اورشلیم — احزاب اپوزیسیون اعلام کرده‌اند که در تلاش برای سرنگونی بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، متحد هستند، اما نمی‌توانند بر سر اینکه چه کسی باید جایگزین او شود یا ائتلاف آینده چگونه خواهد بود، توافق کنند.
این آشفتگی یکی از بزرگ‌ترین دارایی‌های نتانیاهو پیش از رأی‌گیری ۲۷ اکتبر است، زیرا کشور همچنان در طولانی‌ترین جنگ تاریخ خود غوطه‌ور است.
اگرچه این اولین انتخابات پس از حمله حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ است، اما سوال اصلی همان چیزی است که بیش از یک دهه بوده: آیا اسرائیلی‌ها دوباره به نتانیاهو، پرنفوذترین نخست‌وزیر تاریخ اسرائیل، رأی خواهند داد؟ نتانیاهو علیرغم مدیریت بزرگ‌ترین فاجعه در تاریخ اسرائیل، همچنان یک نیروی سیاسی قدرتمند باقی مانده است؛ پارادوکسی شگفت‌انگیز که بسیاری را درباره شخصیت او، کشور و وضعیت بلوک اپوزیسیون که برای خلع او رقابت می‌کنند، روشن می‌سازد.
چرخش به سمت راست
از ۷ اکتبر، نظرسنجی‌ها نشان داده‌اند که رأی‌دهندگان یهودی به سمت راست چرخیده‌اند. اما پایبندی به دیدگاه‌های راست‌گرا لزوماً به معنای حمایت از نتانیاهو نیست. سه حزب اپوزیسیون — «یاشار» به رهبری گادی آیزنکوت، «همراه» به رهبری نفتالی بنت و «اسرائیل بیتنا» به رهبری آویگدور لیبرمن — همگی سیاست‌های مرکزگرا یا راست‌گرا را پیشنهاد می‌کنند.
نظرسنجی‌ها از ژوئن ۲۰۲۵ به طور مداوم نشان داده‌اند که اردوگاه ضد نتانیاهو در حال کسب امتیاز است، به طوری که حزب یاشار از حزب لیکود نتانیاهو پیشی گرفته است. این روند ممکن است اکنون تا حدی به دلیل فقدان انسجام ادراک‌شده در داخل بلوک تغییر کند، زیرا چندین نامزد همچنان برای تصدی مقام نخست‌وزیری رقابت می‌کنند، حتی در حالی که خود را بخشی از یک اردوگاه اپوزیسیون متحد معرفی می‌کنند.
تنوع ایدئولوژیک اپوزیسیون ممکن است برخی از رأی‌دهندگان مرکزگرا و راست‌گرا را نیز دور کند.
یائیر گولان، رهبر حزب چپ‌گرای دمکرات‌ها، قویاً از تشکیل ائتلاف حاکمیتی که شامل حزب اسلام‌گرای «رعآم» باشد، حمایت می‌کند؛ موضعی که بسیاری از رأی‌دهندگان یهودی متمایل به راست احتمالاً آن را غیرقابل قبول خواهند دانست. از سوی دیگر، آیزنکوت، بنت و لیبرمن همگی حضور احزاب عرب در دولت آینده را رد کرده‌اند.
این شکاف‌ها می‌تواند تعیین‌کننده باشد، زیرا نتانیاهو هنوز از ۶۱ کرسی مورد نیاز برای اکثریت در کنست ۱۲۰ عضوی فاصله دارد و ظاهراً فضای کمی برای گسترش بلوک خود دارد. مخالفان او می‌توانند به دنبال تشکیل دولت اقلیتی باشند که از بیرون توسط احزاب عرب حمایت شود و از ورود رسمی آن‌ها به ائتلاف اجتناب کنند. اما اینکه آیا حتی چنین حمایتی پذیرفته شود یا نه، همچنان منبع تنش در داخل اپوزیسیون است.
پتانسیل نتیجه عکس
در سپتامبر، آیزنکوت، بنت، لاپید و لیبرمن توافق کردند که مسئله اینکه چه کسی رهبری بلوک را بر عهده خواهد گرفت، تا پس از انتخابات به تعویق بیندازند. هدف این بود که از اختلافات علنی جلوگیری شود، اما تحلیلگران به المونیتور گفتند که این سکوت، اپوزیسیون را ضعیف می‌کند و رأی‌دهندگان را در ابهام قرار می‌دهد که چه کسی جایگزین نتانیاهو خواهد شد.
در روزهای پایانی کمپین در ۱۶ اکتبر، لیبرمن که بارها با شرکای اپوزیسیون خود درگیر شده است، حمله تمام‌عیاری را علیه آیزنکوت آغاز کرد. او در پست‌های طولانی در شبکه‌های اجتماعی، فرمانده سابق ارتش را متهم کرد که قصد دارد اردوگاه ضد نتانیاهو را ترک کند و به نخست‌وزیر و متحدان فوق‌ارتدکس او بپیوندد، در ازای ترتیبی برای چرخش قدرت نخست‌وزیری با فرد فعلی.
لیبرمن یکی از باتجربه‌ترین بازیگران سیاسی اسرائیل است، شاید دوم بعد از نتانیاهو. تصمیم او برای حمله به یک رهبر هم‌ردیف اپوزیسیون در این مرحله دیرهنگام از کمپین، سوالاتی را مطرح می‌کند که چرا او شکاف‌ها را در بلوک خود عمیق‌تر می‌کند و خطر این وجود دارد که رأی‌دهندگان تصور کنند این اردوگاه بیشتر مشغول دعاهای داخلی است تا جایگزینی نتانیاهو.
یک استراتژیست ارشد سیاسی که قبلاً به لیبرمن مشاوره داده بود، توضیحی ارائه کرد. «لیبرمن مردی احساساتی است و کاری که اکنون انجام می‌دهد ایجاد هرج‌وجرج در آنچه به عنوان بلوک تغییر شناخته می‌شود است»، این استراتژیست به شرط ناشناس ماندن به المونیتور گفت.
این استراتژیست افزود که لیبرمن می‌داند این حرکت اپوزیسیون را ضعیف می‌کند، اما ممکن است به این نتیجه رسیده باشد که این بلوک در شکل فعلی نمی‌تواند پیروز شود. «او اساساً می‌گوید تنها کسی است که می‌داند چگونه بدون نتانیاهو دولت تشکیل دهد.»
برخلاف اپوزیسیون، نتانیاهو هیچ رقیبی برای مقام نخست‌وزیری در اردوگاه خود ندارد. این موضوع به او آزادی عمل می‌دهد تا پیامی واحد و منظم برای بازگرداندن رأی‌دهندگان اجرا کند.
یک مقام ارشد سیاسی به المونیتور گفت که نتانیاهو بر بازگرداندن رأی‌دهندگان سابق لیکود و احزاب متحد متمرکز است که پس از حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به احزاب دیگر روی آوردند. به گفته این مقام، شعار او، «یا راست یا فلسطین»، طراحی شده است تا مخالفانش را در نگاه آن رأی‌دهندگان منفی جلوه دهد.
این پیام بر ترس‌هایی تأکید دارد که پیروزی اپوزیسیون منجر به تشکیل یک دولت فلسطینی خواهد شد؛ نتیجه‌ای که اکثر اسرائیلی‌ها، به ویژه پس از ۷ اکتبر، آن را رد می‌کنند.