اکنون که گادی آیزنکوت مأموریت تشکیل دولت را از اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور اسرائیل، دریافت کرده است، اسرائیل در میان طوفان باران‌های نوامبری، به نظر می‌رسد که به سوی سرزمینی جادویی مانند «سرزمین اُز» پرواز می‌کند.
خیالات خام. توهمات خطرناک.
آیزنکوت از دولت اضطراری و دولت وحدت سخن گفته است. کاملاً درست است. اسرائیل به وحدت نیاز دارد.
اما فعلاً، این وحدت تنها در حد نظریه وجود دارد. آنچه در واقع در حال شکل‌گیری است، تلاشی برای دور نگه داشتن بنیامین نتانیاهو از قدرت است؛ جاه‌طلبی غالب بلوک تغییرات.
مشکل ساده است: نمی‌توانید وحدت ملی را تبلیغ کنید در حالی که حذف نتانیاهو را نقطه شروع خود قرار داده‌اید.
جاه‌طلبی‌های شخصی رهبران فردی که رویای جایگزینی نتانیاهو را در سر دارند، این تناقض را عمیق‌تر می‌کند. و این تصور که لیکود صرفاً «بیبی» (نتانیاهو) را کنار خواهد گذاشت تا امکان تشکیل دولت وحدت فراهم شود، یک سراب است.
اعداد غیب نمی‌شوند
آیزنکوت نمی‌تواند از محاسبات ریاضی فرار کند.
لیکود ۲۷ کرسی کسب کرد، در حالی که حزب یاشار او ۲۱ کرسی داشت. بلوک نتانیاهو ۵۳ کرسی دارد، در حالی که بلوک مخالف نتانیاهو ۴۸ کرسی دارد. هیچ‌کدام از این دو بلوک دارای ۶۱ کرسی مورد نیاز برای اکثریت نیستند.
بنابراین، آیزنکوت تلاش خود برای تشکیل دولتی را آغاز می‌کند که به حمایت قابل توجه دیگری نیاز دارد، چه از داخل ائتلاف و چه از خارج از آن.
این امر گزینه‌های ناخوشایندی را پیش رو می‌گذارد: احزاب عرب یا «یهودیت تورات متحد» (United Torah Judaism) با هفت کرسی.
«یهودیت تورات متحد» پس از آنکه دولت‌های نتانیاهو نتوانستند معافیت گسترده خدمت نظامی مورد درخواست احزاب حریدی را تأمین کنند، از او عصبانی است. این موضوع ناگهان حزب حریدی اشکنازی را به شریک بالقوه جذابی برای مخالفان نتانیاهو تبدیل کرده است.
و سپس آویگدور لیبرمن را داریم.
رهبر حزب «اسرائیل بیتنا» که حزب او نیز هفت کرسی دارد، بخش زیادی از دوران سیاسی خود را با مبارزه علیه احزاب حریدی سپری کرده است. لیبرمن تقریباً تمام مناصب کلیدی در سیاست اسرائیل به جز نخست‌وزیری را داشته است و احساسات او نسبت به نتانیاهو چندان پنهان نیست.
با این حال، حتی لیبرمن اکنون می‌گوید که در شرایطی به این دراماتیک، دولتی با مشارکت احزاب حریدی باید به عنوان یک احتمال واقع‌بینانه در نظر گرفته شود.
او اکنون با آنها در حال گفتگو است و روز یکشنبه با آیزنکوت دیدار خواهد کرد.
پارادوکس حریدی
هر کسی که سیاست اسرائیل را بشناسد، این پارادوکس عظیم را درک می‌کند.
به مدت سه سال، سربازان و نیروهای ذخیره اسرائیلی در تمام سنین، بارها خانه، خانواده، شغل و کسب‌وکار خود را ترک کرده‌اند تا بجنگند. زندگی آنها توسط جنگ زیر و رو شده است.
چگونه می‌توان اکنون از آنها خواست که توافق سیاسی‌ای را بپذیرند که معافیت از خدمت نظامی را برای ده‌ها هزار جوان دیگر حفظ می‌کند؟
متحدان لیبرمن در تلاش هستند تا راه‌حلی میانه پیدا کنند و پیشنهاد می‌کنند که حدود ۲۰,۰۰۰ نفر از حریدی‌ها فوراً بسیج شوند، نه تعداد بسیار بیشتری که ممکن است واجد شرایط خدمت باشند.
شاید این بتواند راه‌فراری برای آیزنکوت فراهم کند.
اما این کار آسان نخواهد بود. اسرائیل در حال جنگ است و تقاضا برای برابری در خدمت نظامی دیگر یک بحث انتزاعی سیاسی نیست. این چیزی است که صدها هزار خانواده اسرائیلی طی سه سال فرساینده تجربه کرده‌اند.
دوراهی احزاب عرب
گزینه جایگزین، حمایت احزاب عرب است؛ گزینه‌ای که عملاً از نظر سیاسی غیرممکن اعلام شده است.
این مسئله ربطی به نژادپرستی ندارد. اسرائیلی‌ها در هر دو جناح راست و چپ خواهان ادغام بیشتر شهروندان عرب در جامعه اسرائیل هستند.
مشکل، سیاسی است.
از ۷ اکتبر به بعد، احزاب عرب مواضعی اتخاذ کرده‌اند که مشارکت آنها در یک ائتلاف حاکم صهیونیستی را فوق‌العاده دشوار می‌سازد. «لیست مشترک» از «نسل‌کشی» در غزه صحبت می‌کند و پایان کنترل نظامی اسرائیل بر آنجا را خواستار است. احزاب عرب همچنین حاضر نیستند تعریف اسرائیل از خود به عنوان کشوری یهودی و دموکراتیک را بپذیرند.
تصور کنید اعضایی در پارلمان ایتالیا حضور داشته باشند که حاضر نیستند ایتالیا یا قانون اساسی آن را به رسمیت بشناسند.
واکنش انفجاری خواهد بود.
در اسرائیل نیز چنین ترتیبی نه تنها در جناح راست، بلکه در بخش وسیعی از طیف سیاسی صهیونیستی با مخالفت روبرو خواهد شد.
و سپس بنت را داریم
نفتالی بنت این دوراهی را کاملاً درک می‌کند.
تا کنون، او عمدتاً به ایده دولت صهیونیستی بدون نتانیاهو متعهد بوده است.
اما بنت هرگز مردی از جناح چپ نبوده است. او قبلاً تجربه فوق‌العاده‌ای را داشته است؛ زمانی که با رهبری حزبی تنها با شش کرسی در کنست، به مقام نخست‌وزیری رسید.
و او هنوز جوان است و می‌تواند صبر کند.
چرا باید آینده سیاسی خود را همین حالا فدا کند وقتی که فرصت دیگری ممکن است فردا پیش آید؟
این مشکل واقعی آیزنکوت است. در روزهای آینده، او نه تنها با احزاب سیاسی، بلکه با مردانی مذاکره خواهد کرد که خودشان آرزوی نخست‌وزیر شدن را دارند. او با گروه‌هایی سروکار خواهد داشت که منافعشان در تضاد است و تعدادشان به طور طبیعی دولتی پایدار تولید نمی‌کند.
همه از وحدت سخن می‌گویند.
اما همه همچنین چیزی می‌خواهند.
وحدت واقعی
اسرائیل به دولت واقعی وحدت نیاز دارد. نه یک ساختار پارلمانی هوشمندانه که با دشمنی متقابل نسبت به یک نفر به هم چسبیده است. نه ائتلافی که اعضای آن عمدتاً فقط در مورد اینکه چه کسی را می‌خواهند حذف کنند، اتفاق نظر دارند.
یک دولت واقعی وحدت ملی باید اردوگاه‌های اصلی سیاسی کشور را گرد هم آورد. چگونه آیزنکوت می‌تواند چنین وحدتی را وعده دهد در حالی که نتانیاهو را حذف می‌کند؛ کسی که حزب لیکود او بزرگ‌ترین حزب در کنست است و بلوک او ۵۳ کرسی دارد؟
شما می‌توانید با نتانیاهو مخالفت کنید. می‌توانید سعی کنید او را شکست دهید. اگر اعداد کافی دارید، می‌توانید ائتلافی بدون او بسازید.
این دموکراسی است.
اما نام آن را وحدت ملی نگذارید.
اگر آیزنکوت واقعاً دولت وحدت اضطراری‌ای را که می‌گوید اسرائیل به آن نیاز دارد می‌خواهد، در نهایت باید با سؤالی که همه سعی در اجتناب از آن دارند روبرو شود: چه کسی آماده است به عنوان یک برابر با نتانیاهو بنشیند و آن را محقق کند؟