زنان پوشیده در چادر مشکی و مسلح به تفنگ، در ماه سپتامبر هنگام تمرین جنگ در خیابانهای ایران راهپیمایی کردند. این مانورها نمایشی از آمادگی نظامی ارائه دادند؛ جایی که زنان سیستمهای پدافند هوایی را اداره میکردند و مسلسلها را تکان میدادند. اما ممکن است جمهوری اسلامی کاربرد فوریتری برای این کارآموزان داشته باشد: مبارزه با دشمنان در داخل کشور.
در حالی که تهران همچنان در وضعیت نه جنگ و نه صلح گیر افتاده است، سعی دارد وفاداران انقلابی — به ویژه زنان — را بسیج کند تا از تبدیل شدن بحران اقتصادی ایران به ناآرامی سراسری جلوگیری کند.
تناقض ادغام رسمی زنان در ارتش زمانی آشکار میشود که در مقابل سخنان آیتالله روحالله خمینی، رهبر انقلاب اسلامی قرار گیرد. او در سال ۱۹۶۳، «برابری حقوق» پیشنهادی شاه وقت را برای مردان و زنان مورد حمله قرار داد و خدمت سربازی اجباری برای دختران ۱۸ ساله را فرستادن «دختران پاکدامن به مراکز فساد اخلاقی» تشبیه کرد.
اما مرزهای ایدئولوژیک جمهوری اسلامی تنها تا زمانی محکم باقی میمانند که با بقای خود برخورد نکنند. رژیم هرگز زنان را کاملاً از پروژه انقلابی خود حذف نکرد. در جریان تسخیر سفارت آمریکا در تهران در سال ۱۹۷۹ که منجر به بحران گروگانگیری شد، زنی به نام معصومه ابتکار سخنگوی انقلابیون بود. در طول جنگ ایران و عراق در دهه ۱۹۸۰، خمینی از زنان به خاطر حمایت از تلاشهای جنگی از طریق تربیت کودکان و فرستادن آنها «به جبهههای نبرد» ستایش کرد.
یکی از پوسترهای تبلیغاتی آن دوره، یک سرباز مسلح و یک روحانی را در کنار زنی نشان میدهد که کودکی و لالهای مرتبط با شهادت را در آغوش گرفته است. سایر تصاویر مادرانی را با حجاب نشان میدادند که به طور فیزیکی از فرزندان خود در بمباران محافظت میکنند. تصویر دیگری مادری را با پسر سرباز کشتهاش در میان تصاویری از جنگجویان جدیدی که جایگزین سقوطشدگان میشوند، نشان میداد.
با این حال، قوانین پس از انقلاب زنان را به نقشهای پشتیبانی تنزل دادند. رژیم زنانی که قبلاً در ارتش خدمت میکردند را به کارمندان غیرنظامی تبدیل کرد، جذب زنان جدید را به نقشهای پزشکی و بهداشتی محدود نمود و آنهایی را که در پلیس بودند در نقشهای جداگانه بر اساس جنسیت حبس کرد. مانورهای شبهنظامی پر سر و صدا با حضور زنان در اواسط دهه ۲۰۰۰ عمدتاً نمادین باقی ماندند؛ شرکتکنندگان زن از آموزش و مسئولیتهای محدود شکایت داشتند. یگانهای زنان در بسیج — یکی از شاخههای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی — همچنان بر کارهای فرهنگی و اجتماعی متمرکز بودند.
اما اعتراضات حقوق زنان در سال ۲۰۲۲ به رهبران ایران نشان داد که چگونه جنبشی برای مبارزه با سرکوب زنان میتواند با نارضایتیهای گستردهتر و مطالبات برای تغییر رژیم همگرا شود. چهار سال بعد، قیمتهای سرسامآور و ارز در حال فروپاشی، خشم انباشته شده سالها را به نقطه جوش رساند و میلیونها نفر را به قیام ژانویه برای پایان دادن به حکومت تئوکراتیک کشاند. مقیاس بیسابقه فعالیت مدنی، تهدید وجودی که شورش داخلی برای تهران ایجاد میکند را آشکار ساخت و زنان را از نظر سیاسی آنقدر مهم کرد که جمهوری اسلامی نتواند آنها را خارج از استراتژی بسیج خود رها کند.
این تلاشها بخشی از کمپین بزرگتر «فدا» است که شهرها را با تابلوهای تبلیغاتی تشویقکننده آموزش تیراندازی پوشانده، پیامهای متنی فراخوان نظامی انبوه ارسال کرده و غرفههای عمومی آموزش سلاح برپا کرده است. به عنوان بخشی از نظامیسازی جامعه مدنی در زمان جنگ، رژیم سعی دارد حامیان خود را به خط مقدم دفاع در برابر دشمن داخلی تبدیل کند.
برخلاف دوران جنگ ایران و عراق که دشمنان داخلی جداییطلبان قومی یا جنبشهای ایدئولوژیک حاشیهای با پایگاههای محدود بودند، احساسات ضد رژیم اکنون طیف گستردهای از جامعه را در بر میگیرد. شهروندان ایرانی حملات آمریکا و اسرائیل را تشویق کردند و اطلاعاتی برای ضربات اسرائیلی فراهم آوردند که دیدگاه دیرینه رژیم مبنی بر اینکه دشمنان داخلی میتوانند به عنوان «بازوی دشمنان دورتر» عمل کنند را تأیید کرد.
از ماه مه (اردیبهشت)، مقامات به طور فزایندهای جلسات آموزش تیراندازی مختص زنان و نشستهای دفاع محلهای را در شهرهای کوچکتر در سراسر کشور برگزار کردهاند. رهبری ایران از پایگاه مذهبی شامل زنانی که دیگر زنان را به دلیل پوشش گزارش میدهند و کسانی که خواستار اجرای سختگیرانهتر حجاب هستند، بهره میبرد.
این وفاداران برای دفاع از رژیم بسیج میشوند، در حالی که هموطنان زن ایرانی آنها به دلیل اعتراضات به اعدام و به دلیل سرپیچی از حجاب اجباری به شلاق محکوم میشوند. یگانهای زنان همچنین برای همان رژیمی پهپادها را آزمایش میکنند که از پهپادها برای اجرای حجاب اجباری استفاده میکند.
در اوج درگیری با ایالات متحده، رسانههای سپاه پاسداران نقل قول شخصی را منتشر کردند که اعلام کرد «جبهه امروز خیابان است»، در حالی که «چهره زنانه مقاومت» را ستایش میکرد. تجمعات بعدی رژیم شامل وسایل نقلیه نظامی صورتی و سایر نمایشها بود؛ رسانههای دولتی موشک صورتی را تلاقی «سختترین جنبه جنگ» و «ظریفترین نماد زنانه» توصیف کردند.
همانطور که ناامیدی رژیم موانع قدیمی را فرو میریزد، معاون آموزش و پرورش بسیج در سوم اکتبر (۱۲ مهر) فاش کرد که زنان «اخيراً وارد یگانهای نیروی زمینی سپاه پاسداران شدهاند» و مشارکت آنها را فراتر از تشکلهای بسیج بردند که به طور تاریخی اکثریت مشارکت نظامی زنان را تشکیل میدادند.
اگر موفق شوند، ادغام زنان در دستگاه سرکوب، رژیم را در داخل کشور بیثبات کردن را دشوارتر خواهد کرد و تمایل تهران برای تحمل فشارهای خارجی را افزایش میدهد. انجام این کار نیازمند آن است که رژیم ایدهآلهای بنیانگذار خود را زیر پا بگذارد و زنان وفادار را متقاعد کند که از همان ایدئولوژی دفاع کنند که آنها را تابع میسازد — تناقضی که هر دو طرف حاضرند برای بقا از آن چشمپوشی کنند.