جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۶؛ پوشش زنده

ارزش نقدی جایزه نوبل در طول ۱۲۵ سال گذشته بسیار تغییر کرده است. در سال ۱۹۰۱، مبلغ جایزه ۱۵۰,۷۸۲ کرون سوئد (SEK) بود که معادل بیش از ۸ میلیون کرون (۶۰۰,۰۰۰ پوند) به پول امروز است.

اعداد تاریخی نشان می‌دهند که مبلغ اسمی جایزه در طول جنگ جهانی اول و دوم افزایش نیافت، که به معنای کاهش شدید ارزش کلی آن نسبت به مبلغ اولیه به دلیل تورم بود؛ به ترتیب به ۲۸٪ و ۲۹٪ رسید.

در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، مبلغ اسمی جایزه به سرعت از ۸.۸ میلیون کرون در سال ۱۹۸۰ (۳۴٪ ارزش جایزه سال ۱۹۰۱) به ۹ میلیون در سال ۲۰۰۰ (۱۳۲٪ ارزش جایزه سال ۱۹۰۱) افزایش یافت و در سال ۲۰۲۳ به ۱۱ میلیون کرون رسید.

امسال، مبلغ جایزه دوباره ۱ میلیون کرون افزایش یافته و به ۱۲ میلیون کرون برای هر جایزه خواهد رسید.

امسال ما یک جدول کلمات متقاطع سریع با تم نوبل تهیه کرده‌ایم تا شما را مشغول نگه داریم در حالی که منتظر اعلامیه هستیم که انتظار می‌رود ساعت ۱۱:۴۵ به وقت گرینویچ (GMT) صورت گیرد.

بیشتر از نیل درباره رویداد #SussexC60Nobel30 دیروز: «سوزان کارویل وقتی دانش‌آموز بود مستند بی‌بی‌سی Horizon مربوط به سال ۱۹۹۲ با عنوان «مولکول‌هایی با عینک آفتابی» را تماشا کرد که داستان کشف باکمیستر فولرن توسط کرووتو، اسمالی و کرل و سپس تلاش آن‌ها برای تولید مقادیر کافی از آن جهت مطالعه دقیق را روایت می‌کرد. او سپس نامه‌ای به کرووتو نوشت و پرسید چگونه می‌تواند C₆₀ را در مدرسه بسازد. متأسفانه این امر غیرممکن ثابت شد، اما او را به آزمایشگاه‌های خود در ساسکس دعوت کرد، جایی که او مقداری از آن را با جاناتان هر ساخت و با احتیاط در قطار به خانه برد. کارویل بعداً فیزیک شیمی را در ساسکس مطالعه کرد و دکترای خود را نیز در همان‌جا گذراند – اکنون او شیمی و فیزیک تدریس می‌کند و از داستان C₆₀ برای الهام بخشیدن به دانشجویانش استفاده می‌کند.

من نیز خاطرات بسیار خوبی از تماشای آن مستند در سن ۱۳ سالگی دارم و فکر می‌کنم یکی از دلایل رسیدن من به نقطه کنونی زندگی‌ام همین بوده است. داستان کشف C₆₀ مرا و بسیاری دیگر را الهام بخشید و امیدوارم جایزه نوبل امسال نیز تأثیری مشابه بر نسل‌های آینده دانشمندان داشته باشد.

همانطور که در پایین دیدیم، دانشمندان شروع به حرکت در سراسر جهان کردند، به ویژه پس از جنگ جهانی دوم. با توجه به اینکه باد موافق سیاسی علیه مهاجرت با ظهور پوپولیسم در سراسر جهان می‌وزد، مهم است که تأکید کنیم آزادی حرکت برای علم مفید بوده است. تحلیلی توسط مجله Nature نشان داد که بیش از ۳۰٪ از برندگان جایزه نوبل علمی در این قرن مهاجر هستند. شما می‌توانید سفرهای آن‌ها را در این مصورسازی‌های داده ببینید.

ویراستار بخش ویژگی‌های ما، نیل ویترز، دیروز به رویدادی در دانشگاه ساسکس رفت که سی‌مین سالگرد اعطای جایزه نوبل به هری کرووتو از ساسکس برای کشف C60 را جشن گرفت. کرووتو جایزه را با باب کرل و ریک اسمالی از دانشگاه رایس در هیوستون، آمریکا، تقسیم کرد. نیل این داستان را در آنجا جمع‌آوری کرد:

«در رویداد #SussexC60Nobel30 با چند نفر صحبت کردم که یا در گروه کرووتو بودند یا در زمان اعلام جایزه در دپارتمان شیمی حضور داشتند. یک فوق‌دکتری حتی شامپاینی آورده بود تا در یخچال نگه دارد چون حدس می‌زد جایزه ممکن است نصیب کرووتو شود. این فوق‌دکتری صبح همان روز وب‌سایت جایزه نوبل را چک کرده بود، اما چیزی درباره جایزه پیدا نکرد (این مربوط به سال ۱۹۹۶ بود و قبل از زمانی که وب‌سایت‌ها بتوانند پخش زنده را به راحتی انجام دهند). اما وقتی بعد از ناهار دوباره چک کرد، خبر را دید، بنابراین احتمالاً اولین کسی بود که به کرووتو گفت جایزه را برده است!»

کرووتو سپس رفت تا دستگاه پاسخگوی تلفنی خود را چک کند (از والدینتان بپرسید، بچه‌ها)، و درست همان‌طور که انتظار داشت، پیامی از رئیس کمیته نوبل وجود داشت. نوار دستگاه پاسخگو هنوز موجود است و می‌توانید پیام را در کانال یوتیوب دانشگاه ساسکس بشنوید:

جاناتان هر، که در آن زمان در تیم کرووتو بود، گفت که آن‌ها معمولاً پیام‌های تلفنی را چک نمی‌کردند، زیرا پر از پیام‌های تبلیغاتی فروشنده‌های پنجره دوجداره بود!

این نقشه نشان می‌دهد برندگان جایزه نوبل شیمی در کجا متولد شده‌اند (سر قرمز نخ) و کار منجر به جایزه نوبل را در کجا انجام داده‌اند (سر زرد نخ). منوی کشویی دوره جایزه نوبل شیمی را به بازه‌های زمانی تقسیم می‌کند تا مشاهده روندها آسان‌تر شود.

جایزه نوبل بلافاصله پس از تأسیس جوایز، یک افتخار کاملاً اروپایی بود و تمام کارهای برنده جایزه در آنجا انجام می‌شد. با این حال، یک جابجایی قابل توجه وجود داشت، ارnest رادرفورد از نیوزیلند به انگلستان مهاجرت کرد تا کار منجر به جایزه خود را روی عناصر رادیواکتیو انجام دهد. (ظاهراً هیچ شواهدی وجود ندارد که نقل قول مرتبط با رادرفورد مبنی بر اینکه «تمام علوم یا فیزیک هستند یا مجموعه‌داری تمبر»، هرگز توسط او گفته نشده باشد. بنابراین احتمالاً برنده شدن جایزه شیمی برای او سخت نبود.)

جنگ جهانی اول و دوره بین‌الجنگی – ۱۹۱۴–۱۹۳۸

جایزه شیمی در سال‌های ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ در طول جنگ جهانی اول به طور موقت تعلیق شد. فریتز هابر در سال ۱۹۱۸ برای توسعه فرآیند هم‌نام خود که می‌تواند برای تولید کود مورد استفاده قرار گیرد، برنده شد. اگرچه شاید جایزه او به دلیل کارش روی سلاح‌های شیمیایی برای ارتش آلمان می‌توانست به تعویق بیفتد یا برای همیشه لغو شود. در این دوره، جایزه نوبل شیمی همچنان تحت سلطه کارهای انجام شده در کشورهای اروپایی بود. با این حال، نشانه‌هایی از تغییر در هوا وجود داشت، با هارولد یوری (کاشف دوتریوم)، اروینگ لانگمویر (شیمی سطح) و تئودور ویلیام ریچاردز (کار روی وزن اتمی عناصر) که نماینده قدرت علمی رو به رشد ایالات متحده بودند.

جنگ جهانی دوم و اوایل جنگ سرد – ۱۹۳۹–۱۹۶۲

پس از جنگ جهانی دوم و ورود به جنگ سرد، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی برای کسب موقعیت در جهان رقابت می‌کردند. شیمی بخش کلیدی تلاش‌های کشورها برای توسعه سلاح‌های هسته‌ای بود و رقابت شدیدی بین ایالات متحده و شوروی در علم هسته‌ای وجود داشت، دوره‌ای که به جنگ‌های ترانس‌اورانیوم معروف است. کمیته نوبل فقط ادوین متیسن مک‌میلان و گلن تئودور سیبورگ را با جایزه ۱۹۵۱ برای کشف عناصر ترانس‌اورانیوم پاداش داد. می‌توان استدلال کرد که دانشمندان شوروی نیز می‌توانستند ادعای بخشی از آن جایزه را داشته باشند زیرا برخی از این عناصر را کشف کرده بودند. تنها دانشمند شوروی که در این دوره جایزه نوبل شیمی را برد، نیکلای نیکولایویچ سمیونوف بود که جایزه ۱۹۵۶ را با سیریل هینشلوود برای کارشان روی مکانیسم‌های واکنش تقسیم کرد. در این نقطه، اروپا و ایالات متحده تقریباً تعداد برابر برنده دارند.

اوج جنگ سرد تا فروپاشی شوروی – ۱۹۶۳–۱۹۹۱

این دوره شاهد رشد ایالات متحده به عنوان یک ابرقدرت واقعی علمی است. جهت حرکت فقط یک طرفه است، دانشمندانی که بعداً جایزه نوبل شیمی را بردند به ایالات متحده مهاجرت کردند و راه برگشتی نبود. اگرچه ایالات متحده فقط با چهار جایزه شیمی از اروپا جلو زد، اما این اولین بار بود که ایالات متحده از این نقطه عبور کرد. این دوره همچنین چندین اولین قابل توجه دیگر را به همراه داشت، از جمله اولین جوایز شیمی که به ژاپن و کانادا رسید و بلوغ علمی آن‌ها را علامت‌گذاری کرد. تنها دانشمندان شوروی که جایزه شیمی بردند کسانی بودند که شوروی را ترک کردند. یک برنده جایزه به دلیل سفر غیرعادی خود به جایزه قابل توجه است: لوئیس للوئر در دو سالگی با والدینش از فرانسه به آرژانتین رفت. او در نهایت جایزه شیمی را در سال ۱۹۷۰ «برای کشف نوکلئوتیدهای قندی و نقش آن‌ها در زیست‌سنتز کربوهیدرات‌ها» برد و تنها برنده جایزه شیمی آرژانتین باقی ماند (آرژانتین دو برنده جایزه پزشکی نیز دارد).

پایان جنگ سرد و جهانی‌شدن – ۱۹۹۲–۲۰۰۰

در این دوره کوتاه، تصویر بزرگ برای جایزه شیمی تحت سلطه ایالات متحده است. جالب است که مهاجرت از ساحل شرقی ایالات متحده به غرب را ببینید، زیرا موسسات در آنجا از نظر ثروت و جایگاه علمی رشد کردند. طولانی‌ترین سفر از خانه تا جایزه در این زمان متعلق به آلن مک‌دیارمید بود که در سال ۱۹۵۰ نیوزیلند زادگاهش را ترک کرد و در نهایت پژوهش انقلابی خود را روی پلیمرهای رسانا در دانشگاه پنسیلوانیا در ایالات متحده، بیش از ۸۰۰۰ مایل دورتر، انجام داد. او بلافاصله پس از احمد زویل قرار دارد که از مصر به ایالات متحده نقل مکان کرد و جایزه شیمی را در سال ۱۹۹۹ برای کارش روی میکروسکوپی پالس لیزر اولترا کوتاه برد.

قرن ۲۱ – ۲۰۰۱–۲۰۲۵

قرن ۲۱ شاهد ادامه سلطه ایالات متحده بر جایزه شیمی است، با دانشمندانی که در موسسات آن کار می‌کنند بیش از دو برابر تعداد جوایز تمام کشورهای اروپایی را کسب کرده‌اند. علیرغم قدرت علمی رو به رشد چین، که طبق بسیاری از معیارها اکنون منطقه پژوهشی برتر جهان است، هیچ‌کس که در چین کار می‌کند هرگز جایزه نوبل شیمی را نبرده است. این چندان تعجب‌آور نیست زیرا جوایز نوبل اغلب ۲۰ سال یا بیشتر پس از انجام کار انقلابی اولیه اعطا می‌شوند، زمانی که جامعه پژوهشی و کمیته نوبل به پتانسیل این ایده‌های جدید پی می‌برند. به نظر می‌رسد بسیار محتمل است که در دهه آینده یا حدود آن یک برنده شیمی ببینیم و سال گذشته مؤسسه اطلاعات علمی (ISI) در کلاریویت، تائو جانگ از آکادمی علوم چین را به دلیل کارش روی کاتالیز تک‌اتم به عنوان یکی از برندگان استنادی خود انتخاب کرد. از سال ۲۰۰۲، ۸۳ نفر از برندگان استنادی ISI موفق به کسب جایزه نوبل در پزشکی، فیزیک، شیمی و اقتصاد شدند.

علی‌رغم اینکه جایزه نوبل یکی از معتبرترین جوایز علم است، فرآیند اعطای آن همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. امسال، ما نگاهی به زیر کاپوت انداخته‌ایم تا جزئیات فرآیند نامزدی، مدت زمانی که طول می‌کشد، چه کسی رأی می‌دهد و تصمیم نهایی چگونه گرفته می‌شود را برای شما بیاوریم.

در طول سال‌ها در ورلد کیمستری ما مقدار زیادی داده جایزه نوبل را کاوش کرده‌ایم. ما از این داده‌ها برای آوردن داستان‌هایی درباره مدال‌ها، خانواده برندگان، فرآیند نامزدی، کدام موسسات و کشورها بیشترین برندگان را دارند، آیا موفقیت در جوایز گذشته موفقیت در نوبل آینده را پیش‌بینی می‌کند و موارد دیگر استفاده کرده‌ایم. ما چند مورد از محبوب‌ترین‌هایمان را برای شما انتخاب کرده و در زیر آورده‌ایم.

هر سال هیجان زیادی درباره اینکه چه کسی ممکن است برنده شود وجود دارد و کمبود افرادی که حاضرند اعتبار خود را به خطر بیندازند تا حدس آگاهانه‌ای بزنند که چه کسی ممکن است جایزه برتر شیمی را ببرد نیست. امسال، برندگان استنادی انتخاب شده توسط مؤسسه اطلاعات علمی که توسط شرکت تحلیلی داده کلاریویت اداره می‌شود عبارتند از: دیوید آلارا از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، رالف نوزو از دانشگاه ایلینوی در اوربانا-شمپین و جیکوب ساگیو از مؤسسه علم وایزمن در اسرائیل. کار آن‌ها روی مونولایرهای خودآرا منجر به کاربردهایی در پوشش‌ها، کاتالیز و الکترونیک شده است. دیوید لیو نیز برای کار روی فناوری‌های ویرایش ژن انتخاب شده است (به یاد داشته باشید که جنیفر دودنا و امانوئل شارپنتیه در سال ۲۰۲۰ جایزه شیمی را برای ویرایش ژن بردند، بنابراین به نظر من بعید است او به زودی برنده شود). آخرین انتخاب ISI برای شیمی در امسال، هری گری و جی وینکلر از مؤسسه فناوری کالیفرنیا برای کارشان روی انتقال الکترون در پروتئین‌ها بود، موضوعی مهم در طیف وسیعی از فرآیندهای بیولوژیکی. چندین برنده استنادی فیزیک و پزشکی نیز شیمی‌محور هستند و در زمینه‌هایی مانند دیودهای نور گسیل آلی فسفرسانس و مولتی‌فرروئیک‌های مغناطیسی-الکتریکی کار می‌کنند.

در یک قسمت ویژه پادکست The Chemical Breakdown، اعضای تیم ورلد کیمستری درباره اینکه چه کسی را دوست دارند آن تماس تلفنی حیاتی از استکهلم را دریافت کند، بحث کردند.

ویراستار بخش ویژگی‌ها، نیل ویترز، می‌خواهد هری گری برای کارش روی انتقال الکترون در پروتئین‌ها شناخته شود، در حالی که گزارشگر ارشد علمی، جمی دورانی، می‌پرسد آیا کار کوین شوکات روی هدف‌گیری پروتئین‌های RAS می‌تواند سرانجام وارد گفتگوی نوبل شود.

پیش‌بینی‌ها از سراسر تیم شامل ویراستار فیلیپ رابینسون است که استدلال می‌کند شیمی پشت داروهای ضد چاقی GLP-1 باید برنده شود، در حالی که پاتریک والتر از شانکار بالاسوبرامانیان و دیوید کلنرمن برای توالی‌یابی DNA نسل جدید حمایت می‌کند. میسون واکلی از ریچارد سارپونگ، مارک لوین و بیل موراندی برای ویرایش اسکلتی حمایت می‌کند، و اما پیوسی جیمز کالینز، مایکل الویتز و استانیسلاس لیبلر را برای مدارهای ژنتیکی مصنوعی پیشنهاد می‌کند.

Chemical & Engineering News وبینار سالانه خود را برگزار کرد و یک هیئت کارشناسی انتخاب‌های خود را برای اینکه فکر می‌کنند چه کسی امسال برنده خواهد شد اعلام کرد. ایمی پریتو از دانشگاه ایالتی کلرادو هری گری و جی وینکلر را برای انتقال الکترون بلندبرد در پروتئین‌ها انتخاب کرد. او همچنین دیوید آلارا، رالف نوزو و جیکوب ساگیو را برای مونولایرهای خودآرا انتخاب کرد که به عنوان برندگان استنادی نیز انتخاب شده بودند.

راس کینگ در دانشگاه کمبریج و چائوچائو دان در دانشگاه بافالو هر دو فکر می‌کردند توالی‌یابی DNA نسل جدید ممکن است برنده شود و شانکار بالاسوبرامانیان و دیوید کلنرمن را به عنوان دریافت‌کنندگان انتخاب کردند. کینگ همچنین هاگان بیلی از Oxford Nanopore را برای کار پیشگامانه‌اش روی فناوری‌های توالی‌یابی نانوذره اضافه کرد. دان همچنین مخترعان سلول خورشیدی پروسکایت، تسوتومو میاساکا، نام-گیو پارک و هنری اسنیت را پیشنهاد کرد.

دیوید پندلبوری، سرپرست تحلیل پژوهش در مؤسسه اطلاعات علمی در کلاریویت، که پس از اعلامیه برای وبینار رایگان برای ارائه تحلیل درباره برندگان به ما ملحق خواهد شد، سلول‌های خورشیدی، توالی‌یابی DNA، پلیمریزاسیون رادیکال انتقال اتم، کاتالیز تک‌اتم یا مونولایرهای خودآرا را به عنوان موضوعاتی انتخاب کرده که فکر می‌کند ممکن است جایزه امسال را ببرند.

هر سال ما عکس لحظه‌ای از عملکرد زنان در جوایز نوبل می‌گیریم. همانطور که می‌بینید، زنان همچنان به طور قابل توجهی در جوایز کمتر نمایندگی می‌شوند.

امسال، Nature یک کوییز ایجاد کرده است تا میزان آشنایی شما با این ۲۶ زن برنده جایزه نوبل در علوم را بسنجد. (آن‌هایی که چشم تیزی دارند متوجه خواهند شد که در اینفوگرافیک بالا ۲۷ زن برنده شده‌اند اما تنها ۲۶ زن برنده در کوییز Nature وجود دارد. این به این دلیل است که یک زن دو بار در دو دسته جایزه نوبل برده است.)

هر سال ما آمار جایزه شیمی را بررسی می‌کنیم. تاکنون، ۱۱۷ جایزه شیمی از سال ۱۹۰۱ اعطا شده است – آن‌هایی که چشم تیزی دارند متوجه خواهند شد که اگر هر سال یک جایزه اعطا شود، باید مجموعاً ۱۲۴ جایزه باشد. با این حال، جایزه در هفت فرصت اعطا نشد – شش مورد از آن‌ها به دلیل جنگ‌های جهانی بود و دیگری یک سال دیرتر اعطا شد و در آخرین مورد، کمیته تشخیص داد که دستاورد مناسبی با اهمیت کافی انجام نشده است. این مورد مربوط به سال ۱۹۲۴ بود که سالی بود که هیچ‌کس جایزه نوبل شیمی را نبرد. از سال ۱۹۴۳، روند اعطای جایزه بدون وقفه ادامه داشته است و امسال نیز ادامه خواهد یافت.

از آن ۱۱۷ جایزه شیمی، ۶۳ مورد به یک نفر، ۲۵ مورد به دو برنده و ۲۹ مورد به اشتراک سه برنده اعطا شده است. اکنون نادر است که یک دانشمند تنها جایزه شیمی را ببرد و آخرین کسی که چنین کاری کرد دن شکتمن در سال ۲۰۱۱ برای کارش روی شبه‌کریستال‌ها بود – کریستال‌هایی که نظم کوتاه‌برد را نشان می‌دهند اما بی‌نظمی بلندبرد دارند. (کشف شکتمن در آن زمان توسط برخی شیمیدانان پذیرفته نشد و لینوس پاولینگ، غول شیمی، او را شبه‌دانشمند نامید.)

از میان ۲۰۰ فردی که جایزه نوبل شیمی را بردند، دو نفر آن را دو بار بردند: باری شارپلس برای اپوکسیداسیون نامتقارن و شیمی کلیک، و فردریک سانگر برای توالی‌یابی انسولین و توسعه فناوری که امکان توالی‌یابی DNA را فراهم کرد.

جوان‌ترین فردی که هرگز جایزه شیمی را برد، فردریک ژولیو بود که در سن ۳۵ سالگی با همسرش ایرنه ژولیو-کوری برای کارشان روی عناصر رادیواکتیو آن را برد. مسن‌ترین جان گودناف بود که در سن ۹۷ سالگی جایزه را برای کار روی باتری‌های یون لیتیوم برد – او مسن‌ترین برنده نوبل در هر دسته‌ای است. گودناف تا زمان مرگش در ۱۰۰ سالگی فعال در پژوهش بود، یک ماه قبل از تولد ۱۰۱ سالگی‌اش.

از میان ۲۰۰ فردی که جایزه نوبل شیمی را بردند، تنها هشت نفر زن بودند. آخرین آن‌ها کارولین برتوزی بود که در سال ۲۰۲۲ برای پژوهشش روی شیمی بیوورتوگونال برنده شد.

در حالی که منتظر اعلامیه هستیم، بنیاد جایزه نوبل یک کوییز سریع ایجاد کرده که تمام جنبه‌های جوایز را پوشش می‌دهد.

اندی برونینگ در Compound Interest هر سال گرافیک‌های عالی از برندگان جایزه نوبل شیمی ایجاد می‌کند. اینجا ارزش چهار سال اخیر را آورده‌ایم.

حال که حافظه خود را درباره جایزه نوبل شیمی سال گذشته تازه کردید، به این مطالعه عمیق درباره گوشه‌ای رو به رشد از پژوهش MOF: MOFهای چندمتغیره (MTV-MOFs) بپردازید. این مواد چندین لیگاند آلی و گره‌های فلزی مختلف را در یک چارچوب واحد ترکیب می‌کنند؛ برخلاف MOFهای یکنواخت‌تر که اکثر شیمیدانان با آن‌ها آشنا هستند.

میسون واکلی با چندین پژوهشگر، از جمله برنده جایزه نوبل شیمی عمر یاگی، صحبت کرد و از جامعه خواست پیچیدگی را بپذیرد. «بسیاری از افراد از آن اجتناب می‌کنند، اما من فکر می‌کنم این فرصت بزرگی برای تحول شیمی ما است،» یاگی به ورلد کیمستری گفت.

جذابیت MTV-MOFها پیچیدگی به خاطر پیچیدگی نیست. پژوهشگران در تلاشند پیچیدگی کنترل‌شده found در سیستم‌های بیولوژیکی را تقلید کنند، جایی که بسیاری از اجزای مختلف با هم کار می‌کنند تا توابع پیچیده تولید کنند.

با این حال، همان پیچیدگی مجموعه‌ای کامل از چالش‌ها را ایجاد می‌کند، نه کمترین آن‌ها توصیف دقیق چنین موادی.

خلاصه‌ای سریع، اگر نیاز دارید، که جایزه نوبل شیمی سال گذشته توسط سوسومو کیتاگاوا، عمر یاگی و ریچارد رابسون برای کشف و توسعه چارچوب‌های فلزی-آلی (MOFs) برده شد.

ما اوایل امسال با کیتاگاوا دیدار کردیم، زمانی که او درباره چشم‌اندازش برای تأمین تقریباً تمام منابع شیمیایی مورد نیاز بشر از طریق استخراج «طلای نامرئی» اطرافمان – هوا – با ما صحبت کرد. ما پس از آن با مصاحبه شخصی‌تر ادامه دادیم که در آن او درباره اهمیت «شانس، لجبازی و پشتکار» در علم صحبت کرد. برای تأکید بر اهمیت دو مورد آخر، کیتاگاوا به The Japan News گفت که انتقاد از مقاله انقلابی ۱۹۹۷ او درباره چارچوب‌های فلزی-آلی سه‌بعدی «ویرانگر» بود و تقریباً اشک‌هایش را درآورد.

دوشنبه برندگان جایزه پزشکی یا فیزیولوژی اعلام شدند. کارل دایسروت در دانشگاه استنفورد، آمریکا، پیتر هیگمن در دانشگاه هامبولت برلین، آلمان، و جورج ناگل در دانشگاه وورzburg، آلمان، برای «کشفیات آن‌ها درباره کانال‌های یونی دروازه‌دار نوری و اپتوژنتیک» برنده شدند. کار آن‌ها در اتصال پروتئین‌های فعال‌شده با نور به سلول‌های عصبی به پژوهشگران اجازه داده است تا بررسی کنند کدام رفتارها با شلیک نورون‌های مختلف مرتبط هستند و مطالعه علوم اعصاب را متحول کرده است. این بدان معناست که رفتارهای پیچیده‌ای مانند اضطراب، ترس و تشنگی اکنون با جزئیات مولکولی و سلولی بیشتری از هر زمان دیگری قابل درک هستند.

و سه‌شنبه، برنده جایزه نوبل فیزیک فرانسیس هلزن بود که ایده استفاده از تکه بزرگ یخ زیر جنوبگان برای شناسایی نوترینوهای پرانرژی تولید شده توسط رویدادهای کیهانی بسیار خشونت‌آمیز را مطرح کرد. کار او به آغاز عصر جدیدی از نجوم نوترینو کمک کرد که می‌تواند به ما کمک کند تا درباره افراطی‌ترین رویدادهای جهان بیشتر بفهمیم.

صبح بخیر و ممنون که برای هیجان‌انگیزترین رویداد سالانه در تقویم شیمی – جایزه نوبل شیمی – به ما پیوسته‌اید. من راهنمای شما برای تمام اخبار و رویدادها در مسیر منتهی به اعلام جایزه در ساعت ۱۱:۴۵ به وقت اروپای مرکزی/UTC (۱۰:۴۵ به وقت بریتانیا) خواهم بود، مگر اینکه مشکلی در دسترسی به برندگان جدید پیش آید. ما در X و Bluesky پست خواهیم گذاشت و می‌توانید ما را در فیسبوک و لینکدین نیز پیدا کنید و من را در PatDWalter. می‌توانید اعلام جایزه را به صورت زنده در وب‌سایت بنیاد نوبل تماشا کنید (دوربین‌ها معمولاً حدود ساعت ۱۱:۴۰ به وقت اروپای مرکزی/۱۰:۴۰ به وقت بریتانیا روشن می‌شوند). امیدواریم شما نیز در ساعات آینده در مسیر منتهی به اعلامیه با ما بمانید، زیرا ما تحلیلی درباره جایزه شیمی، بررسی اینکه چه کسی شانس برنده شدن دارد و نکات جالب نوبل را منتشر خواهیم کرد.

پس از اعلام جایزه، ما همچنین یک وبینار رایگان در بعدازظهر جمعه (۱۵:۰۰ به وقت بریتانیا) برگزار خواهیم کرد. مهمانان ویژه‌ای، از جمله دیوید پندلبوری از مؤسسه اطلاعات علمی در کلاریویت، به ما ملحق خواهند شد تا درباره پژوهشی که جایزه شیمی امسال را برد و چرا با اشاره نوبل پاداش داده شد، صحبت کنند.

اگر هرگز در مدرسه با شیمی مشکل داشته‌اید یا در امتحان مردود شده‌اید، هنوز برای شما امید وجود دارد. توماس لیندال، که جایزه نوبل شیمی را در سال ۲۰۱۵ برای کارش در روشن کردن نحوه ترمیم DNA توسط بدن برد، توسط معلم شیمی‌اش مردود شد.

کارولین برتوزی، که در سال ۲۰۲۲ برنده شد، تجربه‌ای مشابه با لیندال داشت.

«من درباره شیمی فکر نمی‌کردم. در دبیرستان شیمی را دوست نداشتم. در ایالات متحده، وقتی به کسی می‌گویید شیمیدان هستید، نصف مواقع پاسخی که دریافت می‌کنید این است: «آه، من از شیمی در دبیرستان متنفر بودم.» این پاسخ رایجی در ایالات متحده است و شوخی رایجی بین شیمیدانان است که همه از شیمی در دبیرستان متنفر بودند. اما من واقعاً از شیمی در دبیرستان متنفر بودم. تا دوران دانشگاه اصلاً به آن فکر نکردم و سپس تصادفی آن را کشف کردم، واقعاً.» وقتی دانشجویان در استکهلم، سوئد، از برنده جایزه شیمی کارولین برتوزی درباره مسیر علمی‌اش پرسیدند، او اعتراف کرد که ابتدا شیمی را دوست نداشت. امروز او شیمیدانی است که شیمی کلیک را به داخل سلول‌های زنده برد. او واکنش‌های بیوورتوگونالی را توسعه داد که در داخل ارگانیسم‌های زنده بدون اختلال در شیمی طبیعی سلول رخ می‌دهند. این واکنش‌ها اکنون برای کاوش سلول‌ها، ردیابی فرآیندهای بیولوژیکی و بهبود هدف‌گیری داروهای سرطان استفاده می‌شوند. برای این کار او جایزه شیمی ۲۰۲۲ را دریافت کرد. بیشتر بخوانید: https://t.co/FhLGOU3Awk

— The Nobel Prize (@NobelPrize) March 6, 2025