«عبور از خط قرمز: بایدن، مشاوران او و جنگ اسرائیل در غزه»، اثر اکبر شهید احمد. انتشارات W.W. Norton & Company، ۳۶۸ صفحه
وقتی در اوایل سال ۲۰۲۴ با هشدارهایی مبنی بر گسترش قحطی در شمال غزه مواجه شدند، اعضای تیم سیاست خارجی جو بایدن نمی‌توانستند آنچه به آن‌ها گفته می‌شد را باور کنند. گزارش‌های نگران‌کننده از سوی آژانس‌های آمریکایی و گروه‌های بشردوستانه معتبر بین‌المللی بود، اما به شدت با روایت اسرائیل از تحولات مغایرت داشت.
جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی، و برت مک‌گورک، هماهنگ‌کننده امور خاورمیانه، شک داشتند که فلسطینیان در میان توده‌های آوار و اجساد در حال گرسنگی کشیدن باشند، زیرا «افراد در عکس‌های غزه لاغر به نظر نمی‌رسیدند»، اکبر شهید احمد، روزنامه‌نگار تحقیقی، بر اساس گزارش‌های منابع ناشناس خود چنین گزارش می‌دهد.
نه تنها تعداد سرسام‌آوری از فلسطینیان تشنه غذا بودند. آن‌ها فاقد آب آشامیدنی سالم، دارو و سرپناه بودند. ارتش اسرائیل حملات بی‌امان خود را ادامه می‌داد و آن‌ها را قطعه‌قطعه می‌کرد—در بسیاری موارد با بمب‌های ساخت آمریکا. با این حال، رئیس‌جمهور و دستیاران ارشد او نتوانستند نفوذ معناداری برای کاهش رنج‌ها اعمال کنند. در عوض، پاسخ آن‌ها تحت تأثیر اطاعت ساده‌لوحانه از دولت نتانیاهو و بی‌اعتنایی به قوانین آمریکا و بین‌المللی شکل گرفت.
«لجاجت بایدن یکی از نشانه‌های بارز شخصیت او بود؛ سالیوان و نزدیکان دیگر او نیز شروع به رفتار مشابه کردند، مانند زیر سوال بردن آمار تلفات فلسطینیان، حتی زمانی که اطلاعات بیشتری از مقامات اطلاعاتی و بشردوستانه دریافت می‌کردند که نشان می‌داد سیاست آن‌ها در تضمین رسیدن کمک‌ها به ساکنان غزه شکست خورده است»، احمد در «عبور از خط قرمز»، گزارش خواندنی خود درباره امتناع دولت بایدن از مهار اسرائیل در انجام آنچه اکنون اجماع فزاینده‌ای از دانشمندان، حقوقدانان، گروه‌های حقوق بشری و کمیسیون مستقل سازمان ملل آن را نسل‌کشی می‌دانند، می‌نویسد.
احمد، خبرنگار دیپلماتیک در The Washington Sun، نام خود را طی دوازده سال کار در HuffPost ساخت، جایی که برای پوشش اخبار خاورمیانه جوایزی کسب کرد. این کتاب بر پایه کارهای قبلی او استوار است و با مصاحبه با ده‌ها مقام سابق و بازبینی دقیق شواهد مستند تکمیل شده است.
نتیجه، تصویری دقیقاً گزارش‌شده و کوبنده از رئیس‌جمهور و حلقه کوچک تصمیم‌گیرندگان اوست که علیرغم تعهد به حفظ «نظم مبتنی بر قوانین»، خود را در حال تسهیل جنگ اسرائیل علیه جمعیت غیرنظامی و بی‌ثبات کردن منطقه یافتند. مورخان آینده به روایت احمد استناد خواهند کرد که نشان می‌دهد چگونه مقامات باهوش و دارای اعتبار بالا می‌توانند چشمان خود را بر آنچه جلوی پایشان است ببندند و برای یک واقعیت جایگزین سیاست‌گذاری کنند.
برای مثال، در میان کارکنان آنتونی بلینکن، وزیر خارجه، فرهنگی از آنچه یک مقام آن را «مصونیت گله‌ای» نامید، اجازه داد تا انتقال سلاح‌ها تقریباً به صورت خودکار تأیید شود، در حالی که دیپلمات‌های باتجربه مخالفان داخلی را منصرف می‌کردند. احمد گزارش می‌دهد که بلینکن هرگز از جامعه اطلاعاتی نخواسته بود ارزیابی کند آیا اسرائیل مرتکب جنایات جنگی شده است یا خیر، و مقامات بارها تحقیقات داخلی را کند یا منحرف کردند. کمبود اطلاعات حاصله به دولت اجازه داد تا به راحتی ادعا کند که شواهد کافی برای قطع دسترسی اسرائیل به سلاح‌های آمریکا ندارد.
تصویرسازی احمد از تیم بایدن بیش از هر چیز یادآور لیندون جانسون، رئیس‌جمهور وقت، و «بهترین‌ها و درخشان‌ترین‌ها» است که ایالات متحده را هرچه بیشتر در جنگ ویتنام فرو بردند. با این حال، بایدن با وظیفه‌ای آسان‌تر از عقب‌نشینی صدها هزار نیروی آمریکایی از یک جنگ بدون پیروزی مواجه بود. ابزارهای مورد نیاز درست جلوی چشمانش بود. اما بارها از تعلیق ارسال سلاح به اسرائیل علیرغم شواهد متقاعدکننده مبنی بر اینکه ارتش دفاع اسرائیل (IDF) محله‌های کامل را به صورت بی‌هدف ویران می‌کرد—حتی مدارس، بیمارستان‌ها و ایستگاه‌های کمک‌رسانی را هدف قرار می‌داد—در اقدامات غیرقانونی تنبیه جمعی امتناع ورزید. علاوه بر این، بایدن پوشش دیپلماتیک اسرائیل را در سازمان ملل فراهم کرد و نتانیاهو را از پیامدهای بین‌المللی محافظت نمود.
چرا دولت بایدن این مسیر را انتخاب کرد؟ احمد تصمیم‌گیرندگان آمریکایی را هیولاهای خونریز توصیف نمی‌کند؛ بلکه این حس را القا می‌کند که آن‌ها صرفاً می‌خواستند آنچه رخ می‌دهد را نادیده بگیرند. برخلاف همتایان اسرائیلی آن‌ها که علناً اعلام کردند قصد دارند غزه را غیرقابل سکونت کنند، مقامات ارشد کاخ سفید بی‌رحمی، جهل، کوتاه‌بینی یا غریزه کاملاً انسانی برای مقصر دانستن دیگران به جای خود را نشان دادند. در نتیجه، آن‌ها کشور را دچار توهم زدایی (gaslighting) کردند و خشونت‌های بیشتر اسرائیل را مجاز شمردند.
با گسترش لنز تاریخی، احمد اهمیت حمایت آمریکا از اسرائیل و انسان‌زدایی بی‌تفاوت از فلسطینیان را که دهه‌ها به طول انجامیده است، تأکید می‌کند. بنابراین، پس از وحشت‌های ۷ اکتبر که توسط حماس وارد شد، رئیس‌جمهوری آماده بود به اسرائیل چک سفید امضا دهد.
سیاست غزه بایدن همچنین از تجربه فاجعه‌بار «جنگ جهانی علیه تروریسم» و «امتناع نخبگان سیاست‌گذار از رویارویی با نقص‌های آن» سرچشمه گرفت، به گفته احمد، که باعث ایجاد «راحتی با فجایع خیره‌کننده و انسان‌زدایی از مردم منطقه» شد. او می‌نویسد: «در سیستم نظارت و توازن قدرت آمریکا، این نظارت محدود بر رؤسای جمهور و دستیارانشان، پیشرفت به سمت شفافیت را معکوس کرد... در حالی که مسئولیت چندانی برای سوءاستفاده‌ها یا جنایات مرتکب شده به نام امنیت ملی آمریکا پذیرفته نشد.»
رویکرد بایدن البته کوتاه‌بینانه بود. او معتقد بود نتانیاهو اگر خواسته شود، حسن نیت او را با خویشتن‌داری جبران خواهد کرد. در عوض، نخست‌وزیر اسرائیل هر زمان که شکافی بین دولت‌هایشان ظاهر می‌شد، او را قلدری و تحقیر می‌کرد. فراتر از برخی سخنان تند، بایدن به ندرت از اهرم فشار قابل توجه ایالات متحده برای مهار افراط‌های شریکش استفاده کرد.
استثناها قاعده را اثبات کردند. نادیده گرفتن کشته شدن صدها امدادگر فلسطینی بی‌نام و نشان—یا صرفاً سرزنش حماس برای هر اشتباه ارتش اسرائیل—آسان بود. اما در ۱ آوریل ۲۰۲۴، پهپادهای اسرائیل کاروان کمک‌رسانی متعلق به «آشپزخانه جهانی مرکزی» (World Central Kitchen) تحت مدیریت خوزه اندرس، سرآشپز مشهور، را به آتش کشیدند. هفت نفر، از جمله یک شهروند کانادایی-آمریکایی، کشته شدند. این موضوع قابل نادیده گرفتن نبود. روز بعد، «کارشناسان USAID به طور خصوصی جدی‌ترین ارزیابی خود را از رنج فلسطینیان ارائه دادند... قحطی احتمالاً در غزه در حال وقوع بود، تحلیلگران بشردوستانه در پیامی به کاخ سفید و دیپلمات‌های آمریکایی در سراسر جهان نوشتند»، احمد به ما می‌گوید. «گسترش سریع گرسنگی «بی‌سابقه در تاریخ مدرن» بود.»
در ۴ آوریل، بایدن با نتانیاهو تماس گرفت و خواستار ورود کمک‌های بیشتر به غزه شد. برای اولین بار در شش ماه جنگ، دولت به استاندارد بین‌المللی مبنی بر الزام تأمین غذا، آب و دارو برای غیرنظامیان پایبندی سخت گرفت. احمد اشاره می‌کند که پشت استخوانی تازه سفت شده رئیس‌جمهور، «دستیارانش را تشویق کرد تا نسبت به توصیه‌های متخصصانی که ماه‌ها به دلیل ترس از ناراحت کردن رئیس‌جمهور و اسرائیلی‌ها نادیده گرفته بودند، فعال‌تر شوند». این کار جواب داد: اسرائیل مسیرهای جدیدی برای ورود کالاها به غزه باز کرد و همانطور که «صرف صحبت از محدود کردن سلاح‌ها توسط بایدن یا کنگره ادامه داشت... تغییرات بیشتری در رفتار اسرائیل دنبال شد». ناگهان کامیون‌های بیشتری اجازه ورود به غزه یافتند که ادعاهای گذشته مبنی بر اینکه کمک‌ها به عمد محدود نشده‌اند را زیر سوال برد.
اما چنین اپیزودهای شجاعت اخلاقی نادر بودند. معمولاً ترس بر روز حاکم بود؛ و در واقع، دولت در آزمون بزرگ بعدی خود شکست خورد. پس از ترسیم خط قرمز علیه حمله اسرائیل به رفح در جنوب غزه، دولت بایدن اعتبار خود را تضعیف کرد و توقف ارسال حدود ۲۰۰۰ بمب سنگین را خراب کرد. احمد می‌گوید:
آن‌ها به الگوی ارسال سلاح‌های بیشتر آمریکا به اسرائیل در حالی که ظاهراً مرتکب جنایات جنگی می‌شد، بازگشتند و ادعا کردند نتانیاهو آتش‌بس میانجی‌گری شده توسط آمریکا را خواهد پذیرفت—هرچند سرپیچی او از بایدن و بی‌اعتنایی به بقای فلسطینیان در اوج خود بود.
علیرغم تخصص و مهارت سیاسی اعلام شده، بایدن و حلقه اطراف او نتوانستند واقعاً درک کنند که نهاد سیاسی اسرائیل هیچ علاقه‌ای به توافق صلحی که ممکن است به نوعی منجر به تشکیل دولت فلسطینی شود، ندارد. احمد می‌نویسد: «تمرکز بر نتانیاهو به عنوان منبع لجاجت اسرائیل، سیاست‌های کشور او و تأثیر هنجارهای دهه‌ها قدیمی در روابط آمریکا و اسرائیل را نادرست تفسیر می‌کند.»
نتانیاهو و متعصبان ائتلاف او عزم فتح و پاکسازی قومی داشتند—و نه فقط در غزه. آن‌ها در نهایت جنگ خود را به جنوب لبنان گسترش دادند، در حالی که به شهرک‌نشینان خشمگین در کرانه باختری نیز آزادی عمل کامل دادند. اینجا میراث فاجعه‌بار دیگری از بایدن نهفته است. ناتوانی او در مهار اسرائیل در سال‌های ۲۰۲۳-۲۴، بی‌ثباتی منطقه‌ای را که رئیس‌جمهوری که به تدریج ضعیف‌تر می‌شد می‌گفت تنها او صلاحیت جلوگیری از آن را دارد، به شدت تسریع بخشید. به بیان دیگر، «سیاست وحشتناک و خودویرانگر غزه بایدن» راه را برای جنگ ترامپ، به نمایندگی از اسرائیل، علیه ایران هموار کرد.
تداوم آزاردهنده دیگری نیز وجود دارد که باید در نظر گرفت: فقدان پاسخگویی. در سیاست خارجی، اشتباه فاحش به ندرت تهدیدی برای شغل فرد است. مک‌گورک اکنون در CNN درباره امنیت ملی اظهار نظر می‌کند. بلینکن و سالیوان موقعیت‌هایی در دانشگاه‌های معتبر دارند. اما به لطف اکبر شهید احمد، شکست‌های آن‌ها از تاریخ پنهان نخواهد ماند. آنچه هنوز باید کشف شود، اجساد هزاران فلسطینی است که زیر آوارهای غزه دفن شده‌اند و آن‌ها بسیار کم برای محافظت از آن‌ها تلاش کردند.