.jpg?branch=production&width=3840&quality=75&auto=webp&crop=4:5)
در دفتر کوچکی در منطقه صنعتی شهر لُد، شهری در حومه تل‌آویو که نیروهای اسرائیلی طی جنگ ۱۹۴۸ هزاران فلسطینی را از آنجا اخراج کردند، ستاد انتخاباتی حزب «عوتسما یهودیت» یا «قدرت یهود» قرار دارد. این حزب اولترا-ملی‌گرا توسط ایتامار بن‌گویر، چهره‌ای افراطی که زمانی برای خدمت در ارتش اسرائیل بیش از حد افراطی تلقی می‌شد، رهبری می‌شود. او اکنون به عنوان وزیر امنیت ملی در کابینه بنیامین نتانیاهو نشسته و نظارت بر پلیس و سازمان زندان‌های کشور را بر عهده دارد.
اگر نظر بن‌گویر تأمین شود، انتخابات ۲۷ اکتبر به حزب او کرسی‌های بیشتری در پارلمان و به خود اهرم فشار بیشتری بر دولت راست‌گرای دیگری تحت رهبری نتانیاهو خواهد داد. هدف او جایگزینی نخست‌وزیر نیست، بلکه وابسته‌تر کردن او به احزاب تندرویی است که خواستار خروج فلسطینیان از غزه و کرانه باختری و گسترش حاکمیت اسرائیل بر این سرزمین‌ها هستند.
«من می‌خواهم نتانیاهو نخست‌وزیر باشد. او یک رهبر است. من او را میلیون‌ها برابر به آیزنکوت ترجیح می‌دهم»، بن‌گویر در مصاحبه‌ای نادر در ۱۹ اکتبر به من گفت، اشاره به رقیب اصلی نتانیاهو، گادی آیزنکوت، فرمانده سابق ارتش. او با کوبیدن دست بر سینه افزود: «آنچه واقعاً به راست‌گرایی نتانیاهو کمک می‌کند، این است که من، بن‌گویر، وزیر ارشد باشم و دولت کاملاً راست‌گرا تشکیل شود.»
پستی که او تشنه آن است، وزارت دفاع است؛ موقعیتی که فرماندهی بر نیروهای مسلح اسرائیل و اختیارات بیشتری برای پیگیری چشم‌انداز او برای غزه و کرانه باختری را فراهم می‌کند: محدودیت‌های کمتر بر عملیات نظامی، «مهاجرت داوطلبانه» فلسطینیان از هر دو قلمرو، و گسترش کنترل اسرائیل بر زمین‌هایی که معتقد است متعلق به مردم یهود است. نتانیاهو تاکنون از اعطای این پست به بن‌گویر مقاومت کرده است. اما بن‌گویر و متحدانش امیدوارند کرسی‌های کافی کسب کنند تا نتانیاهو را مجبور به پذیرش خواسته‌هایشان کنند یا خطر از دست دادن قدرت را بپذیرند. او ممکن است از چرخش سیاسی اسرائیل به سمت راست، به ویژه بین رأی‌دهندگان جوان جذب سبک تقابل‌جویانه و چشم‌انداز سازش‌ناپذیر او درباره حاکمیت یهود بهره‌مند شود. در نظرسنجی کانال ۱۲ از رأی‌دهندگان یهودی بار اول، تقریباً سه چهارم خود را راست‌گرا یا مرکز-راست معرفی کردند.
نظرسنجی‌ها حاکی از رقابتی تنگاتنگ است، به طوری که حزب میانه‌روی «یاشار» آیزنکوت در چند نظرسنجی اخیر جلوتر از حزب لیکود نتانیاهو قرار گرفته است، اما نه بلوک راست‌گرای نخست‌وزیر و نه اپوزیسیون نزدیک به ۶۱ کرسی کنست مورد نیاز برای حکومت نیستند. میانگین چهار نظرسنجی اخیر نشان می‌دهد که دو اردوگاه به ترتیب حدود ۵۰ و ۵۳ کرسی دارند، که احزاب عرب و گروه‌های کوچکتر را احتمالاً تعیین‌کننده می‌کند. نتیجه ممکن است ائتلاف شکننده دیگری باشد؛ دولت وحدت ملی غیرمحتمل بین نتانیاهو و آیزنکوت؛ یا بن‌بستی طولانی که اسرائیلیان را دوباره به پای صندوق‌های رأی بکشاند.
بن‌گویر، با پیراهن سفید و کلاه یهودی سفید، انگلیسی را با مکث صحبت می‌کند. در دوران رهبری او، سازمان زندان‌های اسرائیل به دلیل رفتار با بازداشت‌شدگان فلسطینی با اتهامات سوءرفتار مواجه شده است. اما او می‌خواهد نقش مستقیم‌تری در تعیین آینده اسرائیل در غزه و کرانه باختری داشته باشد.
«اگر اسرائیل بخواهد زنده بماند و نابود نشود، باید کل غزه را تصرف کنیم»، او می‌گوید. «ما باید مهاجرت داوطلبانه را ترویج کنیم. غزه می‌تواند ریوییرا (منطقه ساحلی لوکس) باشد. مکان زیبایی است. اما نمی‌توانیم حتی یک عضو حماس آنجا داشته باشیم.» پیشنهاد او شامل خروج فلسطینیان از غزه به کشورهایی است که حاضر به پذیرش آن‌ها باشند و سپس اجازه استقرار شهرک‌نشینی اسرائیلیان در این محله ساحلی. این تصمیم، یکی از تعریف‌کننده‌ترین اقدامات نخست‌وزیر راست‌گرای قبلی، آریل شارون، را معکوس می‌کند؛ کسی که در سال ۲۰۰۵ نیروهای اسرائیلی را عقب کشید و بیش از ۸۰۰۰ شهرک‌نشین یهودی را از غزه تخلیه کرد.
بن‌گویر توضیح روشنی ارائه نمی‌دهد که کدام کشورها حاضر به پذیرش تعداد زیادی فلسطینی هستند، یا چگونه خروج آن‌ها تحت شرایط پیشنهادی او می‌تواند «داوطلبانه» تلقی شود. «غزه همیشه مال ما بود»، او می‌گوید. «اسرائیل کشور کوچکی است. ما باید گسترده‌تر و وسیع‌تر شویم. حماس تروریست‌هایی هستند که فقط نمی‌خواهند اسرائیل را نابود کنند. آن‌ها می‌خواهند کل جهان را نابود کنند.»
وقتی پیشنهاد کردم که حذف فلسطینیان از غزه و اسکان مجدد آن، انزوای بین‌المللی اسرائیل را عمیق‌تر می‌کند، او این نگرانی را نادیده گرفت. «من فکر می‌کنم هرچه قوی‌تر باشیم، منزوی نخواهیم شد»، او گفت. «اسرائیل وقتی ضعیف است منزوی می‌شود. اگر به جمعیت کمک کنیم غزه را ترک کنند، می‌توانیم بسیار قوی باشیم.»
سخنان و طرح‌های سیاستی بن‌گویر محکومیت گسترده‌ای را در داخل و خارج از کشور برانگیخته است، به طوری که منتقدان از طیف‌های مختلف سیاسی او را به تحریک جنایات جنگی و فرسایش پایه‌های دموکراسی اسرائیل متهم می‌کنند. «او منبع دردسرهای عظیمی است»، افرائیم هالوی، رئیس سابق موساد، به من گفت.
جاه‌طلبی‌های او در کرانه باختری نیز به همان اندازه گسترده است. بن‌گویر می‌خواهد اسرائیل این قلمرو را ضمیمه کند؛ سرزمینی که او، مانند اکثر اسرائیلیان، با نام‌های کتاب مقدس آن یعنی یهودیه و سامره می‌خواند. این منطقه خانه ۳.۳ میلیون فلسطینی است و بخشی از آن توسط تشکیلات خودگردان فلسطین (PA) اداره می‌شود که بر اساس توافقنامه‌های اسلو ۱۹۹۳ ایجاد شد و چشم‌انداز یک دولت فلسطینی را ترسیم می‌کرد. تشکیلات خودگردان که تحت کنترل حزب فتح است، دارای نیروی امنیتی سبک‌مسلح است که توسط ارتش آمریکا آموزش دیده و تاریخی با اسرائیل برای سرکوب حملات تروریستی همکاری می‌کند. اما بن‌گویر می‌خواهد کنترل امنیتی اسرائیل بر منطقه‌ای که فلسطینیان آن را قلب دولت آینده خود می‌دانند، اعمال شود. «ما باید سلاح‌ها را از تشکیلات خودگردان بگیریم»، او گفت. «تا الان در اریحا آموزش می‌بینند. آیا آن‌ها برای راهنمایی ترافیک آموزش می‌بینند؟ آن‌ها می‌خواهند یک ۷ اکتبر دیگر انجام دهند.» سخنگوی تشکیلات خودگردان به درخواست برای اظهار نظر پاسخ نداد.
این چشم‌انداز فراتر از ضمیمه کردن است. بن‌گویر می‌گوید او میلیون‌ها فلسطینی را که نسل‌ها در کرانه باختری زندگی کرده‌اند، تشویق به بسته‌بندی وسایل و رفتن خواهد کرد. «ما حاکمیت در یهودیه و سامره می‌خواهیم، جایی که همچنین مهاجرت داوطلبانه را می‌خواهیم»، او گفت. «صرفاً برای اینکه متوجه شوید، ما مهاجرت داوطلبانه را می‌خواهیم - نه بیرون انداختن کسی. مردم گزینه رفتن را انتخاب خواهند کرد.»
اینکه آیا بن‌گویر می‌تواند این جاه‌طلبی‌ها را به سیاست رسمی اسرائیل تبدیل کند، تا حدی به اهرم فشاری بستگی دارد که حزب او در ۲۷ اکتبر کسب می‌کند. او روی رأی‌دهندگان حساب باز کرده تا دستش را پرتر کند. «امیدوارم ملت پیامش را ارسال کند»، او گفت.
بن‌گویر، ۵۰ ساله، در خانواده‌ای یهودی نسبتاً سکولار با اصالت عراقی و کردی در مواسرت صهیون، حومه اورشلیم، متولد شد. مادر او عضو گروه زیرزمینی یهودی «ارگون» بود که قبل از تأسیس اسرائیل علیه حکومت بریتانیا مبارزه می‌کرد، اما والدین او طبق گزارش‌ها، متعصبان ایدئولوژیک نبودند. بن‌گویر مسیر متفاوتی را پیش گرفت. او در ۱۲ سالگی مذهبی شد و در میان خشونت‌های انتفاضه اول فلسطینی، به سوی آموزه‌های مئیر کاهاِنه، خاخام آمریکایی‌تباری که طرفدار اخراج عرب‌ها از اسرائیل و سرزمین‌های اشغال‌شده بود، متمایل شد. تا نوجوانی، او فعال جنبش کاهاِنه بود که اسرائیل در نهایت آن را به عنوان یک سازمان تروریستی ممنوع اعلام کرد. بن‌گویر آنقدر افراطی تلقی می‌شد که ارتش اسرائیل او را از خدمت اجباری منع کرد.
امروزه، بن‌گویر همچنان به کاهاِنه احترام می‌گذارد، حتی اگر برخی از مواضع افراطی‌ترین استاد خود را رد کند. «من به مدرسه دینی او رفتم. او کارهای خوبی زیاد کرد. او از یهودیان محافظت کرد. او هنگام تقدیس نام خدا به شهادت رسید»، او به من گفت. «با همه کارهایی که او انجام داد کاملاً موافق نیستم. در گذشته، فکر می‌کردم باید همه عرب‌ها را از سرزمین اسرائیل بیرون کنیم. حالا فکر می‌کنم می‌تواند برخی باشند. من قبول دارم که برخی عرب‌ها اینجا زندگی می‌کنند. و با بخشی از آن‌ها مشکلی ندارم. کسانی که اسرائیل را به عنوان دولت یهودی به رسمیت بشناسند. کسانی که به دولت یهودی وفادار باشند.»
در جوانی، بن‌گویر به کریات آربا، یک شهرک یهودی مشرف به شهر فلسطینی الخلیل، نقل مکان کرد؛ جایی که میراث کاهاِنه به طور خاص عمیق است. طبق گزارش‌های منتشر شده، او و همسر آینده‌اش، آیالا، در اولین قرار خود قبر باروخ گلدشتاین را زیارت کردند. گلدشتاین، پزشک آمریکایی‌تبار و طرفدار کاهاِنه، در سال ۱۹۹۴ ۲۹ مسلمان فلسطینی را هنگام نماز در الخلیل به قتل رساند و سپس توسط بازماندگان تا حد مرگ کتک خورد. برای سال‌ها، بن‌گویر پرتره گلدشتاین را در اتاق نشیمن خود نصب داشت. او وکیل مدافع شهرک‌نشینان یهودی و فعالانی شد که به خشونت افراطی متهم بودند. او همچنین سابقه کیفری پیدا کرد، از جمله محکومیت برای تحریک به نژادپرستی و حمایت از یک سازمان تروریستی.
برای سال‌ها، بن‌گویر در حاشیه سیاست اسرائیل باقی ماند؛ چهره‌ای آشنا در تظاهرات شهرک‌نشینان، اما کاندیدایی بعید برای مقام ملی. با گذشت زمان، او برخی از لحن‌های خود را ملایم کرد، علناً از خواسته کاهاِنه برای حذف تمام عرب‌ها فاصله گرفت و شخصیتی قابل‌دسترس‌تر پرورش داد بدون اینکه از آرزوهای ضمیمه‌گرایی خود دست بردارد.
نفوذ سیاسی او تحت نتانیاهو رخ داد. پیش از انتخابات ۲۰۲۲، نخست‌وزیر به واسطه‌گری در ائتلاف بین حزب بن‌گویر و صهیونیسم مذهبی بتسالئیل اسموتریچ کمک کرد و به نتانیاهو کرسی‌های کافی برای تشکیل دولت داد. تصمیم نتانیاهو برای آوردن دو برتری‌طلب یهودی به دولت، نماد چرخش اسرائیل به سمت راست و یکی از عوامل انزوای رو به رشد بین‌المللی آن شد.
به عنوان وزیر امنیت ملی، بن‌گویر دستور کاری سخت‌گیرانه را دنبال کرده است: گسترش مالکیت سلاح توسط شهروندان، تحمیل رژیم روزبه‌روز سخت‌گیرانه‌تر بر زندانیان فلسطینی، و فشار برای برخورد شدیدتر با اعتراضات ضد دولتی. او سنجاقی به شکل طناب دار را هنگام حمایت از قانونی که حکم اعدام را برای فلسطینیان محکوم به حملات تروریستی مرگبار اعمال می‌کرد، به سینه زد و ویدیویی تولید شده توسط هوش مصنوعی منتشر کرد که زندانیان فلسطینی را در حال خروج از زندان‌های اسرائیل، لاغر و گریان نشان می‌داد؛ بیانیه‌ای وحشیانه درباره شرایط حبس آن‌ها.
بن‌گویر همچنین نماز خواندن یهودیان را در مکان مقدس اورشلیم که برای یهودیان «کوه معبد» و برای مسلمانان «الحرم الشریف» شناخته می‌شود، تشویق کرد و به ترتیبات دهه‌ها پیشین حاکم بر این مکان مذهبی مورد مناقشه، که سنتاً بازدید غیرمسلمانان را مجاز می‌دانست اما حق عبادت را مختص مسلمانان نگه می‌داشت، چالش وارد کرد. تحت بن‌گویر، پلیس اسرائیل به طور فزاینده‌ای به یهودیان اجازه داده است در این مکان نماز بخوانند؛ تحریکی عمدی علیه جهان عرب که محکومیت مقامات فلسطینی و اردنی را در پی داشت. «قبلاً آنجا آپارتاید بود و یهودیان نمی‌توانستند نماز بخوانند»، او به من گفت. «این در هیچ کشور عادی نمی‌توانست اتفاق بیفتد. من عدالت را به کوه معبد بازگرداندم.»
بن‌گویر همچنین به یکی از صداهای پیشرو در جناح راست اسرائیل تبدیل شده که سعی دارد مسئولیت ۷ اکتبر را از نتانیاهو به سمت نهاد نظامی و اطلاعاتی اسرائیل منحرف کند. از جمله ادعاهایی که او تکرار می‌کند این است که مقامات امنیتی نتوانستند نخست‌وزیر را هنگام وقوع حمله بیدار کنند؛ ادعایی که توسط مقامات امنیتی سابق تکذیب می‌شود.
«حتی اگر او کامل نباشد، و حتی اگر اشتباهاتی مرتکب شده باشد، و واقعاً اشتباهاتی کرده، آنچه او را در ۷ اکتبر بدبخت کرد، اطلاعات ما بود»، بن‌گویر درباره نتانیاهو گفت. «ارتش، اطلاعات، شاباک. همه مقصرند»، او افزود. «نتانیاهو از اتهام تبرئه نیست، اما افراد زیادی هستند که مقصرتر از او هستند.»
رابطه بن‌گویر با نخست‌وزیر دقیقاً گرم نیست. «من پشت او نیستم؛ من در همه چیز یار او نیستم. من فکر می‌کنم او خیلی بهتر از آیزنکوت است»، بن‌گویر گفت. «من می‌خواهم کنار او باشم. من می‌خواهم او بسیار قوی باشد. من می‌خواهم او را به سمت راست بکشم.»
او به من گفت که حاضر نیست به دولت وحدت ملی بین نتانیاهو و آیزنکوت بپیوندد؛ امکانی که اگر هیچ‌کدام نتوانند ائتلاف حاکم تشکیل دهند، مطرح می‌شود. «دولت‌هایی مثل این هرگز خوب نیستند»، او گفت. «این مثل رقصیدن در دو عروسی است.» علاوه بر این، او افزود، «این رؤیاهای من را برآورده نخواهد کرد.»
آنچه بن‌گویر از دولت دیگری تحت نتانیاهو می‌خواهد، او را در تضاد با چارچوب دیپلماتیک پیشبرداری شده توسط دولت ترامپ و شرکای آن در اروپا و جهان عرب قرار می‌دهد. هیئت صلح به رهبری آمریکا، بازسازی غزه تحت رهبری فلسطینیان، عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی و مسیر احتمالی به سوی دولت فلسطینی را ترسیم می‌کند.
بن‌گویر، از سوی دیگر، حاکمیت اسرائیل و خروج بخش زیادی از جمعیت فلسطینی غزه را می‌خواهد. او به نظرسنجی‌هایی استناد می‌کند که به گفته او نشان می‌دهد ۵۲٪ از غزایی‌ها می‌خواهند این قلمرو را که سال‌ها تحت جنگ و حکومت حماس ویران شده، ترک کنند. اگر اسرائیل به این اکثریت کمک کند تا بروند، استدلال او این است که آن‌هایی که باقی می‌مانند در نهایت خواستار پیوستن به آن‌ها خواهند شد. «آن‌ها خواهند دید که برای آن‌ها موفقیت‌آمیز است، خواهند دید آینده‌ای هست، زندگی‌ای هست»، او گفت. «جاهای خوبی در جهان وجود دارد. جاهای زیبا.» او هیچ شواهدی ارائه نمی‌کند که جمعیت باقی‌مانده انتخاب به جابه‌جایی کنند، یا چگونه چنین مهاجرتی بدون اجبار می‌تواند ترتیب داده شود.
برای بن‌گویر و متحدانش، انتخابات پیشرو فرصتی است برای پیشبرد تحولی دور و دراز در سیاست و جامعه اسرائیل - حرکت کشور به سوی چشم‌اندازی حداکثرگرایانه از دولت یهودی، با جاه‌طلبی‌های سرزمینی گسترده‌تر، محدودیت‌های قضایی کمتر و دولتی که تمایل کمتری به توجه به اعتراضات بین‌المللی دارد. بن‌گویر نگرانی‌هایی را که چنین سیاست‌هایی وضعیت اسرائیل را به عنوان یک دولت طردشده تثبیت می‌کند، نادیده می‌گیرد. در روایت او، کمپین‌های نظامی علیه حماس، حزب‌الله و ایران ارزش قدرت سازش‌ناپذیر را نشان می‌دهد. «ما اسرائیل را قوی‌تر کردیم»، او گفت. «وقتی اسرائیل قوی‌تر باشد، جهان به آن احترام می‌گذارد.»
– با گزارش‌دهی لیام فوربرگ