ناوگروه تهاجمی دیگری از نیروی دریایی آمریکا مأموریت ۲۰۲۶ خود را آغاز کرد

تنها چند روز پس از آنکه ابرناو هواپیمابر هسته‌ای یواس‌اس تئودور روزولت (CVN-71) از کلاس نیمیتز، مستقر در پایگاه نیروی دریایی سن دیگو در کالیفرنیا، مأموریت ۲۰۲۶ خود را آغاز کرد که در جریان آن این ناو جنگی به سمت خاورمیانه حرکت خواهد کرد، یک ناو تهاجمی دیگر نیز این هفته از «دوستانه‌ترین شهر آمریکا» به دریا رفت.

ناو تهاجمی آبی‌خاکی یواس‌اس ماکین آیلند (LHD-8) از کلاس وسپ که با سوخت متعارف کار می‌کند، روز دوشنبه به دریا رفت و ردیاب متن‌باز نیروی دریایی، WarshipCam، تصویری از خروج آن را در ایکس منتشر کرد.

یواس‌اس ماکین آیلند (LHD 8) ناو تهاجمی آبی‌خاکی کلاس وسپ در حال ترک سن دیگو در مأموریتی برنامه‌ریزی‌شده – ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶ منبع: INST- giovanni_anjilow

— WarshipCam (@WarshipCam) ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶

ناو پرچمدار گروه آماده آبی‌خاکی ماکین آیلند ساعت ۱ بعدازظهر به وقت محلی از زیر پل کورونادو عبور کرد. همان روز، دو ناو ترابری آبی‌خاکی دیگر، یواس‌اس انکوریج (LPD-23) و یواس‌اس جان پی. مورثا (LPD-26)، نیز از سن دیگو اعزام شدند.

«این سه ناو گروه آماده آبی‌خاکی ماکین آیلند را تشکیل می‌دهند. یک ARG/MEU معمولاً شامل حدود ۲۲۰۰ تفنگدار و ملوان عضو یگان اعزامی تفنگداران دریایی و حدود ۲۰۰۰ ملوان دیگر در سه ناو آبی‌خاکی است»، پایگاه خبری USNI News توضیح داد.

هرچند ممکن است با یک ناو هواپیمابر اشتباه گرفته شود و از نظر ابعاد فیزیکی تقریباً هم‌اندازه ناو هواپیمابر ناوگان دوران جنگ جهانی دوم مانند کلاس اسکس باشد، یواس‌اس ماکین آیلند یک ناو هواپیمابر نیست.

LHD-8 هشتمین و آخرین ناو تهاجمی آبی‌خاکی کلاس وسپ است. این ناو دومین شناور جنگی نیروی دریایی آمریکا است که به نام جزیره ماکین نام‌گذاری شده؛ جزیره‌ای که در اوایل جنگ اقیانوس آرام هدف حمله تفنگداران مهاجم دریایی آمریکا قرار گرفت. نخستین ناو با این نام، CVE-93، به دوران جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد؛ یک ناو هواپیمابر اسکورت از کلاس کازابلانکا که در کارزار فیلیپین، تهاجم به ایووجیما و نبرد اوکیناوا پشتیبانی ارائه کرد. مانند بیشتر شناورهای نیروی دریایی آمریکا در دوران جنگ جهانی دوم، این ناو نیز در سال ۱۹۴۶ از خدمت خارج و سال بعد اوراق شد.

اما هرچند این ناو تهاجمی کنونی ممکن است «ناو هواپیمابر» نباشد، توان حمل هواپیما را دارد. عرشه پرواز تمام‌طول آن می‌تواند برای عملیات هواپیماهای برخاست کوتاه و فرود عمودی (STOVL) مانند ای‌وی-۸بی هرییر ۲ و اف-۳۵بی لایتنینگ ۲، به همراه بالگردها و هواپیماهای بالگردنده، استفاده شود. این ناو همچنین به یک عرشه داخلی (well deck) برای به آب انداختن شناورهای سطحی، از جمله هاورکرافت‌ها و خودروهای آبی‌خاکی، مجهز است.

این کلاس به عنوان جانشین ناوهای تهاجمی کلاس تاراوا توسعه یافت و اصلاحاتی در آن اعمال شد که امکان عملیات با شناورهای فرود پیشرفته‌تر را فراهم می‌کرد.

هر LHD از کلاس وسپ (ناو بالگردبر فرود، یک رده از ناوهای تهاجمی آبی‌خاکی) می‌تواند تقریباً یک یگان اعزامی تفنگداران دریایی آمریکا را با تمام توان انتقال دهد و نیروها را از طریق شناور فرود، بالگرد یا هواپیمای بالگردنده در قلمرو دشمن پیاده کند.

هر هشت LHD کلاس وسپ توسط شرکت اینگالز شیپ‌بیلدینگ، زیرمجموعه غول کشتی‌سازی هانتینگتون اینگالز اینداستریز (HII)، در پاسکاگولا در ایالت می‌سی‌سی‌پی ساخته شدند. امروز تنها هفت فروند از این شناورها در خدمت هستند، زیرا یواس‌اس بون‌اوم ریچارد (LHD-6) در جریان بازسازی در ژوئیه ۲۰۲۰ در آتش‌سوزی به شدت آسیب دید. با توجه به گستردگی تعمیرات که تا هفت سال به طول می‌انجامید و تا ۳.۲ میلیارد دلار هزینه داشت، نیروی دریایی تصمیم گرفت به جای آن، ناو را اوراق کند.

گروه آماده آبی‌خاکی، یا ARG، یک نیروی ضربت متحرک نیروی دریایی آمریکا است که می‌تواند نیروی پیاده‌شونده تفنگداران دریایی آمریکا را حمل و سپس پشتیبانی کند تا از دریا عملیات واکنش به بحران، عملیات نظامی و امدادرسانی در بلایا انجام دهد.

این گروه معمولاً حول سه ناو جنگی آبی‌خاکی تخصصی تشکیل می‌شود که در مجموع می‌توانند بیش از ۵۰۰۰ ملوان و تفنگدار را حمل کنند. ناو پرچمدار ARG، ناو تهاجمی آبی‌خاکی است و یک ناو ترابری آبی‌خاکی (LPD) از آن پشتیبانی می‌کند. این ناو چندمنظوره می‌تواند نیرو، خودروهای تاکتیکی و سایر تجهیزات را حمل کند. LPD همچنین امکانات فرماندهی و کنترل را فراهم می‌کند و گروه آماده آبی‌خاکی ماکین آیلند دو فروند از این شناورها را در اختیار دارد.

شناور سوم یک ناو بارانداز فرود (LSD) است که برای به آب انداختن شناورهای فرود بالشتک هوا با سرعت بالا (LCAC) و سایر شناورها طراحی شده تا نیروها و تجهیزات را مستقیماً به ساحل منتقل کند.

یک ARG تقریباً همیشه در کنار یک یگان اعزامی تفنگداران دریایی (MEU) اعزام می‌شود که یک تیم دریایی «آبی-سبز» از تفنگداران دریایی جای‌گرفته در شناورهای نیروی دریایی آمریکا ایجاد می‌کند. هر MEU شامل حدود ۲۲۰۰ ملوان و تفنگدار است که در چند ناو آبی‌خاکی مستقر می‌شوند. این نیرو اشاره کرد که تفنگداران پیش از اعزام، یک برنامه آموزشی سخت ۲۶ هفته‌ای را می‌گذرانند که برای آماده‌سازی آن‌ها برای هر پیشامدی طراحی شده است.

MEU از چهار عنصر تشکیل شده است: یک عنصر فرماندهی که به عنوان ستاد کل یگان عمل می‌کند؛ یک عنصر رزم زمینی (GCE) که قدرت رزمی MEU را تأمین می‌کند و حول یک گردان پیاده تفنگداران دریایی ساخته شده است؛ یک عنصر رزم هوایی (ACE) که شامل اسکادران ترکیبی بالگرد میان‌وزن با بالگردهای ترابری از مدل‌ها و توانمندی‌های مختلف، بالگردهای تهاجمی و جت‌ها، تیم‌های پدافند هوایی و تمام دارایی‌های پشتیبانی زمینی لازم است؛ و عنصر رزم لجستیک (LCE) که پشتیبانی حیاتی مأموریت مانند کمک‌های پزشکی و دندانپزشکی، حمل‌ونقل موتوری، تدارکات، نگهداری تجهیزات و فرود را برای MEU فراهم می‌کند.

یگان اعزامی سیزدهم تفنگداران دریایی در حال حاضر همراه با گروه آماده آبی‌خاکی ماکین آیلند اعزام شده است. این یگان چندین ماه آماده‌سازی کرده و در سواحل کالیفرنیا آموزش دیده است.

«این آموزش یکپارچه بخشی از تمرین‌های آماده‌سازی است که ARG/MEU پیش از اعزام انجام می‌دهد»، USNI News گزارش داد.

این یگان که به «سیزدهم رزمنده» معروف است، در پایگاه تفنگداران دریایی کمپ پندلتون در کالیفرنیا مستقر است.

پیتر سوچیو در طول ۳۰ سال فعالیت در روزنامه‌نگاری، در ده‌ها روزنامه، مجله و وب‌سایت مشارکت داشته است. او به طور منظم درباره تجهیزات نظامی، تاریخ سلاح‌های گرم، امنیت سایبری، سیاست و امور بین‌الملل می‌نویسد. پیتر همچنین نویسنده مشارکت‌کننده در فوربس و کلیرنس جابز است. او در میشیگان مستقر است. می‌توانید او را در توییتر دنبال کنید: @PeterSuciu. می‌توانید با نویسنده از طریق [email protected] مکاتبه کنید.