چه کسی می‌تواند طرفداران ماگا (MAGA) را سرزنش کند اگر آرزو دارند که هنوز اوایل سال ۲۰۲۵ باشد؛ زمانی که دونالد ترامپ تازه پیروز انتخابات شده بود، به کاخ سفید بازگشته بود و محبوبیت نسبی نزد رأی‌دهندگان داشت؟ اما جایی که زمان متوقف شده است، سیاست‌گذاری در حوزه هوش مصنوعی است. این فناوری با شدت تمام پیشرفت کرده و اکنون حملات سایبری انجام می‌دهد و انواع مسائل ریاضی را حل می‌کند که بهترین ریاضیدانان بشری را سردرگم کرده بود. با این حال، نگرش دولت ترامپ نسبت به هوش مصنوعی همچنان تنها سه کلمه است: «اجازه دهید افسار گسیخته باشد!»
دو سال پیش، این رویکرد معیوب اما قابل دفاع بود. ریسک‌های هوش مصنوعی عمدتاً تئوریک بودند. خفه کردن یک فناوری امیدبخش با قوانین بیش از حد سنگین اشتباه بود. اما در اواخر سال ۲۰۲۶، «اجازه دهید افسار گسیخته باشد» هم از نظر سیاسی و هم از نظر خط‌مشی، بی‌پروا است. باید راه بهتری وجود داشته باشد.
رأی‌دهندگان آمریکایی مدت‌هاست که نسبت به هوش مصنوعی محتاط بوده‌اند. اما تا اخیراً، این موضوع نقش پررنگی در انتخابات نداشت. وقتی آقای ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵ قدرت را به دست گرفت، یک چهارم آمریکایی‌ها هوش مصنوعی را مسئله‌ای مهم می‌دانستند. اکنون نیمی از آن‌ها همین نظر را دارند. واکنش منفی علیه مراکز داده، که ترس‌های فناورانه را با نگرانی‌های محلی (NIMBYism) ترکیب کرده است، رقابت‌های انتخاباتی میانی دوره از میشیگان تا تگزاس را مختل کرده است. رأی‌دهندگان که سال‌ها به هشدارهای پژوهشگران درباره ایمنی هوش مصنوعی بی‌توجه بودند، اکنون نگرانند که هوش مصنوعی ممکن است نه تنها شغل‌هایشان، بلکه جان‌شان را نیز به خطر بیندازد. اگر با دقت نگاه کنیم، حمله سایبری به پلتفرم کدنویسی هاگینگ فیس (Hugging Face) توسط «گله‌ای» از صدها عامل بدون نظارت اوپن‌ای‌آی (OpenAI)، شبیه به تمرینی برای تسخیر توسط ربات‌ها به نظر می‌رسد. یک متخصص نگران که در سپتامبر از آنتروپیک (Anthropic) استعفا کرد و این آزمایشگاه و رقیب اصلی‌اش، اوپن‌ای‌آی، را به «شرط‌بندی با جان ما» متهم ساخت، به چهره‌ای مشهور و مهمان ثابت شبکه‌های خبری تبدیل شده است.
مانند سایر سیاست‌های غیرمحبوبش، مانند تعرفه‌ها و جنگ در ایران، به نظر می‌رسد آقای ترامپ اهمیت نمی‌دهد. خوانش خوشبینانه این است که او نظارت بر هوش مصنوعی را ترفندی چینی برای فلج کردن آمریکا می‌داند. افراد مطلع معتقدند او نگران است که محدودیت‌های هوش مصنوعی باعث سقوط بازار سهام رو به رشد شود، که خود شرطی بر موفقیت این فناوری است. به هر حال، هم‌حزبان جمهوری‌خواه او، برخلاف رئیس‌جمهوری که دوران خدمتش محدود است و دیگر با رأی‌دهندگان مواجه نخواهد شد، در حال درک این نکته هستند که برچسب «طرفدار هوش مصنوعی» سمی است. حتی نامزدانی به شدت ماگایی مانند کن پکستون، که برای سنای تگزاس رقابت می‌کند، قول داده‌اند برخی مراکز داده را مسدود کنند. تا سال آینده، فشار دوحزبی در کنگره برای اقدامی جدی ممکن است افزایش یابد.
این خبری دلگرم‌کننده است، زیرا «اجازه دهید افسار گسیخته باشد» از نظر ماهوی نیز شکست خورده است. مشاوران هوش مصنوعی آقای ترامپ استدلال می‌کنند که قوانین مسئولیت مدنی امروز کافی هستند. آن‌ها می‌گویند ترس از خسارات و هزینه بیمه در برابر آن‌ها، سازندگان هواپیما، خودرو و دارو را منضبط نگه می‌دارد. اما دادگاه‌ها برای عصر هوش مصنوعی با پیشرفت سریع، بیش از حد سست و کند هستند. دعاوی حقوقی در صنایع جاافتاده سال‌ها طول می‌کشد تا حل شوند، چه رسد به صنعتی نوپا که قضات هیچ سابقه‌ای برای اتکا به آن ندارند. تا زمانی که حکمی صادر شود، هوش مصنوعی ممکن است اقتصاد را متحول کرده باشد—یا فاجعه‌ای ایجاد کرده باشد.
ایده «خودتنظیمی فوق‌العاده» آقای ترامپ نیز پاسخ نیست. طرفداران «اجازه دهید افسار گسیخته باشد» فراموش می‌کنند که فناوری‌های جدید تغییردهنده جهان همیشه دعوت به قوانین جدید می‌کنند. هواپیماها نیاز به بازرسی و کنترل ترافیک هوایی دارند. خودروها نیاز به حق تقدم، محدودیت سرعت و کمربند ایمنی دارند. داروهای نوین باید آزمایش شوند تا مشخص شود آیا واقعاً مؤثر و ایمن هستند یا خیر. سخت است بگوییم نظارت‌گران چندین سانحه هواپیما، تصادف جاده‌ای یا عوارض جانبی پزشکی را پیشگیری کرده‌اند. اما تقریباً هیچ‌کس فکر نمی‌کند مقدار بهینه نظارت در این حوزه‌ها «هیچ» است.
جهان، شکر خدا، تاکنون از یک چرنوبیلِ هوش مصنوعی اجتناب کرده است. در حمله به هاگینگ فیس، که نگران‌کننده‌ترین مورد آشکار شده بود، نه جانی از دست رفت و نه پول واقعی. اما احتمال وقوع فاجعه در حال افزایش است. در عرض چند ماه، مدل‌های باز ممکن است به همان اندازه مدل میتوس (Mythos) آنتروپیک، اولین مدلی که در هک کردن مهارت جدی دارد، توانمند شوند. اگر سیاستمداران منتظر فاجعه بمانند تا قوانین را بنویسند، قوانینی که پس از آن با عجله تدوین می‌کنند احتمالاً ضعیف خواهند بود. ایده‌های بد زیادی از قبل مطرح شده‌اند، از تعلیق مراکز داده تا «ممنوعیت ابرهوش» برنی سندرز. و قوانین بد ممکن است تنها شروع ماجرا باشند: حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ الهام‌بخش بازنگری در ایمنی هوانوردی شد، اما همچنین منجر به دو جنگ طولانی گردید.
نظارت هوشمندانه بر هوش مصنوعی چگونه می‌تواند باشد؟ هدف نمی‌تواند جلوگیری کامل از پیشرفت‌های فناورانه باشد. چنین کاری واقعاً باعث می‌شود آمریکا دموکراتیک مرز دانش را به چین اقتدارگرا واگذار کند و فرصت‌های شگفت‌انگیز علمی و اقتصادی را از دست بدهد. مجبور کردن آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی به قفل کردن مدل‌های هوشمندتر خود برای همیشه، حتی اگر قابل مهار باشند، ممکن است شکاف خطرناکی بین آن‌ها و سایرین ایجاد کند.
در عوض، آمریکا باید الزامی کند که مدل‌های پیشرفته به طور کامل آزمایش شوند و در صورت لزوم، تا زمانی که ضوابطی برای مسدود کردن موارد استفاده خطرناک، مانند ساخت سلاح‌های بیولوژیکی، ندارند، متوقف بمانند. شرکت‌ها باید ملزم به گزارش حوادث ایمنی شوند و افشاگرانی که این کار را انجام می‌دهند باید تحت حمایت قرار گیرند. ارزیابان مستقل باید در آزمایشگاه‌های بزرگ مستقر شوند، درست همانطور که بازرسان بانکی در بانک‌ها حضور دارند.
برخی از این ایده‌ها به طور ضمنی در تعهدات داوطلبانه‌ای که آقای ترامپ اخیراً از شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی استخراج کرد، اشاره شده است. آن‌ها باید شفاف‌سازی و اجباری شوند. با نشان دادن جدیت در نظارت بر هوش مصنوعی، آمریکا همچنین همکاری بین‌المللی، به ویژه با چین، را تقویت خواهد کرد. همانطور که مدل‌ها پیشرفت می‌کنند، قوانین نیز باید پیشرفت کنند. «اجازه دهید افسار گسیخته باشد» بن‌بست است. ¦
مشترکان اکونومیست (The Economist) می‌توانند در خبرنامه دیدگاه ما ثبت‌نام کنند، که بهترین سرمقاله‌ها، ستون‌ها، مقالات مهمان و مکاتبات خوانندگان ما را گردآوری می‌کند.