در ۷ ژوئن ۱۹۳۱، سالوادور کورتس روبیو در کنار بزرگراه ۷۷ در آردمور، اوکلاهاما، مشغول قضای حاجت بود که خودرویی پشت کوپه فورد او توقف کرد. دو مرد سفیدپوست از خودرو پیاده شدند و از کورتس پرسیدند چه میکند. اگرچه کورتس در کانزاس زندگی میکرد، اما به اندازه کافی درباره جنوب میدانست تا دکمه شلوارش را ببندد و به سمت خودرو، جایی که برادر ۱۸ سالهاش و دوست دیگرشان منتظر بودند، بدود. درست زمانی که کورتس روبیو به فورد برگشت، دو شلیک و سپس کلمات «دستها بالا» را شنید. کورتس روبیو به آرامی دستانش را بالا برد و با وحشت به دو جسد بیجان داخل خودرو نگاه کرد.
برادر کورتس روبیو، امیلیو، و دوستشان مانوئل گومز توسط دو افسر پلیس خارج از خدمت، معاونان کلانتر ویلیام گس و سیسیل کراسبی، کشته شدند. قتلهای آنها از جمله هزاران مورد از این قبیل بود که به دست پلیسهایی صورت میگرفت که وظیفه داشتند حتی کوچکترین تخلفات از هنجارهای نژادی را در جنوب اجرا کنند. خشونت اعمال شده علیه افراد رنگینپوست مانند کورتس روبیو و گومز، نقض اصول بنیادین ایالات متحده بود؛ زیرا از هر یک از قربانیان، «حقوق سلبناپذیر» «زندگی» و «آزادی» که در اعلامیه استقلال وعده داده شده بود، سلب شده بود.