پیش از کشف تصادفی پنی‌سیلین توسط الکساندر فلمینگ ۱۰۰ سال پیش، تقریباً نیمی از کل مرگ‌ومیرها ناشی از عفونت‌ها بود. آزمایش‌های فلمینگ در ظروف پتری و توسعه متعاقب آن آنتی‌بیوتیک‌های مدرن، به طور میانگین ۲۳ سال به امید زندگی انسان افزوده و تخمین زده می‌شود که سالانه میلیون‌ها جان را نجات می‌دهند.
ساندوز، شرکت داروسازی سوئیسی، یکی از آخرین تولیدکنندگان این داروی حیاتی در اروپا است. کارخانه ۱۵۰ میلیون یورویی (۱۶۸ میلیون دلاری) این شرکت در شهر آلپی کندل در اتریش، تنها مرکز تولید آنتی‌بیوتیک کاملاً یکپارچه در قاره است که قادر به تولید مواد فعال و تبدیل آن‌ها به داروی آماده برای بیماران می‌باشد.
با این حال، ساندوز با رقابت شدید از سوی چین مواجه است. طبق داده‌های یورواستات، سال گذشته ۸۶ درصد واردات پنی‌سیلین‌ها و مشتقات آن‌ها در اتحادیه اروپا از چین تأمین شد، در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۹ تنها ۴۴ درصد بود. اکنون چین بزرگ‌ترین صادرکننده مواد اولیه آنتی‌بیوتیک در جهان است.
به گفته ریچارد سینور، مدیرعامل ساندوز، از دست دادن توانایی تولید آنتی‌بیوتیک در اروپا پرسش‌هایی جدی درباره امنیت و حاکمیت مطرح می‌کند. او می‌گوید: «ما اکنون آخرین تولیدکننده پنی‌سیلین باقی‌مانده در جهان غرب هستیم. آیا واقعاً می‌خواهید در دنیایی زندگی کنید که تمام آنتی‌بیوتیک‌هایتان از تأمین‌کنندگان آسیایی تأمین شود؟ فکر نمی‌کنم بخواهید.»
ساندوز در شواهد کتبی ارائه‌شده به قانون‌گذاران بریتانیا هشدار داد که وابستگی اروپا به چین برای آنتی‌بیوتیک‌ها «پاشنه آشیل» سلامت عمومی و دفاع این قاره محسوب می‌شود و افزود که محدود کردن عرضه می‌تواند در دوران تنش‌های دیپلماتیک به «ابزاری برای اجبار اقتصادی یا جنگ ترکیبی» تبدیل شود.
این شرکت همچنین مدعی شده است که «رفتارهای مخرب بازار» به تولیدکنندگان چینی کمک کرده تا رقبای خود را کنار بزنند و بازارهای جهانی را با مواد اولیه دارویی فوق‌العاده ارزان «غرق» کنند.
ساندوز در ماه مه شکایتی به کمیسیون اروپا ارائه کرد و درخواست تحقیق ضد دامپینگ درباره واردات ماده موثره مورد استفاده در آنتی‌بیوتیک آموکسی‌سیلین از چین را داد. سینور می‌گوید: «ما با بازیگران آسیایی که یارانه‌های سنگین دریافت می‌کنند رقابت می‌کنیم. ما به فضایی عادلانه برای رقابت نیاز داریم.»
به گفته سینور، قانون داروهای حیاتی اتحادیه اروپا که در ماه مه به صورت موقت تصویب شد و هدف آن بهبود دسترسی و تولید داروهای کلیدی مانند آنتی‌بیوتیک‌ها و مسکن‌ها در سراسر اروپا است، گامی در جهت درست محسوب می‌شود.
اما او اضافه می‌کند: «آنچه روشن نیست، نحوه ترجمه این موضوع به پرداخت مبلغی اندک بیشتر توسط دولت‌های اروپایی برای این داروهاست. همان‌طور که همیشه اتفاق می‌افتد، همه با شما هم‌نظرند، اما لحظه‌ای که درخواست چک را می‌کنید، ناگهان همه از میز خارج می‌شوند.»
سرویس بهداشت ملی بریتانیا (NHS) در حال حاضر ۱.۰۶ پوند (۱.۴۱ دلار) برای بسته ۲۱ عددی کپسول ۲۵۰ میلی‌گرمی آموکسی‌سیلین پرداخت می‌کند، طبق فرمولاسیون ملی بریتانیا، کتاب مرجعی که راهنمایی‌هایی درباره تجویز و مصرف دارو برای متخصصان مراقبت‌های بهداشتی ارائه می‌دهد. سینور می‌پرسد: «چرا باید بسته‌ای از آنتی‌بیوتیک را ارزان‌تر از یک شکلات مارز بفروشیم؟ آیا ارزش یک شکلات مارز را بیشتر از دارویی می‌دانیم که جان بیشتری نسبت به هر اختراع دیگری نجات داده است؟ دولت‌ها در دیدن قیمت بسیار خوب عمل می‌کنند، اما لزوماً ارزش را نمی‌بینند.»
369
رتبه گروه ساندوز در فورتون ۵۰۰ اروپا
خدمات بهداشت عمومی در سراسر جهان با چالش‌های مالی و کاهش بودجه مواجه هستند، اما سینور معتقد است که پرداخت قیمت بالاتر غیرمنطقی نیست. او اضافه می‌کند: «این مقایسه‌ای منصفانه نیست که بگوییم تمام داروها باید به همان قیمت یک شکلات مارز فروخته شوند، در حالی که توسعه و ورود محصولات به بازار ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه دارد.»
«دهه طلایی» برای داروهای ارزان‌تر
ساندوز در توسعه داروهای ژنریک و بیوسیمیلار تخصص دارد. این داروهای بدون حق ثبت اختراع، اثربخشی بالینی مشابهی با نمونه‌های برند دارند و خرید آن‌ها برای خدمات بهداشتی به طور قابل توجهی ارزان‌تر است. داروهای ژنریک ۸۰ درصد از تمام داروهای مصرفی در جهان را تشکیل می‌دهند.
ساندوز تخمین می‌زند که حق ثبت اختراع داروهایی با ارزش ترکیبی ۶۵۰ میلیارد دلار در ۱۰ سال آینده منقضی خواهد شد، وضعیتی که سینور آن را «دهه طلایی بی‌سابقه» برای بازار بیوسیمیلارها توصیف می‌کند.
«ما اکنون آخرین تولیدکننده پنی‌سیلین باقی‌مانده در جهان غرب هستیم. آیا واقعاً می‌خواهید در دنیایی زندگی کنید که تمام آنتی‌بیوتیک‌هایتان از تأمین‌کنندگان آسیایی تأمین شود؟»
ریچارد سینور، مدیرعامل ساندوز
ماه گذشته، ساندوز جاه‌طلبی خود برای تولید بیش از ۱۰۰ محصول بیوسیمیلار تا سال ۲۰۴۰ را اعلام کرد؛ تقریباً هشت برابر مجموع فعلی ۱۳ محصول. ساندوز تخمین می‌زند که ورود این محصولات به بازار می‌تواند حدود ۱ تریلیون دلار اثر اجتماعی ایجاد کند، بخشی از طریق صرفه‌جویی مستقیم برای سیستم‌های بهداشتی.
ساندوز برای حمایت از این جاه‌طلبی، ۳۰۰ میلیارد دلار در یک تأسیسات جدید ماده دارویی در لیوبلیانا، اسلوونی سرمایه‌گذاری کرده است. سینور می‌گوید: «ما فرصت بزرگی در حوزه زیست‌داروها (Biologics) می‌بینیم.»
او معتقد است که جدا شدن ساندوز از نوارتیس در سال ۲۰۲۳، شرکت را در موقعیت خوبی برای بهره‌برداری از این فرصت پیش‌رو قرار داده است. سینور توضیح می‌دهد: «وظیفه ما چالش کشیدن حق ثبت اختراع و آوردن محصولات به بازار در اسرع وقت است.» در مقابل، شرکت‌های داروسازی مانند نوارتیس تلاش می‌کنند از حق ثبت اختراع خود محافظت کنند. او می‌گوید: «از نظر فکری، این دو چیز کاملاً متفاوت هستند.»
اکنون، به عنوان یک شرکت مستقل، سینور می‌گوید ساندوز می‌تواند «صدای صنعت» باشد. او اضافه می‌کند: «من به کاخ سفید، به نهادهای نظارتی اروپا، به دولت‌های اروپایی و دولت‌های بین‌المللی در سراسر جهان دسترسی داشتم. من نمی‌توانستم نیمی از چیزهایی را که گفته‌ام، زمانی که بخشی از شرکت مادرمان بودیم، بیان کنم. این استقلال به ما اجازه داده تا سیاست‌گذاری کنیم.»
سینور همچنین تیم رهبری خود را بازسازی کرده است. در ماه ژوئیه، پاسکال بویه، که قبلاً نقش‌های ارشد عملیات و تأمین را در مارز و دانونه داشت، به عنوان رئیس بخش ژنریک و زنجیره تأمین تولید منصوب شد و کرِن هارووی از نوارتیس به ساندوز منتقل شد تا عملیات آمریکای شمالی این شرکت را هدایت کند. رمکو استنبرگن، مدیر مالی سابق هواپیمایی آلمانی لوفتهانزا نیز در سال ۲۰۲۴ استخدام شد.
به گفته سینور، آوردن دانش از صنایع دیگر برای رشد آینده ساندوز حیاتی است. او می‌گوید: «پاسکال [بویه] از یک سازمان کالاهای مصرفی بسیار پیچیده آمده است، بنابراین او می‌داند چگونه زنجیره‌های تأمین پیچیده با مشارکت‌های متعدد را مدیریت کند.» در همین حال، استنبرگن درک مدیریت مالی در صنعتی با دارایی‌های سنگین و حاشیه سود نسبتاً کم را به همراه آورده است.
همان‌طور که ساندوز وارد مرحله جدیدی از رشد می‌شود و با رقابت چینی روبه‌رو می‌گردد، سینور تشخیص می‌دهد که دیدگاه‌های تازه اهمیت خواهند داشت: «من به عنوان مدیرعامل پاسخ همه سؤالات را ندارم. ما به دیدگاه‌های مختلف نیاز داریم تا تفکرمان را به چالش بکشیم و افرادی که بتوانند دانش را از صنایع مختلف بیاورند—نه لزوماً فقط یک دیدگاه داروسازی.»