ایالات متحده تا اکتبر ۲۰۲۶ دارای ۱۱ ناو هواپیمابر فعال است. این ناوگان شامل ۱۰ کشتی از کلاس نیمیتز و یک ناو از کلاس جرالد آر. فورد است که همگی با راکتورهای هستهای کار میکنند.
با این حال، این تعداد دارای یک نکته مهم است. داشتن ۱۱ ناو فعال به این معنا نیست که نیروی دریایی میتواند هر ۱۱ ناو را همزمان به میدان نبرد بفرستد.
برخی از این ناوها در حال گذراندن دورههای نگهداری یا بازسازی طولانیمدت هستند، در حالی که برخی دیگر مشغول انجام تمرینات یا آمادهسازی برای استقرار میباشند.
این شمارش همچنین شامل کشتیهای تهاجم آبی-خاکی و ناوهایی که هنوز وارد خدمت رسمی نشدهاند، نمیشود. این تمایزات زمانی اهمیت پیدا میکنند که نیروی دریایی در حال آمادهسازی برای بازنشستگی قدیمیترین ناو خود و ورود ناو بعدی به ناوگان است.
آمریکا چه ناوهای هواپیمبری دارد؟
کلاس نیمیتز بخش عمدهای از ناوگان ناوهای هواپیمابر آمریکایی را تشکیل میدهد.
این ده کشتی عبارتند از یواساس نیمیتز، یواساس دوایت دی. آیزنهاور، یواساس کارل وینسون، یواساس تئودور روزولت، یواساس آبراهام لینکلن، یواساس جورج واشینگتن، یواساس جان سی. استنیس، یواساس هری اس. ترومن، یواساس رونالد ریگان و یواساس جورج اچ. دبلیو. بوش.
شماره بدنه این ناوها به ترتیب از CVN-68 تا CVN-77 ادامه دارد. نشان CVN شناسه یک ناو هواپیمابر با پیشرانه هستهای است.
یازدهمین کشتی، یواساس جرالد آر. فورد، با نشان CVN-78 شناخته میشود. این ناو که در ژوئیه ۲۰۱۷ به خدمت گرفته شد، نسل بعدی ناوهای هواپیمابر آمریکایی را معرفی کرد.
ناو فورد از کاپولتهای الکترومغناطیسی برای پرتاب هواپیماها استفاده میکند که جایگزین کاپولتهای بخاری موجود در ناوهای کلاس نیمیتز شدهاند. طراحی آن همچنین شامل تجهیزات جدید بازیابی هواپیما و بالابرهای تسلیحات است.
این ناوها به طور مشترک فرودگاههای متحرکی را فراهم میکنند که به نیروی دریایی امکان اجرای عملیات هوایی در دریا را میدهد. هواپیماهای مستقر بر روی این ناوها مأموریتهایی متنوع از جمله عملیات حمله، دفاع هوایی، نظارت و جنگ الکترونیک را انجام میدهند.
پیشرانه هستهای به این کشتیها استقامت قابل توجهی میبخشد، اما نیازهای پشتیبانی آنها را از بین نمیبرد. سوخت هواپیما، مواد غذایی، مهمات و سایر ملزومات همچنان نیازمند تکمیل هستند.
چرا هر ۱۱ ناو نمیتوانند همزمان مستقر شوند؟
یک ناو فعال حتی زمانی که نگهداری مانع از استقرار آن میشود، بخشی از ناوگان باقی میماند. بنابراین، مجموع موجودی تنها بخشی از تصویر ظرفیت هوانوردی دریایی آمریکا را نشان میدهد.
ناوها از دورههای استقرار، نگهداری و آموزش عبور میکنند. کارهای بزرگ در کارخانههای کشتیسازی میتواند یک کشتی را برای سالها از دسترس عملیاتی خارج کند، بدون اینکه آن را از ناوگان فعال حذف نماید.
یواساس هری اس. ترومن نمونهای فعلی ارائه میدهد. این کشتی در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ از نورفولک به سمت کارخانه کشتیسازی نیوپورت نیوز حرکت کرد تا فاز کارخانهای سوختگیری مجدد و بازسازی پیچیده خود را آغاز کند.
طبق اعلامیه نیروی دریایی، این کار شامل سوختگیری مجدد راکتور و مدرنسازی گسترده است که زمان اتمام آن نوامبر ۲۰۳۱ برنامهریزی شده است.
منبع دیگری از ابهام، ناوگان تهاجم آبی-خاکی نیروی دریایی است. این کشتیها دارای عرشه پرواز بزرگ هستند و میتوانند هلیکوپترها، تیلتروتورها و هواپیماهای با قابلیت برخاست کوتاه و فرود عمودی را عملیاتی کنند.
با این حال، نقش اصلی آنها بر حمایت از عملیات اکتشافی تفنگداران دریایی متمرکز است. نیروی دریایی آنها را به عنوان کشتیهای تهاجم آبی-خاکی با نشان LHA یا LHD طبقهبندی میکند و آنها را در ناوگان ۱۱ ناوی CVN خود قرار نمیدهد.
آیا تعداد ناوها به زودی تغییر خواهد کرد؟
گذار بین یواساس نیمیتز و یواساس جان اف کندی آینده، اهمیت تاریخ ذکر شده برای هر شمارش ناو را برجسته میکند.
نیمیتز که در مه ۱۹۷۵ به خدمت گرفته شد، همچنان در ناوگان محسوب میشود. اگرچه برنامههای قبلی بازنشستگی آن را در سال ۲۰۲۶ پیشبینی کرده بودند، اما عمر خدمتی آن تا سال ۲۰۲۷ تمدید شده است.
در همین حال، جان اف کندی با نشان CVN-79 هنوز به ناوگان ناوهای هواپیمابر فعال نپیوسته است. نیروی دریایی پذیرش مقدماتی آن را در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام کرد، در حالی که تحویل رسمی برای بهار ۲۰۲۷ برنامهریزی شده است.
این مرحله اجازه میدهد آزمایشهای بیشتر در دریا و آموزش خدمه در حالی که سازنده کشتی تستهای سیستمهای باقیمانده را تکمیل میکند، انجام شود. این به معنای فعال شدن ناو یا آمادگی آن برای استقرار نیست.
در حال حاضر، پاسخ همچنان ۱۱ ناو هواپیمابر فعال است. تعداد ناوهای موجود برای عملیات پرسشی جداگانه است که توسط برنامههای نگهداری، الزامات آموزشی و گذار بین کشتیهای بازنشسته و جانشینان آنها شکل میگیرد.