در یک نشست عمومی پرتنش با حضور ۵۰۰ نفر از اعضای خانواده گروه ضربتی ناو هواپیمابر جرج اچ. دبلیو. بوش، فرماندهان نیروی دریایی اعلام کردند که حملات ایران همچنان کشتی‌های آمریکایی را که محاصره اقتصادی ایران را اجرا می‌کنند، «بارش» می‌کند. آن‌ها همچنین به خانواده‌ها اطلاع دادند که عزیزان اعزامی آن‌ها برای تعطیلات به خانه بازنمی‌گردند؛ این موارد بر اساس فایل صوتی انحصاری جلسه ۹ نوامبر در پایگاه دریایی نورفولک است که توسط یکی از حاضران ارائه و توسط شبکه MS NOW بررسی شده است.
این دومین بار است که مأموریت گروه ضربتی پس از ترک نورفولک، ویرجینیا، در ۳۱ مارس برای آنچه قرار بود یک دستور استاندارد شش تا هفت ماهه باشد، تمدید شده است. فرماندهان نیروی دریایی به خانواده‌ها گفتند برای بدترین سناریو یعنی یک سال اعزام برنامه‌ریزی کنند.
«متأسفم، من هم آنجا بوده‌ام. می‌دانم چه حسی دارد، می‌دانم چقدر سخت است وقتی بچه‌هایتان می‌پرسند "بابا کی میاد خونه؟" یا "مامان کی میاد خونه؟"»، هوگ کائو، وزیر نیروی دریایی (موقت)، در جلسه دوشنبه شب در سالن آمفی‌تئاتر پایگاه دریایی به خانواده‌ها گفت.
اعضای خانواده با فرماندهان نیروی دریایی رودربایستی نکردند.
یکی از حاضران جنگ را «غیرمجاز» خواند. حاضر دیگری به فرماندهان نیروی دریایی در اتاق گفت: «اعتماد در میان نیروها و بین خانواده‌های ما اکنون به دلیل دوره‌های بی‌سابقه بدون استراحت، تغییر مداوم زمان‌بندی‌ها و احساس اینکه ارتباطات واقعیت‌های میدانی را دست‌کم می‌گیرند، به شدت آسیب دیده است. خانواده‌ها زیر فشار عظیم فرسوده شده‌اند.»
گاهی اوقات، اعضای خانواده بر سر فرماندهان نیروی دریایی فریاد زدند و گفتند که آن‌ها به سؤالاتشان پاسخ نمی‌دهند و آن‌ها را دور می‌زنند. یکی از اعضای خانواده پرسید که نیروی دریایی چه کاری انجام می‌دهد تا در برابر رئیس‌جمهور دونالد ترامپ مقاومت کند تا این درگیری به یک «جنگ ابدی» دیگر تبدیل نشود.
۷۰۰۰ نفر از خدمه‌ای که بخشی از گروه ضربتی ناو هواپیمابر جرج اچ. دبلیو. بوش هستند، در آوریل به خاورمیانه رفتند تا جایگزین ناو جرالد آر. فورد شوند که از زمان شروع حملات هوایی مشترک ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه در منطقه مستقر بود.
ناو بوش نتوانست تا ۴ اکتبر به طور ایمن توقف بندری داشته باشد، زمانی که سرانجام در پوکت، تایلند، برای چهار روز استراحت خدمه توقف کرد. این بدان معناست که خدمه ۱۸۷ روز بدون توقف بندری سپری کردند.
به طور معمول، ناوهای هواپیمابر در اعزام‌های استاندارد هر چهار تا شش هفته یک بار توقف می‌کنند تا فرصت رسیدگی به مسائل عمده تعمیر و نگهداری، تأمین مجدد در مقادیر زیاد و دادن فرصت به خدمه برای استراحت از زندگی دریایی در منطقه جنگی فراهم شود. جنگ ایران هزینه سنگینی به نیروی دریایی تحمیل کرده و طول اعزام‌ها را افزایش داده و تاب‌آوری خدمه را آزمایش می‌کند.
«چرا آنجا هستیم؟»
فرماندهان نیروی دریایی تلاش کردند به خانواده‌ها توضیح دهند چرا ناو بوش همچنان در جنگ ایران مستقر خواهد ماند و برای تعطیلات به خانه بازنمی‌گردد.
«می‌دانم که تعجب می‌کنید، "چرا آنجا هستیم؟ چرا این کارها را می‌کنیم؟" فقط به این دلیل است که ما در این جنگ ۴۷ ساله با این ایرانیان بوده‌ایم، فقط از آن بی‌خبر بودیم»، هوگ کائو، وزیر نیروی دریایی (موقت)، دوشنبه شب در نورفولک به خانواده‌های نظامیان گفت.
کائو افزود که ناو بوش تاکنون «از بمباران شدن ۳۰۰۰ کشتی محافظت کرده است.»
«این یکی از آن تصمیمات سختی است که رئیس‌جمهور باید بگیرد. او یک تاجر است، می‌داند که جنگ برای کسب‌وکار بد است، اما نکته این است که با تمام اطلاعاتی که داریم، اگر همین الان جلوی ایرانیان را نگیریم، یک سال دیگر آن‌ها تعداد زیادی موشک کروز و پهپاد خواهند داشت که هرگز نخواهیم توانست از سد دفاعی آن‌ها عبور کنیم و آن‌ها به یک ایران مسلح به سلاح هسته‌ای تبدیل خواهند شد»، کائو گفت.
ترامپ بارها گفته است که تصمیم او برای حمله به ایران در فوریه، از توسعه سلاح هسته‌ای توسط ایران جلوگیری کرده است.
در نامه‌ای به سازمان ملل متحد در مه، سفیر ایران در سازمان ملل گفت که ایران «همیشه سلاح‌های هسته‌ای را رد کرده است». در مارس، سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، گفت که ذخایر اورانیوم غنی‌شده کشور پس از حملات عملیات «چکش نیمه‌شب» که ترامپ در ژوئن ۲۰۲۵ دستور داد، زیر «آوار» دفن شده است. تحلیل سرویس تحقیقات کنگره در اکتبر نتیجه گرفت که وضعیت برنامه هسته‌ای ایران «نامشخص» است و به ارزیابی‌های قبلی اطلاعاتی آمریکا اشاره کرد که نشان می‌داد ایران برنامه تسلیحات هسته‌ای خود را متوقف کرده و «تمام فناوری‌های لازم» برای ساخت چنین سلاح‌هایی را تسلط ندارد.
کائو در صحبت با خانواده‌ها در نورفولک گفت روحیه خدمه خوب است و ویدیویی پخش کرد که شامل پیام‌های ضبط شده از فرماندهان نیروی دریایی، از جمله فرمانده ناو بوش و فرماندهان گروه ضربتی ناو هواپیمابر و بال پروازی ناو بود.
در ویدیوها، فرماندهان گفتند که کشتی بیش از ۵۰,۰۰۰ مایل در هفت ماه سفر کرده، میلیون‌ها گالن آب تقطیر کرده و هزاران وعده غذایی سرو کرده است.
فرمانده بال پروازی ناو گفت اسکادران‌های مستقر بر روی ناو بیش از ۸۰۰۰ پرواز عملیاتی در «مأموریت‌های ضربه‌ای، دفاع از گروه ضربتی ناو هواپیمابر، دفاع از ترافیک تجاری غیرنظامی، و همچنین پشتیبانی از محاصره در هماهنگی با عملیات خشم حماسی» انجام داده‌اند.
وقتی ویدیو تمام شد، کائو به خانواده‌های حاضر در اتاق اجازه داد سؤالات خود را بپرسند.
اولین سؤال مستقیماً به اصل مطلب پرداخت: چه «معیارهایی» برای بازگرداندن گروه ضربتی ناو هواپیمابر به خانه ضروری است، فراتر از «وقتی رئیس‌جمهور بگوید»؟
«معیار این است که آن‌ها با یک ایران غیرهسته‌ای موافقت کنند»، کائو گفت.
«این اتفاق نخواهد افتاد»، عضو خانواده پاسخی تند داد. «آن‌ها هنوز مواد هسته‌ای دارند»، و افزود که اسکورت کشتی‌ها از تنگه یک مأموریت «غیرقابل تحمل و غیرقابل قبول» است که ممکن است ۱۰ سال طول بکشد.
کائو زمان‌بندی مشخصی ارائه نکرد. «ما هرگز به دشمن علامت نمی‌دهیم که چه زمانی تمام خواهیم کرد»، او گفت و افزود که نیروی دریایی در حال حاضر پهپادهایی می‌سازد تا جایگزین ۱۷ ناوشکنی شود که برای حفظ محاصره علیه ایران مورد نیاز است.
فرماندهان نیروی دریایی گفتند پس از ساخت یک نیروی تکمیلی از کشتی‌های سطحی بدون سرنشین، می‌توانند یک گروه ضربتی ناو هواپیمابر را جایگزین کنند و در آینده حضور لازم برای حفظ محاصره را به یک گروه ضربتی کاهش دهند.
«ما صنعت را تا حد ممکن سریع حرکت می‌دهیم تا بتوانیم گروه‌های ضربتی را جایگزین کنیم تا تنها کشتی‌های پهپادی و وسایل پرنده بدون سرنشین آنجا باشند و این کار را انجام دهند»، کائو گفت.
دفاع از کشتی‌ها در برابر پهپادهای ایرانی
آدمیرال کارل توماس، فرمانده فرماندهی نیروهای دریایی ایالات متحده، که در اتاق حضور داشت، به خانواده‌های ناو بوش گفت «خدمه‌ای که آنجا هستند کار سختی انجام می‌دهند. این کار تعریف دقیقی ندارد»، و افزود که محاصره زمان می‌برد تا بر ایران اثر بگذارد.
او گفت ایران «تعداد زیادی وسیله و دارایی حمله یک‌طرفه بدون سرنشین دارد و آن‌ها یاد گرفته‌اند چگونه این کشتی‌ها را بارش کنند - دفاع از آن‌ها دشوار است و همان کاری است که آن خدمه انجام می‌دهند، همان چیزی که از آن‌ها خواسته‌ایم.»
او گفت دقیقاً مطمئن نیست مرحله بعدی جنگ چه خواهد بود.
«ما آتش کافی در آنجا داریم که اگر مجبور شویم دوباره وارد عملیات رزمی اصلی شویم، توان آتش آن را داریم. چیزهای زیادی ممکن است رخ دهد. ممکن است راهی برای خروج از این وضعیت پیدا کنیم، ممکن است به نقطه‌ای برسیم که به یک [گروه ضربتی ناو هواپیمابر] کاهش دهیم، یا ممکن است دوباره وارد رزم شویم. من کنترل آن را ندارم، ما کنترل آن را نداریم، دشمن حق رأی دارد.»
در نهایت، فرماندهان نیروی دریایی گفتند شخصی که تصمیم می‌گیرد چه زمانی نیروها را به خانه بفرستد، پیت هیگست، وزیر دفاع است.
آدمیرال جیمز کیلبی، معاون رئیس عملیات دریایی، اعتراف کرد که در سال‌های اخیر شاهد طولانی‌تر شدن اعزام‌های نیروی دریایی بوده و نمی‌خواهد به خانواده‌ها «امید واهی» درباره زمان‌بندی‌ها بدهد. «من این را برای چندین سال تماشا کرده‌ام. ما مقاومت می‌کنیم، اما در نهایت وزیر دفاع بر اساس شرایط تصمیم می‌گیرد.»
فرماندهان نیروی دریایی در اتاق گفتند که در حال حاضر در حال آماده‌سازی و آموزش برای گروه ضربتی ناو هواپیمابر بعدی، ناو دوایت دی. آیزنهاور، که در حال حاضر در نورفولک مستقر است، برای جایگزینی ناو بوش هستند.
آن‌ها گفتند می‌دانند که تنها تا زمانی می‌توانند ناو بوش و ناوشکن‌های آن را در حالت اعزام نگه دارند که عرشه پرواز، جت‌ها و کشتی در شرایط عملیاتی ایمن باشند.
«دشمن در حال یادگیری است و بهتر می‌شود و بنابراین آن آموزش باید انجام شود»، توماس گفت.
«سبزیجات کنسروی»
جنگ همچنین خطوط تأمین نیروی دریایی را تحت فشار قرار داده است.
در نشست عمومی، کیلبی گفت نیروی دریایی دیگر نمی‌تواند بر پایگاه‌های منطقه‌ای که دهه‌ها از آن‌ها استفاده کرده، حساب باز کند. «ما دیگر آن تجمل را نداریم»، او گفت. در عوض، کشتی‌ها از دیگو گارسیا، یک پایگاه جزیره‌ای در اقیانوس هند «حدود ۲۲۰۰ مایل دورتر» تأمین می‌شوند.
تا زمانی که میوه و سبزیجات تازه از ژاپن و فیلیپین به ناو برسند، از قبل در حال خراب شدن هستند. «بیش از یک هفته دوام نمی‌آورند»، توماس گفت. «و سپس نوبت به سبزیجات کنسروی می‌رسد.»
یکی از همسران گفت شوهرش «بعد از حدود سه ماه برای اولین بار یک سیب دید و تقریباً پشت تلفن گریه کرد.»
همسر دیگری لیست مشکلات را مرور کرد: «غذا به تدریج بدتر می‌شود، توالت‌ها همچنان مرتب کار نمی‌کنند، ماشین‌های لباسشویی و خشک‌کن کار نمی‌کنند، شوهرم مجبور است لباس‌های یکسره‌اش را با دست بشوید، او روی عرشه پرواز کار می‌کند، دائماً عرق‌کرده و آلوده به روغن است، و او نیز مجبور است وسایلش را با دست بشوید چون قایق در حال فروپاشی است.
کیلبی بحث نکرد. «من پاسخی برای شما ندارم»، او گفت، «جز اینکه ما همچنان روی حل آن مشکل کار خواهیم کرد.» توماس افزود که بوقلمون‌ها برای روز تشکر (شنکسینگ) در راه کشتی‌ها هستند. «می‌دانم که تسلی کوچک است»، او گفت.
سلامت روان بر روی کشتی‌ها
سپس جلسه به موضوعی کشیده شد که خشم بیشتری را برانگیخت — و موضوعی که فرماندهان نیروی دریایی اذعان کردند سایر ناوها را نیز آزار داده است: سلامت روان.
وقتی اعضای خانواده پرسیدند نیروی دریایی چه کاری انجام می‌دهد، کائو به ناو آبراهام لینکلن و اعزام ۱۱ و نیم ماهه آن اشاره کرد.
«هیچ خودکشی‌ای در آنجا رخ نداد»، او گفت. «بله، هشت تلاش وجود داشت، اما بسیاری از آن‌ها تلاش واقعی نبودند، بلکه به دلیل متخصصان سلامت روانی که بر روی کشتی داشتیم، مهار شدند.»
زنی در جمع قطع کرد و گفت: «شوهرم چهار بار در حالی که بر روی ناو بوش بود، سعی کرد خودش را بکشد»، او گفت. «هیچ‌کس به او کمک نکرد. همه رؤسای ارشدش به او گفتند: "وقت نداری، وظیفه‌ای داری که باید انجام دهی. وظیفه تو داشتن مراقبت سلامت روان نیست."»
کائو نام او را خواست. او گفت که قبلاً نامش را گفته است.
«او حتی دیگر نمی‌خواهد زنده بماند! و شما آنجا نشسته‌اید و می‌گویید: "اوه، ما هر کاری از دستمان برمی‌آید انجام می‌دهیم، من درک می‌کنم." نه، شما درک نمی‌کنید! نه، لعنتی، شما درک نمی‌کنید!»
همسر بعدی گفت شوهرش تحت نظارت خودکشی قرار گرفته و هنگام درخواست کمک پزشکی رد شده است. او گفت هنگامی که زایمان می‌کرد، شوهرش از طریق FaceTime تماشا می‌کرد.
«سه نفر از چهار فرزندم اکنون در حال درمان هستند و با غیبت پدرشان دست و پنجه نرم می‌کنند»، او گفت. «پس نیروی دریایی هزینه آن را نمی‌پردازد، من هزینه آن را می‌پردازم.»
با فشار همسری که گفت به عنوان درمانگر کار می‌کند، کائو نکته اصلی را پذیرفت. «کافی نیست و این یک مشکل سیستمی در سراسر کشور ماست»، او گفت. وی افزود که نیروی دریایی امسال ۱۰۰ مشاور و ۲۵ کشیش بیشتر جذب کرده است.
کائو گفت آن‌ها همچنین «با درس سختی از ناو آبراهام لینکلن» درباره اهمیت بازدیدهای بندری آموختند و به مخاطبان تأکید کردند که قصد تکرار آن اشتباه را ندارند و اطمینان حاصل کردند که نیروی دریایی در حال جستجوی راه‌هایی برای دادن مکان‌های توقف به عزیزانشان است.
علی‌رغم تمام خشم موجود در اتاق، خانواده‌ها با خبری از جلسه خارج شدند که خدمه بر روی ناو بوش هنوز از آن بی‌خبر بودند: کشتی برای تعطیلات به خانه بازنمی‌گردد.
توماس گفت این تصمیم آنقدر جدید است که هنوز در دفتر دستورات رسمی ثبت نشده و خود او طی ۴۸ ساعت گذشته از آن مطلع شده است.
او گفت فرماندهان کشتی احتمالاً هنوز به خدمه خود اطلاع نداده‌اند. «ما امشب کمی ریسک کردیم»، او گفت و از خانواده‌ها خواست که این خبر را پخش نکنند.
«ما آن‌ها را هرچه زودتر به خانه می‌رسانیم»، کائو هنگام بستن جلسه گفت.
نشست عمومی پس از یک ساعت و ۲۲ دقیقه، در حالی که دست‌های اعضای خانواده همچنان بالا بود و منتظر فراخوانده شدن بودند، پایان یافت.
«احساس کردم آن‌ها با ما صحبت می‌کردند، انگار پیام‌رسانی خود را قبل از اولویت دادن به انسانیت ما انجام می‌دادند»، همسر یک خدمه‌ای که چندین اعزام ناو هواپیمابر را تجربه کرده، پس از جلسه به شبکه MS NOW گفت. «آن‌ها جلسه‌ای برای آرام کردن خانواده‌ها داشتند، اما واقعاً تمایلی به اقدام در مورد مسائلی که مردم واقعاً با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، ندارند.»
همسر گفت کاپیتان جاستین ایسلر، فرمانده ناو بوش، سه‌شنبه، روز پس از جلسه عمومی، به خدمه حاضر بر روی کشتی گفت که اعزام آن‌ها تمدید شده و برای بدترین سناریو یعنی ۱۲ ماه بودن بر روی کشتی برنامه‌ریزی کنند.
در چهارشنبه، اعضای خانواده نامه‌ای از ایسلر دریافت کردند که در آن گفت از ناامیدی، خشم و فرسودگی ابراز شده در نشست عمومی آگاه است و قول داد پنج اقدام عملی را انجام دهد: ارتباط منظم و صریح، گوش دادن و پیگیری، قرار دادن رفاه خدمه در مرکز تصمیمات، رسیدگی تهاجمی به مسائل کیفیت زندگی، و مدافعانه و دقیق صحبت کردن برای کشتی، خدمه و خانواده‌ها.