مناظرات تلخ سیاست خارجی احزاب آمریکا را بر سر اسرائیل و ایران دچار شکاف می‌کند

مناظرات تلخ سیاست خارجی بر سر اسرائیل و ایران در حال ایجاد شکاف در احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه است و مسائل مهمی را به وجود آورده که نبرد برای کنترل کنگره در سال جاری را تغییر شکل می‌دهد و می‌تواند بر انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ تأثیر بگذارد.

اختلافات در میان دموکرات‌ها، به‌ویژه، از پیش تأثیری ماندگار بر انتخابات میان‌دوره‌ای گذاشته است. عدم محبوبیت فزاینده اسرائیل از زمان آغاز جنگ در غزه در حدود سه سال پیش، هفته گذشته به نیروی غالبی تبدیل شد، زمانی که دو نماینده دموکرات فعلی مجلس در نیویورک، در انتخابات مقدماتی به رقبایی که آن‌ها را به دلیل انتقاد ناکافی از متحد ایالات متحده مورد سرزنش قرار داده بودند، باختند.

حمایت ایالات متحده از اسرائیل و جنگ با ایران همچنان باعث ایجاد شکاف‌هایی در داخل حزب جمهوری‌خواه، به ویژه در جنبش «آمریکا را دوباره با عظمت کنیم» پرزیدنت ترامپ می‌شود. انزواطلبانی که شعار انتخاباتی آقای ترامپ برای پرهیز از جنگ‌های خارجی را ستایش کرده بودند، می‌گویند که از مداخله او در ایران و پیامدهای داخلی آن: افزایش سرسام‌آور قیمت‌ها، احساس خیانت می‌کنند.

اخیراً جبهه دیگری علیه رئیس‌جمهور پدیدار شده است. اکنون که او در حال مذاکره با ایران است، با واکنش تند جنگ‌طلبان درون حزب مواجه است که معتقدند او به هدف خود یعنی فلج کردن توانایی‌های نظامی و هسته‌ای این کشور نرسیده است، چه رسد به پایان دادن به رژیم تندرو آن.

این شکاف‌ها در سال حیاتی انتخابات میان‌دوره‌ای که کنترل کنگره و سرنوشت دستور کار آقای ترامپ در خطر است، نتایج نگران‌کننده‌ای را در انتخابات رقم می‌زند. برخی از دموکرات‌های میانه‌رو در حال شکست خوردن هستند و تعداد بیشتری در رقابت‌های آتی در معرض خطر قرار دارند. برخی از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه در خانه می‌مانند، که اگر این روند تا ماه نوامبر ادامه یابد، یک فاجعه بالقوه برای حزب آن‌ها خواهد بود.

همه این پویایی‌ها منتقدان را جسورتر می‌کند که می‌خواهند ایدئولوژی‌ها و برنامه‌های سیاسی احزاب مربوطه خود را به طور دائمی تغییر دهند — و قصد دارند این مبارزه را به انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ بکشانند.

قدرت‌های درون هر دو حزب در مورد چگونگی مدیریت پایگاه‌های رو به فزونی و غیرقابل پیش‌بینی خود، سردرگم به نظر می‌رسند.

دموکرات‌ها به ویژه از موفقیت چپ‌گرایان شورشی در نیویورک در سه‌شنبه گذشته شوکه شدند. رأی‌دهندگان دو سوسیالیست دموکرات را نامزد کردند که مواضع و لفاظی‌های ضد اسرائیلی را پذیرفته بودند.

مت بنت، یکی از بنیانگذاران گروه فکری دموکرات میانه‌رو «ترد وِی» (Third Way)، گفت: «باید راهی پیدا کنیم تا حزب را از هم نپاشد.» آقای بنت پس از نتایج سه‌شنبه، «وحشت» دموکرات‌ها را در مورد اینکه آیا ظهور نامزدهای چپ‌گرای افراطی، رأی‌دهندگان یهودی و میانه‌رو را دفع خواهد کرد، توصیف کرد.

جمهوری‌خواهان نیز بر سر حمایت حزب از اسرائیل، دچار تقسیماتی هستند. جنگ ایران تنش‌های نهفته در میان جمهوری‌خواهان را در مورد اینکه «اول آمریکا»، پیام رسای اما نامشخص کمپین آقای ترامپ، در هنگام حمایت از اسرائیل در درگیری‌های خاورمیانه چه معنایی دارد، تشدید کرد.

مگین کلی، پادکستر، اوایل این ماه به معاون رئیس‌جمهور، جی.دی. ونس، گفت: «به نظرم برای اکثر ما که به راست یا راست‌گرایان مستقل تمایل داریم، جنگیدن با چپ خیلی جذاب‌تر است. اما از زمانی که این قضیه شروع شد، در تیم محافظه‌کار نوعی جنگ داخلی جریان دارد.»

با این حال، تسلط آقای ترامپ بر حزبش همچنان غالب است، و جمهوری‌خواهانی که او آن‌ها را به دلیل وفاداری ناکافی مورد تمسخر قرار داده است، در انتخابات مقدماتی خود شکست خورده‌اند. این تسلط تا حدی درگیری‌های داخلی حزب را کاهش داده است.

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که مناقشه اسرائیل و فلسطین نگرش رأی‌دهندگان دموکرات را به شدت تغییر داده است، به طوری که اکنون آن‌ها به طور گسترده‌ای با فلسطینی‌ها ابراز همدردی می‌کنند. بسیاری از دموکرات‌های برجسته اکنون به شدت منتقد اسرائیل هستند.

اما لفاظی‌های طرفدار فلسطین از سوی نامزدهای چپ افراطی هنوز برخی از دموکرات‌های جریان اصلی را ناراحت می‌کند. اسکات استرینگر، حسابرس سابق دموکرات شهر نیویورک، گفت که برخی از این لفاظی‌ها «یهودستیزی آشکار» است.

او گفت: «اگر گروهی از افراد باشند که ممکن است به موفقیت انتخاباتی موقتی دست یابند و معتقدند که راه پیش رو استفاده از یهودستیزی به عنوان یک ابزار اختلاف‌افکن است، آنگاه نبردی در داخل حزب دموکرات در خواهد گرفت.»

این تنش‌ها تنها در ایالت‌ها یا حوزه‌های انتخابیه کنگره که رقابتی نیستند، نتایج قاطع انتخابات مقدماتی را به همراه داشته است. رقابت‌های شهر نیویورک به احتمال زیاد تنها مناطق دموکرات فعلی را به سایه‌ای تیره‌تر از آبی تبدیل خواهد کرد.

خطر برای دموکرات‌های سنتی این است که نامزدهای چپ افراطی در انتخابات مقدماتی رقابتی پیروز شوند و سپس در جذب رأی‌دهندگان با طیف‌های ایدئولوژیک متنوع‌تر در انتخابات عمومی، زمانی که انتظار می‌رود مسائل اقتصادی انتخاب رأی‌دهندگان را هدایت کند، با مشکل مواجه شوند.

آقای ترامپ از پیش، پیروزان سوسیالیست دموکرات نیویورک را که مورد حمایت شهردار زهران ممدانی بودند، «کمونیست» نامیده است.

هالی سویفر، مدیر اجرایی شورای دموکراتیک یهودی آمریکا، گفت: «دونالد ترامپ می‌خواهد حزب دموکرات را به عنوان حزبی که توسط دی.اس.ای. یا شهردار ممدانی تسخیر شده، به تصویر بکشد، و این حقیقت ندارد.» او افزود، نامزدهای نیویورک، «در هیچ جای دیگری نمی‌توانستند پیروز شوند.»

این امر آن‌ها را از تلاش باز نداشته است. مترقیان چپ افراطی در چندین ایالت، از جمله کلرادو، میشیگان و ویسکانسین، در فهرست نامزدها قرار دارند و تلاش می‌کنند تا این نظریه سنتی را که افراط‌گرایان نمی‌توانند در رقابت‌های سرنوشت‌ساز پیروز شوند، به چالش بکشند — نظریه‌ای که تا پاییز آزمایش نخواهد شد.

رهبران دموکرات شاید بیش از همه نگران انتخابات مقدماتی آتی سنا در میشیگان در ماه اوت باشند، رقابتی که به اعتقاد آن‌ها برای کسب اکثریت سنا در ماه نوامبر باید در آن پیروز شوند.

سناتور چاک شومر از نیویورک، رهبر اقلیت، که از نامزدهای میانه‌رو حمایت کرده است تا کرسی‌های جمهوری‌خواهان را تغییر دهد، از نماینده هیلی استیونز در برابر دکتر عبدل السید، یک مقام پیشین بهداشت عمومی مترقی، حمایت می‌کند.

ریچارد سزوبا، نظرسنجی‌کننده میشیگان، گفت که نتیجه‌گیری از نتایج انتخابات مقدماتی نیویورک در مورد میشیگان «اشتباه بزرگی» خواهد بود. او گفت: «بدنه انتخاباتی میشیگان برای انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها در ماه اوت اصلاً شبیه به بدنه انتخاباتی مقدماتی نیویورک نیست»، و اشاره کرد که رأی‌دهندگان میشیگان مسن‌تر، دارای تحصیلات دانشگاهی کمتر و ۳۰ درصد سیاه‌پوست هستند.

آقای سزوبا همچنین خاطرنشان کرد که در حالی که اکثر رأی‌دهندگان مقدماتی دموکرات در این ایالت، غزه را یک مسئله مهم می‌دانند، «غزه به طور مداوم در انتهای این لیست قرار می‌گیرد» از نظر مسائلی که آن‌ها را به واقع به رأی دادن سوق می‌دهد.

با این حال، دکتر السید در مصاحبه‌ای استدلال کرد که رأی‌دهندگان میشیگان برخی از احساسات مشابه رأی‌دهندگان شهر نیویورک را دارند: اینکه سیاستمداران بیشتر به جمع‌آوری کمک مالی از اهداکنندگان شرکتی علاقه دارند تا ارزان‌تر کردن مواد غذایی، اجاره یا مالکیت خانه.

او روز جمعه گفت: «آنها از همه اینها خسته شده‌اند و پاسخ می‌خواهند. و به نظر می‌رسد هیچ یک از احزاب پاسخی به آن‌ها نمی‌دهند.»

او افزود: «ما اشتباه می‌کنیم اگر فکر کنیم که غزه یک مسئله معیشتی نیست. مردم می‌فهمند که پولشان برای کشتار دیگران استفاده می‌شود.»

به طور کلی، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که جمهوری‌خواهان همچنان به شدت از آقای ترامپ حمایت می‌کنند. اکثر نامزدهای مورد حمایت او در انتخابات مقدماتی خود پیروز شده‌اند، با چند استثنای قابل توجه در رقابت‌های فرمانداری.

و شکاف نسلی در سیاست خارجی آشکار است: طبق یک نظرسنجی نیویورک تایمز/سینا که در ماه مه انجام شد، ۵۳ درصد از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه زیر ۴۵ سال نحوه مدیریت جنگ ایران توسط آقای ترامپ را تأیید نمی‌کنند، در حالی که ۷۵ درصد از جمهوری‌خواهان مسن‌تر آن را تأیید می‌کنند.

جمهوری‌خواهان مجبور شدند با برخی از این سوالات از زمان به قدرت رسیدن آقای ترامپ در سال ۲۰۱۶ دست و پنجه نرم کنند. با گذشت زمان، این حزب به تصویر طرفدار تعرفه و ضد مداخله‌گرایی رئیس‌جمهور تغییر یافت و رأی‌دهندگان جدیدی را که این مواضع را جذاب می‌دانستند، به جمع جمهوری‌خواهان آورد.

این تحول باعث شد تا حمایت آقای ترامپ از نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، و کمپین نظامی او در غزه، و حتی بیشتر از آن، تصمیم دولت ترامپ برای حمله به ایران، برای برخی از رأی‌دهندگان MAGA سخت باشد.

همان روزی که دو سوسیالیست دموکرات در شهر نیویورک پیروز شدند، مارجوری تیلور گرین، نماینده سابق کنگره و فرد جنجالی، اعلام کرد که به دلیل مخالفتش با جنگ ایران، حزب جمهوری‌خواه را ترک می‌کند. او از تاکر کارلسون، غول رسانه‌های محافظه‌کار، پیروی کرد که او نیز به همین دلیل حزب را ترک کرده بود.

در آوریل، آقای ترامپ خانم کلی را به همراه آقای کارلسون، هر دو مجری سابق فاکس نیوز، و دیگر پادکست‌سازان راست‌گرا که منتقد جنگ ایران بودند، «دیوانه» و «دردسرساز» خواند. اما حضور آقای ونس در پادکست محبوب خانم کلی برای دفاع از توافق صلح اولیه دولت با ایران نشان داد که کاخ سفید به اختلافات سیاست خارجی در جناح راست توجه دارد.

برای خانم کلی و آقای کارلسون، جنگ آمریکا-اسرائیل علیه ایران نمایانگر خیانت به وعده‌های آقای ترامپ برای جلوگیری از درگیری‌های خاورمیانه بود و وضعیت استثنایی اسرائیل در سیاست خارجی آمریکا را برجسته کرد. حتی زمانی که آقای ترامپ از متحدان سنتی ایالات متحده در اروپا و آسیا روی برمی‌گرداند، بر شراکت با اسرائیل اصرار می‌ورزید.

شرایط بحث دوباره در دو هفته اخیر تغییر کرد، زمانی که دولت به یک توافق اولیه با ایران دست یافت. این توافق برخی از همان جمهوری‌خواهانی را که با شور و اشتیاق از تصمیم آقای ترامپ برای رفتن به جنگ در ماه فوریه حمایت کرده بودند، خشمگین کرد.

مارک آر. لوین، مجری جنگ‌طلب فاکس نیوز، تلاش دیپلماتیک دولت با ایران را «یکی از تکان‌دهنده‌ترین تغییرات در تاریخ نظامی و دیپلماتیک» خواند.

پیامدهای انتخاباتی این درگیری درون‌حزبی هنوز کاملاً مشخص نیست. نماینده توماس مسی از کنتاکی، که پرصدا‌ترین منتقد جمهوری‌خواه جنگ ایران در مجلس بود، در ماه مه به یک رقیب در انتخابات مقدماتی که به شدت مورد حمایت اهداکنندگان طرفدار اسرائیل بود، باخت.

عمق شکاف‌ها در دو حزب تا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، بسته به عملکرد نامزدهایی که دیدگاه‌های ضد مداخله‌گرایانه را در هر دو حزب نمایندگی می‌کنند — و شاید تا زمانی که نامزدهای ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ شروع به مبارزات انتخاباتی کنند — به طور کامل مشخص نخواهد شد. انتخابات ریاست‌جمهوری، به ویژه در سالی که رئیس‌جمهور فعلی برای رقابت حضور ندارد، به طور طبیعی به بحث‌های گسترده‌تری درباره مسائل کلان سیاست و نقش آمریکا در جهان منجر می‌شود.

رابرت بلیزارد، نظرسنجی‌کننده جمهوری‌خواه، گفت: «شکاف‌های درون‌حزبی واقعاً تماشایی خواهند بود. غیرمداخله‌گرایان جنبش MAGA (اول آمریکا) و دموکرات‌های مترقی در روز انتخابات به یک شیوه رأی نخواهند داد، اما عملاً همسو هستند.»