(تصویر واشنگتن پست؛ آی‌استاک)
(تصویر واشنگتن پست؛ آی‌استاک)

دانشمندان بالاخره شاید بدانند چرا بیماران کلیوی از بیماری قلبی می‌میرند

بیش از نیمی از افراد مبتلا به بیماری پیشرفته کلیوی دچار مشکلات قلبی عروقی می‌شوند. مطالعه جدید نشان می‌دهد که کلیه‌های بیمار ذرات ریزی آزاد می‌کنند که برای قلب سمی هستند.

سال‌هاست که دانشمندان در تلاشند تا راز مرگ بیماران مبتلا به نارسایی کلیه بر اثر عوارض قلبی را کشف کنند.

محققان اکنون می‌گویند سرنخی پیدا کرده‌اند که توضیح می‌دهد چرا افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیوی در معرض خطر بالای نارسایی قلبی قرار دارند — و این یافته می‌تواند پیامدهای مهمی برای تشخیص و درمان این دو بیماری شایع داشته باشد.

بر اساس یافته‌های منتشر شده اخیر در مجله معتبر Circulation، یک مطالعه جدید نشان داد که کلیه‌های بیمار ذرات ریزی را آزاد می‌کنند که برای قلب سمی هستند.

اوتا اردبروگر (Uta Erdbrügger)، دانشیار پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه ویرجینیا و یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «ما در مأموریتی برای درک این ارتباط بین اندامی بین کلیه و قلب بودیم. ما دریافتیم که مولکول‌هایی بین کلیه و قلب ارتباط برقرار می‌کنند.»

سوسمیتا ساهو (Susmita Sahoo)، نویسنده ارشد این مطالعه و دانشیار پزشکی در موسسه تحقیقات قلبی عروقی در دانشکده پزشکی آیکان در کوه سینا، اظهار داشت که این کشف مولکولی به روشن شدن یکی از راه‌های ارتباط کلیه و قلب – و در این مورد، با تأثیر خطرناک – کمک می‌کند.

ساهو گفت: «هیچ‌کس قبلاً این رابطه علّی را نشان نداده بود.»

ارتباط کلیه و قلب

رابطه بین بیماری مزمن کلیوی و بیماری‌های قلبی به خوبی مستند شده است. مطالعات نشان می‌دهند که شدت عوارض قلبی عروقی با مرحله نارسایی کلیه ارتباط دارد. برخی برآوردها حاکی از آن است که بیش از نیمی از افراد مبتلا به بیماری پیشرفته کلیوی دچار مشکلات قلبی عروقی می‌شوند.

جانانی رنگاسوامی (Janani Rangaswami)، نفرولوژیست و استاد پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه جورج واشنگتن که در این مطالعه دخالتی نداشت، گفت: «نارسایی قلبی و بیماری کلیوی شرایطی بسیار بسیار به هم پیوسته هستند. تقریباً از هر دو نفر مبتلا به نارسایی قلبی، یک نفر درجاتی از اختلال عملکرد کلیه را خواهد داشت و بیماری کلیه یک عامل خطر بسیار قوی برای ایجاد نارسایی قلبی است.»

سمیر پاریک (Samir Parikh)، رئیس انجمن نفرولوژی آمریکا، گفت: نارسایی کلیه باعث تجمع مایعات در بدن می‌شود که می‌تواند فشار بیشتری بر عضله قلب وارد کند. بیماری کلیه همچنین می‌تواند باعث عدم تعادل الکترولیت‌ها شود که منجر به ریتم‌های خطرناک قلبی می‌گردد. این وضعیت همچنین با سخت شدن تسریع یافته شریان‌ها مرتبط است که می‌تواند منجر به حملات قلبی شود.

پاریک گفت: «هر گام که شما عملکرد کلیه را از دست می‌دهید، فشار بزرگ‌تر و بزرگ‌تری بر قلب وارد می‌شود. کلیه واقعاً این تأثیر عمیق را بر سلامت قلب در تمامی ابعاد آن دارد.»

ارتباط بین مشکلات کلیه و قلب می‌تواند به عوامل خطر مشترک مانند فشار خون بالا، سیگار کشیدن و دیابت نیز بازگردد. اما نویسنده مطالعه گفت که این فرضیه نمی‌تواند به طور کامل توضیح دهد که چرا بیماران کلیوی بیشتر در معرض نارسایی قلبی قرار دارند.

بررسی این ارتباط

در جستجوی پاسخ‌ها، محققان بر روی کیسه‌های میکروسکوپی پر از مایع که تقریباً توسط همه سلول‌ها تولید می‌شوند و به عنوان پیام‌رسان در بدن عمل می‌کنند، متمرکز شدند. این ذرات که به عنوان وزیکول‌های خارج سلولی (extracellular vesicles) شناخته می‌شوند، پروتئین‌ها و سایر مواد را بین سلول‌ها و اندام‌ها منتقل می‌کنند.

دانشمندان نمونه‌های خونی را از حدود ۵۰ نفر، از جمله افراد مبتلا به درجات مختلف بیماری کلیوی و همچنین افراد سالم، جمع‌آوری کردند. آنها مشاهده کردند که خون افراد بیمار حاوی وزیکول‌هایی بود که نوعی RNA غیرکدکننده (noncoding RNA) را حمل می‌کردند، این ماده ژنتیکی فعالیت‌های اساسی حیات را هماهنگ می‌کند، و تأثیر سمی بر بافت قلب داشت. آنها اشاره کردند که این وزیکول‌های مضر توسط کلیه‌های آسیب‌دیده تولید می‌شدند و در نمونه‌های خونی بیماران سالم یافت نشدند.

در آزمایش‌های اولیه آزمایشگاهی با استفاده از موش‌ها، محققان کشف کردند که کاهش وزیکول‌های خارج سلولی در خون با استفاده از یک دارو منجر به بهبود عملکرد قلب و کاهش علائم نارسایی قلبی حتی در موش‌های مبتلا به کلیه‌های بیمار شد.

تغییر در مراقبت

رنگاسوامی گفت که این مطالعه «از نظر علمی بسیار دقیق» بود و یک شکاف علمی را در درک عوامل خاص کلیوی که به قلب آسیب می‌رسانند، برطرف کرد.

او گفت: «این یک منطقه بسیار کمتر درک شده در کل این ارتباط بیماری قلب و کلیه است.»

ساهو اظهار داشت که یافته‌های تیم او می‌تواند به تشخیص زودهنگام بیماری قلبی در بیماران کلیوی، قبل از بروز علائم، کمک کند.

او گفت: «با اندازه‌گیری این میکروآر‌ان‌اِی‌های (microRNAs) سمی برای قلب، می‌توانید بیمارانی را که در مسیر نارسایی قلبی قرار دارند، پیش‌بینی یا شناسایی یا تشخیص دهید.»

اردبروگر، نویسنده همکار مطالعه که پزشک کلیه نیز هست، گفت: این تحقیق می‌تواند بر توصیه‌های درمانی نیز تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، اردبروگر گفت که اگر او می‌دانست یکی از بیماران کلیوی‌اش در معرض خطر بالاتر بیماری قلبی قرار دارد، درمان تهاجمی‌تری را با افزایش دوز دارو یا استفاده از ترکیبات بیشتر داروها در نظر می‌گرفت.

او گفت: «ما واقعاً به سمت پزشکی دقیق (precision medicine) پیش می‌رویم. هرچه آسیب‌شناسی (pathophysiology) یا مکانیسم‌ها را بهتر درک کنیم، بهتر می‌توانیم مداخله کرده و داروی جدیدی را توسعه دهیم.»

اما او و دیگر کارشناسان هشدار دادند که تحقیقات بیشتری لازم است.

جوزف واسالوتی (Joseph Vassalotti)، مدیر ارشد پزشکی بنیاد ملی کلیه، که در این مطالعه دخالتی نداشت، گفت: «اینها نشانگرهای زیستی بالقوه و اهداف درمانی بالقوه هستند. اینها همه اولیه هستند و کارهای اضافی زیادی برای تأیید این یافته‌ها و بررسی اینکه آیا آنها به صورت تشخیصی و درمانی کاربرد دارند، باید انجام شود.»

اردبروگر گفت که دانشمندان در حال کار بر روی یک مطالعه بسیار بزرگ‌تر و طولانی‌مدت هستند تا رصد کنند که آیا افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیوی دچار بیماری‌های قلبی می‌شوند یا خیر.

خطرات خود را بشناسید

در همین حال، کارشناسان از مردم می‌خواهند که سلامت کلیه خود را پیگیری کنند.

پاریک گفت: بسیار مهم است که از شانس خود برای ابتلا به بیماری کلیوی آگاه باشید. او افزود که آزمایش‌های ساده خون و ادرار می‌توانند این وضعیت را تشخیص دهند.

برخی از عوامل خطر عبارتند از:

  • دیابت
  • فشار خون بالا
  • سابقه خانوادگی بیماری یا نارسایی کلیه
  • برای زنان، شرایط نامطلوب بارداری مانند دیابت بارداری و پره‌اکلامپسی

اگر هر یک از این عوامل خطر را دارید، رنگاسوامی توصیه کرد با یک پزشک در مورد پایش سلامت کلیه‌هایتان صحبت کنید.

رنگاسوامی گفت: «وقتی به سلامت کلیه فکر می‌کنیم، باید درک کنیم که حفظ سلامت کلیه برای حفظ سلامت قلب بسیار مهم است. ما درمان‌های شگفت‌انگیز زیادی داریم که واقعاً می‌توانند عملکرد کلیه را تثبیت کنند.»