تل‌آویو—اپراتورهای ایستگاه‌های آب شهرهای کوچک از پنل‌های کنترل در سراسر غرب میانه آمریکا بیرون انداخته شدند. شبکه‌های دو تانکر انرژی متوجه تگزاس هنگام عبور از اقیانوس اطلس نقض شد. صدها یخچال در فروشگاه‌های مواد غذایی اروپایی به دمای سوزان ۱۲۰ درجه فارنهایت افزایش یافت.
سه حمله سایبری از تابستان امسال با تأثیرات واقعی و یک مظنون اصلی: هکرهای ایرانی.
ایران همواره به عنوان یک تهدید سایبری درجه دوم شناخته شده است که فاقد پیچیدگی فناوری و راهبردی چین، روسیه و کره شمالی است. اکنون، با ادامه جنگ آمریکا با ایران، تهران سطح جدیدی از پرخاشگری را نشان می‌دهد که باعث هشدار کارشناسان امنیت سایبری شده است که این جمهوری اسلامی به دشمن خطرناک‌تری تبدیل شده است.
به گفته مقامات سایبری و کارشناسان دفاعی، تهران اهداف خود را گسترش داده و به سمت حملاتی حرکت کرده است که آسیب واقعی وارد می‌کنند. این تغییر نشان‌دهنده درک قوی‌تر از ابزارهای جدید مانند هوش مصنوعی و تمایل به استفاده از آن‌ها علیه طیف وسیع‌تری از اهداف است.
«آنچه ایران در حال حاضر انجام می‌دهد، یادگیری از جنگ قبلی است»، یوسی کارادی، رئیس اداره ملی سایبری اسرائیل، به وال استریت ژورنال گفت. «من همیشه فرض می‌کنم که دشمن من در جنگ بعدی مشابه جنگ قبلی نخواهد بود. او بهتر خواهد بود.»
از زمانی که اوایل دهه ۲۰۰۰ شروع به توسعه قابلیت‌های سایبری کرد، هدف اصلی ایران اسرائیل بوده است که حملات مداومی را انجام داده و تکنیک‌های خود را آزمایش کرده است. در طول سال‌ها، ایران اهداف خود را به رقبای خلیج فارس مانند عربستان سعودی و امارات متحده عربی گسترش داد، در حالی که حملات در آمریکا بر روی دستگاه‌های ساخت اسرائیل متمرکز بودند.
تهران پس از دریافت کرم رایانه‌ای به نام استاکس‌نت که توسط آمریکا و اسرائیل برای نفوذ به سیستم‌های کنترل سانتریفیوژهای هسته‌ای ایران و فرمان دادن به آن‌ها برای نابودی خودشان توسعه یافته بود، برنامه سایبری خود را تقویت کرد. این کرم در سال ۲۰۱۰ کشف شد و آن حمله به طور گسترده به عنوان اولین عملیات سایبری که منجر به تخریب فیزیکی شد تلقی می‌گردد.
با برخی استثناها—مانند حمله شامون ایران در سال ۲۰۱۲ که ده‌ها هزار کامپیوتر متعلق به غول نفتی عربستان، آرامکو، را پاک کرد—حملات سایبری ایرانی عمدتاً عملیات خام مانند کمپین‌های نفوذ بودند. تیم‌های هکتیویست مرتبط با ایران به دلیل انجام حملات «نفوذ و افشا» مشهور بودند که داده‌های شخصی را سرقت و منتشر می‌کردند تا شخصیت‌ها و نهادهای عمومی را تضعیف کنند. اخیراً، آن‌ها دوربین‌های نظارتی متصل به اینترنت را هدف قرار داده‌اند.
در سال‌های اخیر، مقامات آمریکایی و اسرائیلی می‌گویند ایران تمرکز خود را به دو تاکتیک تغییر داده است که می‌توان از آن‌ها به صورت ترکیبی برای حداکثرسازی آسیب واقعی استفاده کرد. اولی پاک کردن داده‌ها است که فایل‌های مورد نیاز کامپیوترها برای عملکرد را از بین می‌برد. دومی نفوذ به کنترل‌کننده‌های منطقی برنامه‌پذیر یا PLC است، دستگاه‌هایی که به طور فزاینده‌ای برای اتوماسیون انواع اقدامات صنعتی از حمل‌ونقل تا تولید و لجستیک استفاده می‌شوند.
این PLCها در سیستم‌های فناوری عملیاتی یا OT تعبیه شده‌اند، بافت اتصال‌دهنده بین دستورات مجازی و اشیاء فیزیکی. آن‌ها در چراغ‌های راهنمایی، پمپ‌های فاضلاب و شبکه‌های برق وجود دارند—در سراسر زیرساخت‌های حیاتی هر کشور تنیده شده‌اند. استاکس‌نت یک حمله PLC بود.
نیکلاس اندرسن، رئیس موقت آژانس امنیت سایبری و امنیت زیرساخت آمریکا یا CISA، به ژورنال گفت که این دستگاه‌ها «عنصری از زیرساخت ما هستند که فکر می‌کنم به طور خاص توسط بازیگران تهدید ایرانی مورد تهدید قرار گرفته‌اند.»
به گفته سرگی شیوکویچ، مدیر اطلاعات تهدید در شرکت امنیت سایبری اسرائیلی Check Point، این نوع حملات چند سال پیش رایج‌تر شدند و تقریباً همیشه توسط گروهی به نام CyberAv3ngers انجام می‌شوند. این گروه همچنین به عنوان شهید کاوه نیز شناخته می‌شود، واحدی از فرماندهی سایبری ایران که تحت آن فعالیت می‌کند.
در اواخر سال ۲۰۲۳، CISA اعلام کرد که CyberAv3ngers پشت حمله به سیستم‌های Unitronics ساخت اسرائیل، که در مدیریت آب آمریکا استفاده می‌شوند، بود. این آژانس اوایل امسال یک توصیه صادر کرد که درباره حملات بیشتر ایرانی هشدار می‌داد، که چند روز قبل از نقض سیستم‌های آبیاری در حداقل هفت ایالت به‌روزرسانی شد. در سپتامبر، مقامات آمریکایی گفتند که در حال بررسی این موضوع هستند که آیا ایران در حملات سایبری به دو تانکر متوجه تگزاس نقش داشته است یا خیر.
مقامات آمریکایی و فرانسوی مشکوک هستند که هکرهای ایرانی نیز پشت حملات اخیر در اروپا بودند که ذخیره‌سازی زنجیره سرد در فرانسه و سایر نقاط را هدف قرار دادند و باعث آتش‌سوزی و فساد غذا شدند وقتی دماها به صورت از راه دور در شب بالا رفتند. بسیاری از اهداف سوپرمارکت‌ها در شهرهای روستایی بودند که به گفته کارشناسان می‌توانند نسبت به شهرها راحت‌تر مورد حمله قرار گیرند.
«این یک نمونه خوب برای مردم است تا بتوانند ببینند تأثیر آن بر زندگی روزمره‌شان چه می‌تواند باشد»، اندرسن در حاشیه کنفرانس هفته سایبری در تل‌آویو گفت.
ایران، که خودش بارها هدف حمله سایبری قرار گرفته است، انجام حملات در خارج از کشور را انکار کرده است. محمد امین‌نژاد، سفیر ایران در فرانسه، به ژورنال گفت که اگر تهران این قابلیت‌ها را داشت، آن‌ها را علیه اروپا استفاده نمی‌کرد، بلکه آمریکا یا اسرائیل را هدف قرار می‌داد و پیشنهاد کرد که کشور دیگری مقصر است.
هر یک از مهاجمان اصلی سایبری جهان—چین، روسیه، ایران و کره شمالی—به طور سنتی سبک امضای خود را برای حملات داشتند. چین معمولاً به صورت مخفیانه کار می‌کند، متمرکز بر جاسوسی و پیش‌موقعیت‌گیری در داخل سیستم‌های حیاتی برای آماده‌سازی برای درگیری‌های آینده. روسیه معمولاً به دنبال ایجاد آشوب و اختلال فیزیکی است که مکمل جنگ‌های کینتیک (متحرک) باشد. کره شمالی از حملات سایبری برای کسب درآمد از طریق سرقت و باج‌خواهی استفاده می‌کند.
«ایران در این زمینه یک موجود بسیار عجیب است، زیرا آن‌ها فقط کاری را انجام می‌دهند که می‌توانند»، شالو هیولیو، مدیرعامل شرکت امنیت سایبری اسرائیلی Dream گفت.
به نظر می‌رسد این قابلیت‌ها در حال گسترش هستند. هیولیو گفت که با تکثیر مدل‌های هوش مصنوعی، ایران در حال کشف چگونگی استفاده از آن‌ها برای حملات بزرگ‌تر و سریع‌تر است. جایی که قبلاً از هوش مصنوعی برای تقویت مهندسی اجتماعی استفاده می‌کرد، او گفت ایران اکنون از آن برای اسکن کد به منظور یافتن آسیب‌پذیری‌های روز صفر (zero-day vulnerabilities) و مهندسی معکوس وصله‌ها استفاده می‌کند، که به مهاجمان می‌گوید قبل از اینکه کاربران بتوانند آن‌ها را اصلاح کنند، سوراخ‌ها کجا هستند.
«آن‌ها سعی می‌کنند خود را به عنوان یک بازیگر تهدید جهانی معرفی کنند»، او گفت.
کارشناسان امنیت سایبری می‌گویند قابلیت‌های ایران هنوز عقب‌تر از رقبا است، اما تمایل خالص آن به ایجاد آشوب آن را به نیرویی قابل توجه تبدیل کرده است.
«اکنون ما کشور دیگری داریم که باید نگران آن باشیم، یک دشمن تهدید دیگر»، مارک مونتمری، دریاسالار بازنشسته و کارشناس تهدیدات سایبری در بنیاد دفاع از دمکراسی، یک اندیشکده واشنگتنی که مدت‌هاست منتقد ایران است، گفت.
«سطحی از پیامدها اکنون به حملات سایبری وارد می‌شود که احتمالاً در گذشته ندیده‌ایم»، او گفت. «یک قطعه کد سایبری بدافزار می‌تواند همان اثر مخرب یک ماده منفجره را داشته باشد.»
شیوکویچ، از Check Point، گفت که ایران ممکن است اهداف خود را از اسرائیل به آمریکا و اروپا تغییر دهد زیرا تأثیرات در آنجا بزرگ‌تر است—و دفاع‌ها ضعیف‌تر.
«آن‌ها قطعاً از نظر فناوری در سطح روسیه یا چین نیستند»، او گفت. «آن‌ها فقط پرخاشگرتر و بی‌رحم‌تر هستند.»