همراهی یک فرزند بزرگسال برای اجاره در دسترس است: برای یک پدربزرگ یا مادربزرگ تنها.
در چین، جایی که نرخ باروری پایین و جمعیت سالمند در حال رشد، تعداد سالمندان تنها را افزایش داده است، مردان و زنان جوان خود را به عنوان «فرزندان اشتراکی» یا «برونسپاری شده» اجاره میدهند.
این افراد جایگزین، که بیشتر آنها در دهههای ۲۰ و ۳۰ زندگی خود هستند، به جای مراقبت پزشکی تخصصی، همراهی ارائه میدهند؛ با مراجعه، گفتگو، کمک به مشتریان برای راهاندازی گوشیهای هوشمند یا همراهی آنها به نوبتهای پزشکی. آگهیهای فراوانی در شبکههای اجتماعی چین وجود دارد که نرخها را بین ۲۹ تا ۸۸ دلار برای یک جلسه سهساعته نشان میدهد.
سون شو یانگ، ۲۸ ساله، برای «خانه شاد» کار میکند، یک استارتاپ در شهر شمالی تیانجین. او گفت که اکثر مشتریان شرکت به تنهایی زندگی میکنند در حالی که فرزندان بزرگسالشان در شهرهای دور مشغول کار هستند و با احساس انزوا و ترس از مرگ دستوپنج نرم میکنند.
او گفت: «با صحبت کردن با جوانانی مانند ما، آنها میتوانند حس تازگی و نشاط را بازیابند و پرانرژیتر احساس کنند.»
مشخص نیست که چنین خدماتی چقدر گسترده هستند. اما بینگچین لی، اقتصاددانی که سیاست اجتماعی را در دانشگاه نیو ساوت ولز در استرالیا تدریس میکند، گفت که این خدمات «به یک نیاز اجتماعی واقعی پاسخ میدهند.»
طبق پیشبینی سازمان جهانی بهداشت، تعداد افراد بالای ۶۰ سال در چین تا سال ۲۰۴۰ به ۴۰۲ میلیون نفر خواهد رسید و به ۲۸ درصد از کل جمعیت این کشور افزایش مییابد. تحت یک سیاست دولتی که از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۵ اجرا شد، بسیاری محدود به داشتن تنها یک فرزند بودند. کمیته ملی سالمندی یافت که بیش از نصف آنها در سال ۲۰۲۱ در خانههای خالی از سکنه (خانوادههایی که فرزندان آنها رفتهاند) زندگی میکردند و محققان پیشبینی میکنند که تا سال ۲۰۳۰، چین با کمبود ۵.۵ میلیون پرستار سالمند مواجه خواهد شد.
هوانگ ون ژنگ، جمعیتشناس و آماریست، گفت که پیر شدن به خودی خود مشکلزا نیست اگر به معنای زندگی سالمتر و طولانیتر باشد، اما نرخ باروری پایین مشکلساز است. او گفت: «ما آنقدرها هم جوان نداریم.»
لی شونلهی، اقتصاددان ارشد در Zhongtai Financial International، طبق گزارشها گفت که چین تا سال ۲۰۳۱ یک جامعه فوق سالمند خواهد بود، جامعهای که در آن ۲۰ درصد یا بیشتر جمعیت بالای ۶۵ سال سن دارند.
او نوشت: «افزایش سریع نرخ سالمندی در کشور من قبل از سال ۲۰۵۰ اجتنابناپذیر است.» «حتی اگر نرخ زاد و ولد به طور قابل توجهی بازگردد، تأثیر چندانی در کند کردن این شتاب نخواهد داشت.»
جمعیت ایالات متحده نیز در حال پیر شدن است و اگرچه سالمندان ممکن است از کمکخانه یا همدمان استخدام کنند، اما واشنگتن پست نتوانست هیچ کسبوکار آمریکاییای را پیدا کند که آنها را به عنوان فرزندان جایگزین بازاریابی کند.
مقامات چین امسال خدمات互助 (کمک متقابل) مراقبت از سالمندان را پیشنهاد کردند تا تا سال ۲۰۳۰ پوشش ۷۰ درصدی مناطق را داشته باشند. شرکتهای فناوری در حال رقابت برای توسعه و آموزش رباتهای مراقبت از سالمند هستند تا وظایفی از جمله ماساژ دادن یا شطرنج بازی کردن را انجام دهند.
با این حال، آن اقدامات زمانبر خواهند بود. برای اکنون، حداقل، بار مراقبت همچنان بر دوش آنچه «نسل ساندویچی» نامیده میشود — بزرگسالان میانسال که همزمان هم فرزندان خود را بزرگ میکنند و هم از والدین سالمند خود مراقبت میکنند — قرار دارد.
لیو چنگ «بانک زمان» را در سوزو تأسیس کرد تا فرزندان اشتراکی را اجاره دهد. او از Papa، یک کسبوکار آمریکایی که کارگران همدم را با سالمندان برای انجام کارهای روزمره جفت میکند، الهام گرفت.
لیو گفت: «ما هم والدین سالمند و هم فرزندان کوچک داریم که باید از آنها حمایت کنیم.» «خیلی از اوقات، وقتی تمرکزمان روی مراقبت از کوچکترهاست، در نهایت قادر به رسیدگی به سالمندان نیستیم.»
طرفداران میگویند این خدمات نیاز اجتماعی مرتبطی را برآورده میکند، اما منتقدان نگرانیهای ایمنی را مطرح کردهاند.
هه یونگ، نویسنده، در روزنامه دولتی Jingshen Wenming Bao نوشت: «به راحتی امکان دارد که «فرزندان برونسپاری شده» به اسناد مهم افراد سالمند از جمله سوابق دارایی، مدارک شناسایی و گواهینامههای مالکیت ملک دسترسی پیدا کنند.» او نوشت که بسیاری از ارائهدهندگان خدمات فاقد آموزش پزشکی حرفهای هستند و ممکن است برای مدیریت حوادث رایج سلامت آماده نباشند.
«بانک زمان» و «خانه شاد» میگویند که کارگران را غربالگری و آموزش میدهند. «بانک زمان» تلاش میکند مشتریان را با همدمان همجنس تطبیق دهد و از همدمان میخواهد با رضایت مشتریان، در طول بازدیدها از دوربینهای بدن استفاده کنند تا تعاملات را در صورت بروز تعارض مستند کنند.
برخی سوال میکنند که آیا حمایت عاطفی به این شکل باید تجاری شود یا خیر. در چین، احترام به والدین یک فضیلت اساسی است؛ کودکان به طور سنتی موظف به احترام، اطاعت و مراقبت از والدین خود هستند.
جانیس یه گفت: «آنها در تضاد نیستند.» معلم ۳۶ سالهای در سوزو، او از همدمان «بانک زمان» دعوت میکند تا با والدینش در استان شرقی Anhui ملاقات کنند. او گفت که همراهی پایدار با والدین نیازمند درآمد پایدار است. بدون آن، نمیتواند دوام بیاورد، حتی اگر خانوادهها با هم زندگی کنند.
او گفت: «اگر کسی بتواند از والدین سالمند شما همراهی کند و آنها را خوشحال نگه دارد، من چیزی در آن اشتباه نمیبینم.» او یافته است که این کار «تنهایی درونی آنها را تسکین میدهد.»
پنگ شیزه، مدیر مؤسسه مطالعات سالمندی فودان، همراهان پولی را راهی میبیند که از طریق آن فرزندان بزرگسال غایب میتوانند این وظایف را انجام دهند.
او گفت: «در نهایت به این بستگی دارد که سالمندان به چه اشکالی از خدمات نیاز دارند.»
برای «خانه شاد» و «بانک زمان»، یافتن مشتریان میتواند چالشی باشد. بسیاری از سالمندان شاید تمایلی به جستجوی کمک خارج از خانواده خود داشته باشند، حتی اگر به آن نیاز داشته باشند.
جیانگ ییزه، ۲۴ ساله، کارآموز مدیریت در یک بانک در هانگژو که در آخر هفتهها و تعطیلات به عنوان همدم پشتیبانی عاطفی به صورت فریلنس کار میکند، گفت: «احساس میکنم دوستان بیشتری نسبت به سفارشها در پلتفرم ما داریم.» «اگر فقط به این شغل فکر کنم، ... نیمی از روزها گرسنه میمانم.»
برای اکنون، مقامات به نظر میرسد که موافق همراهان بزرگسال برای اجاره هستند. اگر مقامات استانداردهای واضحی را بر صداقت و ایمنی اعمال کنند، لئو فانگژی، نویسنده، سال گذشته در روزانه دولتی Guangming Daily نوشت، نباید عجله برای محدود کردن چنین خدماتی وجود داشته باشد. شهرستان Jiayu در استان Hubei فرزندان برونسپاری شده را «اکتشافی در مراقبت اجتماعی از سالمندان» خواند و از عموم مردم خواست تا «درک بیشتری و سرزنش کمتری» نشان دهند.
بینگچین لی، اقتصاددان، گفت: «اولویت باید ساخت یک سیستم مراقبتی خوب تنظیم شده با استانداردهای حرفهای واضح باشد» که اجازه میدهد «داوطلبان محلی و ارائهدهندگان تجاری مکمل، نه جایگزین خدمات رسمی.»
لیو چنگ، بنیانگذار «بانک زمان»، گفت که او با دولتهای محلی و جوامع همکاری میکند تا آگاهی از نیازهای عاطفی سالمندان را افزایش دهد. هدف او مقیاسپذیری کسبوکارش از حدود ۱۰۰ سفارش در ماه به ۶۵۰ است.
با این حال، او گفت که فرزندان اشتراکی هیچ جایگزینی برای خانواده نیستند.
او گفت: «اگر بتوانیم نیازهای آنها را برآورده کنیم، مردم در نهایت خدمات ما را میپذیرند. ... ما آیندهای را تصور میکنیم که مراقبت از سالمندان در خانه به سادگی سفارش غذا بیرونبر باشد.»