیخت. ترامپ در آگوست گفت که مأموریت لینکلن «به هیچ وجه به اندازه کافی طول نکشیده است».
برخی از کهنهسربازان سایر درگیریها نیز پیشنهاد کردند که پرسنل امروزی نیروی دریایی نرمرو شدهاند. در مصاحبهها، ملوانان گفتند چنین اظهاراتی ناعادلانه است و منعکسکننده چالش منحصربهفرد حضور در دریا برای بیش از نه ماه یا کیفیت کار آنها نیست.
فرماندهی مرکزی ایالات متحده اعلام کرد که در اوایل آگوست یکی از ملوانان لینکلن از کشتی به درون آب افتاد اما سریعاً نجات یافت. چندین ملوان لینکلن به ژورنال گفتند که آن ملوان پریده بود. هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی، گفته است که «تعداد کمی موارد سلامت روان درمان شدند و تلفات جانی نداشتند» و نرخ ماندگاری ملوانان در لینکلن از بالاترین نرخها در میان تمام ناوهای هواپیمابر است.
شدت عملیات بر لینکلن اثر گذاشت، اسکادرانهای آن در طول مأموریت بیش از ۱۰,۰۰۰ پرواز انجام دادند.
به گفته چهار نفر از خدمه، تعداد غیرعادی بالای پروازهای هواپیماهای حامل باعث فرسایش بخشی از پوشش ضدلغزش خاص روی سطح عرشه شد. این بدان معنا بود که عرشه وقتی خیس بود لغزنده میشد، اما ملوانان گفتند که این شرایط را مدیریت کردند بدون اینکه احساس ناامنی کنند.
برایان کلارک، مدیر مرکز مفاهیم و فناوری دفاعی در مؤسسه هادسون، گفت که فرسوده شدن سطح ضدلغزش طبیعی است. خدمه اغلب لکههای فرسوده را در توقفهای بندری پاکسازی و دوباره پوشش میدهند، کاری که احتمالاً در ماههای طولانی حضور لینکلن در دریا امکانپذیر نبود، کلارک گفت.
علیرغم مأموریت طولانی، لینکلن از برخی حوادثی که ناوهای دیگر را در مأموریتهای اخیر، از جمله در جریان «عملیات خشم حماسی»، فرا گرفته بود، اجتناب کرد.
در ژوئیه، یک ملوان زمانی که بالگردی از یواساس جورج اچ. دبلیو. بوش به دریای عرب سقوط کرد، جان باخت. آتشی در یواساس جرالد آر. فورد که در مارس از لباسشویی کشتی شروع شد، دو ملوان را زخمی کرد و ۶۰۰ نفر دیگر را در حین استقرار در خاورمیانه بدون جای خواب رها کرد.
در اکتبر ۲۰۲۵، یواساس نیمیتز در حالی که در دریای جنوب چین حرکت میکرد، در فاصله ۳۰ دقیقهای از هم یک بالگرد و یک جنگنده را از دست داد. در آورده همان سال، یک جنگنده دیگر از یواساس هری اس. ترومن که برای مبارزه با شبهنظامیان حوثی در دریای سرخ مستقر شده بود، درست چند هفته پس از برخورد با یک کشتی تجاری، از کشتی افتاد.
نیروی دریایی حوادث مربوط به ترومن را تا حدی به کمبود نیروی انسانی روی ناو و خستگی ملوانان بیش از حد مشغول نسبت داد.
خدمه ناوهای هواپیمابر، ناوشکنها و رزمناوها معمولاً شیفتهای ۱۲ ساعته، شش روز در هفته کار میکنند. راهروها و اتاقهای خواب کشتیها باریک و خفهکننده هستند. ملوانان جوان در تختهای کوچک، معروف به «راک» (rack)، با حریم خصوصی یا فضای شخصی بسیار کم میخوابند.
برخی ملوانان لینکلن گفتند که پس از تمدید مأموریت آنها فراتر از تاریخ پایان اولیه در مه، زمان اضافی استراحت به آنها اختصاص یافته بود. خدمه سعی کردند روحیه را با فعالیتهایی مانند مسابقات املا یا رقابتهای لیپسینک حفظ کنند.
در اوایل، ملوانان لینکلن و پیترسن گفتند که وایفای کشتیها برای حدود دو ماه به دلیل امنیت عملیاتی خاموش بود. به استثنای دورهای حدود دو هفتهای، اکثر ملوانان پیترسن همچنان به ایمیل روی کامپیوترهای مشترک با اتصال اینترنت امن دسترسی داشتند، شپردسون، مکانیک، گفت.
با این حال، ملوانان گفتند که نداشتن وایفای ارتباط با خانواده و دوستان را چالشبرانگیز میکرد، زیرا اغلب صفهایی برای کامپیوترهای مشترک وجود داشت.
گاهی اوقات، سهمیه غذاها برای اطمینان از دوام آوردنشان کوچکتر میشد، زیرا جنگ تدارکات کشتیها را دشوارتر میکرد. در یک مقطع، لینکلن مجبور شد بخشی از تدارکات خود را به پیترسن منتقل کند، به گفته چهار ملوان، از جمله سه نفر که در بخش خدمات غذایی کار میکردند.
مایکل گونزالس، ملوانی روی پیترسن، گفت که روزهایی بود که احساس گرسنگی میکرد، اما ملوانان دیگر گفتند که همیشه مقدار کافی دریافت میکردند.
«من احساس میکنیم که هر روز مقدار لازم غذا به ما داده شد»، شپردسون گفت. «بله، کمتر بود، اما قطعاً کافی بود.»
تمام ملوانانی که با ژورنال صحبت کردند توافق داشتند که سختترین بخش، ندانستن زمان پایان مأموریت بود، زیرا روزها در هم آمیخته بودند و خستگی بدتر میشد. روحیه زمانی افت میکرد که تاریخهای بازگشت بارها تمدید میشد.
پس از این مأموریت، انتظار میرود لینکلن و بیشتر ملوانانش به برمرتون، واشینگتن، به جای بندر اصلی فعلی خود در سن دیگو، مجدداً منصوب شوند. عدم قطعیت در مورد زمان این انتقال، استرس را برای ملوانانی که خانواده دارند، به ویژه آنهایی که فرزندان در سن مدرسه دارند، افزایش داد، چند نفر گفتند.
مأموریتهای صلحآمیز ناوهای هواپیمابر ایالات متحده معمولاً شش تا هشت ماه طول میکشند. با این حال، در سالهای اخیر، مأموریتهای بیشتری طولانیتر شدهاند. فورد قبل از بازگشت به خانه در مه گذشته، ۱۱ ماه در دریا بود و آن را به طولانیترین مأموریت ناو هواپیمابر در دهههای اخیر تبدیل کرد، هرچند به اندازه لینکلن بدون بازدید بندری دوام نیاورد.