پرواز نمایشی بر فراز بزرگترین ناو هواپیمابر فوق سنگین نیروی دریایی آمریکا انجام شد

نیروی دریایی ایالات متحده تأیید کرد که یگان هوایی هشتم ناو هواپیمابر (CVW-8)، مستقر در ناو هواپیمابر هسته‌ای یواس‌اس جرالد آر. فورد (CVN-78)، اوایل ماه جاری یک پرواز نمایشی را بر فراز این ناو هواپیمابر انجام داده است. این پرواز بخشی از مراسم تغییر فرماندهی هوایی این یگان بود و در حالی انجام شد که CVN-78 همچنان در دریای کارائیب در حال انجام مأموریت است.

هفت جنگنده چندمنظوره F/A-18 سوپر هورنت، یک هواپیمای هشدار اولیه هوابرد E-2D هاوک‌آی، و دو بالگرد MH-60S/R سی‌هاوک به صورت نمایشی بر فراز CVN-78 پرواز کردند.

نیروی دریایی آمریکا در یک پست رسانه اجتماعی که تصاویر هواپیماهای CVW-8 را در حال عبور از فراز CVN-78 در ۱۹ ژانویه به اشتراک گذاشته بود، اعلام کرد: "نیروهای نظامی ایالات متحده در کارائیب مستقر شده‌اند تا از مأموریت فرماندهی جنوبی آمریکا، عملیات‌های تحت نظارت وزارت جنگ، و اولویت‌های رئیس‌جمهور برای مختل کردن قاچاق غیرقانونی مواد مخدر و حفاظت از سرزمین اصلی حمایت کنند."

ناو یواس‌اس جرالد آر. فورد استقرار فعلی خود را در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۵ آغاز کرد، زمانی که پایگاه دریایی نورفولک را ترک کرده و به اقیانوس اطلس شمالی حرکت کرد و در منطقه عملیاتی ناوگان ششم آمریکا، بر فراز دایره قطب شمال، قبل از عبور به مدیترانه، فعالیت می‌کرد. در ماه نوامبر، به CVN-78 دستور داده شد تا برای حمایت از عملیات «ساوت اسپیر» فرماندهی جنوبی آمریکا و ناوگان چهارم آمریکا، که با هدف مبارزه با قاچاق مواد مخدر و "نارکوتروریست‌ها" در منطقه بود، به کارائیب اعزام شود.

تا روز دوشنبه، ناو یواس‌اس جرالد آر. فورد ۲۲۳ روز در دریا بوده است و به ۲۳۹ روزی نزدیک می‌شود که این کشتی جنگی هسته‌ای از ۲ مه ۲۰۲۳ تا ۱۷ ژانویه ۲۰۲۴ مستقر بود. اگرچه قرار بود یک مأموریت معمول شش ماهه باشد، اما این استقرار در پاسخ به درگیری اسرائیل و حماس دو بار تمدید شد.

یگان CVW-8 در سال ۲۰۲۲ به CVN-78 اختصاص یافت، در حالی که پیش از آن در جدیدترین و آخرین ناو هواپیمابر فوق سنگین کلاس نیمیتز نیروی دریایی آمریکا، یواس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش (CVN-77) مستقر بود.

این یگان سابقه خود را به گروه هوایی هشتم ناو هواپیمابر (CVG-8) برمی‌گرداند که بر روی ناو هواپیمابر تازه تأسیس کلاس Essex، یواس‌اس اینترپید (CV-11)، مستقر بود. گروه CVG-8 به دلیل اقداماتش در جبهه اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم، نشان افتخار ریاست‌جمهوری را دریافت کرد.

این یگان پس از جنگ منحل شد اما در ۹ آوریل ۱۹۵۱ دوباره فعال شد و از آن زمان تاکنون به طور مداوم عملیاتی بوده است. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، CVG-8 بر روی چندین ناو هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا از جمله ناو هواپیمابر کلاس Midway یواس‌اس کورال سی (CV-43)، ناو هواپیمابر کلاس Essex یواس‌اس لیک شمپلین (CV-39)، و اولین ناو فوق سنگین یواس‌اس فورستال (CVA-59) مستقر شد.

این یگان که به CVW-8 تغییر نام داد، بر روی یواس‌اس شانگری-لا (CVS-38) کلاس Essex و ناو فوق سنگین یواس‌اس آمریکا (CV-66) کلاس Kitty Hawk مستقر شد.

از سال ۱۹۷۵، CVW-8 به یواس‌اس نیمیتز (CVN-68) هسته‌ای اختصاص یافت و این یگان در فیلم سال ۱۹۸۰ به نام The Final Countdown ظاهر شد. اگرچه هواپیماهای عملیاتی از ناو هواپیمابر در این فیلم یک هواپیمای میتسوبیشی AGM2 زیرو ژاپنی را که در واقع یک هواپیمای آموزشی اصلاح شده نورث امریکن T-6 تگزان بود، سرنگون کردند، اما تا آوریل ۱۹۸۱ طول کشید تا دو جنگنده گرامن F-14 تامکت از اسکادران ۴۱ جنگنده CVW-8، در حادثه "خلیج سیدرا" با دو سوخو ۲۲ (نام گزارش‌دهی ناتو "فایتر-سی") لیبیایی درگیر شده و آنها را منهدم کردند. این همچنین اولین "قتل" تأیید شده توسط یک تامکت را رقم زد.

CVW-8 بعداً در طول اولین استقرار ناو یواس‌اس کارل وینسون (CVN-70) در سال ۱۹۸۲، بر روی آن مستقر شد و سپس دوباره با CVN-68 به مأموریت پرداخت.

این یگان بر روی یواس‌اس تئودور روزولت (CVN-71) مستقر شد و در عملیات‌های رزمی طوفان صحرا در سال ۱۹۹۱ و در سال ۱۹۹۵ به عنوان بخشی از عملیات Deny Flight بر فراز بوسنی و هرزگوین شرکت کرد.

CVW-8 بر روی یواس‌اس انترپرایز (CVN-65) مستقر بود و یک استقرار بیش از شش ماهه را در سال ۲۰۰۱ به پایان رساند که شامل حملات اولیه در عملیات آزادی پایدار در افغانستان بود. یک سال و نیم بعد، این یگان با عملیات از CVN-71، در عملیات آزادی عراق شرکت کرد و بیش از ۱۰۰۰ سورتی پرواز و ۵۰۰۰ ساعت پرواز انجام داد که طی آن بیش از ۱،۰۰۰،۰۰۰ پوند سلاح هدایت‌شونده دقیق را تحویل داد. در سال ۲۰۰۵، CVW-8 آخرین یگان هوایی ناو هواپیمابر شد که با جنگنده F-14 تامکت مستقر گردید.

در سال ۲۰۱۱، CVW-8 در طول اولین استقرار ناو CVN-77، بر روی آن مستقر شد. این یگان که از یواس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش عملیات می‌کرد، یک F/A-18E را به پرواز درآورد که یک سوخو ۲۲ نیروی هوایی سوریه را سرنگون کرد.

این یگان در حال حاضر شامل اسکادران‌های جنگنده ضربتی ۳۱ (VFA-31) "تام‌کَتِرز"، VFA-37 "ریجین بولز"، VFA-82 "گلدن واریورز" است که همگی با جنگنده تک‌سرنشین F/A-18E سوپر هورنت عملیات می‌کنند؛ و VFA-213 "بلک لاینز" که با جنگنده دوسرنشینه F/A-18F سوپر هورنت پرواز می‌کند. اسکادران ۱۲۴ هشدار اولیه هوابرد ناو هواپیمابر (VAW-124) "بیر ایسز" به هواپیمای E-2D هاوک‌آی اختصاص داده شده است، در حالی که اسکادران ۱۴۲ حمله الکترونیکی (VAQ-142) "گری وُلوز" با EA-18G گرولر پرواز می‌کند.

این یگان با گروه پشتیبانی لجستیک ناوگان ۴۰ Det. 2 (VRC-40) "راوهایدز" که با C-2A گرهوند عملیات می‌کنند؛ و اسکادران ۹ مبارزه دریایی بالگردی (HSC-9) "ترایدنتس" که با MH-60S سی‌هاوک پرواز می‌کنند، تکمیل می‌شود، در حالی که اسکادران ۷۰ حمله دریایی بالگردی (HSM-70) "اسپارتانز" به MH-60R سی‌هاوک اختصاص داده شده است.

مقاله از پیتر سوچیو، نویسنده مهمان.