بله، اروپا نیز یک قدرت میانی است

سال جاری میلادی، جایگاه قدرت‌های میانی در عرصه سیاست جهانی را به کانون توجهات بازگردانده است. درحالی‌که برخی تحلیل‌گران استراتژیک، ایده قدرت‌های میانی را عاملی پرهزینه و حواس‌پرتی در سیاست بین‌الملل می‌دانند، رخدادهای اخیر در منطقه (مانند تنش‌های مربوط به ایران) به‌خوبی محدودیت‌ها و درعین‌حال ضرورت نقش‌آفرینی این کشورها را آشکار کرده است. اگرچه قدرت‌های میانی توان تغییر ساختارهای کلان نظم جهانی را به‌تنهایی ندارند، اما نباید نقش آن‌ها را نادیده گرفت؛ چرا که این کشورها پتانسیل بالایی در تغییر اولویت‌ها، دستور کارها و ادبیات امنیتی حاکم بر فضای بین‌المللی دارند. در واقع، جنگ و بحران‌های جاری نه یک نقطه پایان، بلکه تلنگری برای تغییر روان‌شناسی و رویکرد دولتی این کشورهاست؛ به‌طوری که برای اثرگذاری واقعی و پیشبرد اهداف راهبردی، ضرورت دارد که قدرت‌های میانی به‌جای رویکردهای انفرادی، بر هم‌گرایی و همکاری ساختارمند با یکدیگر تمرکز کنند تا بتوانند فراتر از روایت‌های ساده‌انگارانه، سهمی حیاتی در مدیریت نظم جهانی ایفا نمایند.