پنتاگون روز جمعه اعلام کرد که دولت ایران ضعیفتر و آسیبپذیرتر از دهههای گذشته است، اما این کشور میخواهد نیروهای نظامی خود را بازسازی کند و ممکن است همچنان برای دستیابی به سلاح هستهای تلاش کند.
در استراتژی دفاع ملی سالانه خود که اولویتهای وزارت دفاع برای سال آینده را تعیین میکند، دولت ترامپ گفت که نیروهای آمریکایی برنامه هستهای ایران را در جریان عملیات چکش نیمهشب در ماه ژوئن گذشته «نابود» کردهاند. این سند همچنین اظهار داشت که حملات اسرائیل، «محور مقاومت» ایران را ویران کرده و به شدت حماس و حزبالله را تضعیف کرده است.
در این استراتژی ۳۴ صفحهای آمده است: «با این حال، اگرچه ایران طی ماههای اخیر با شکستهای شدیدی مواجه شده است، اما به نظر میرسد قصد دارد نیروهای نظامی متعارف خود را بازسازی کند. رهبران ایران همچنین امکان تلاش مجدد برای دستیابی به سلاح هستهای را باز گذاشتهاند، از جمله با خودداری از مشارکت در مذاکرات معنادار.»
این اظهارات در حالی مطرح میشود که تنشها بین واشنگتن و تهران ادامه دارد. هفته گذشته، به نظر میرسید که یک حمله آمریکا برای سرنگونی دولت ایران قریبالوقوع است، پس از آنکه رئیسجمهور دونالد ترامپ به ایرانیها گفته بود که «کمک در راه است» در حالی که آنها در سراسر کشور در اعتراضاتی شرکت کرده بودند که توسط نیروهای امنیتی سرکوب شد.
اما آقای ترامپ پس از آنکه گفت دولت ایران به او اعلام کرده است که معترضان را اعدام نخواهد کرد، عقبنشینی کرد. یک توضیح احتمالی این است که پنتاگون قدرت نظامی کافی در منطقه برای انجام چنین حملهای را ندارد، اگرچه این وضعیت با حرکت گروه ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن به سمت خاورمیانه در حال تغییر است. آقای ترامپ روز پنجشنبه گفت که یک «آرمادا» (ناوگان بزرگ) در راه است.
استراتژی دفاعی بیان میکند که ایالات متحده نمیتواند «این واقعیت را نادیده بگیرد که رژیم ایران خون آمریکاییها را بر دستان خود دارد.»
یک مقام ارشد ایرانی روز جمعه گفت که هرگونه حمله آمریکا علیه ایران به منزله «جنگ تمامعیار» تلقی خواهد شد.
این مقام در نیویورک به خبرنگاران گفت: «این بار، ما هرگونه حمله – محدود، نامحدود، جراحی، جنبشی، هر نامی که بر آن بگذارند – را به عنوان جنگ تمامعیار علیه خود تلقی خواهیم کرد و به سختترین شکل ممکن پاسخ خواهیم داد.»
این استراتژی به دلیل لحن «اول آمریکا» (America First) خود قابل توجه است، زیرا از متحدان ناتو به دلیل «سوار مجانی» بودن انتقاد میکند و دولتهای قبلی آمریکا را به هدر دادن مزیتهای نظامی آمریکا و «جانها، حسن نیت، و منابع مردم ما در پروژههای بزرگ ملتسازی و تعهدات خودستایانه برای حمایت از مفاهیم انتزاعی مانند نظم بینالمللی مبتنی بر قوانین» متهم میکند.
این استراتژی همچنین لحن کمتری برای رویارویی با چین و روسیه نسبت به قبل دارد.