پزشکان آمریکایی نه در اتاق بودند و نه حتی در کشور، وقتی به آن‌ها اطلاع داده شد که اندام له‌شده مرد قابل نجات است.
این نظامی آمریکایی روی یک کشتی در خاورمیانه مستقر بود، اما یک حادثه تجهیزات در ماه مارس او را با آسیب‌های شدید رها کرده بود که فراتر از توانایی‌های پزشکی کشتی بود.
او باید برای مراقبت به خشکی می‌رفت، اما هیچ تسهیلات پزشکی تحت مدیریت آمریکا در نزدیکی وجود نداشت. در یک بیمارستان متعلق به کشور میزبان در منطقه، پزشکان محلی او را تحت نظر داشتند و درمان می‌کردند و همزمان به همتایان آمریکایی خود از دور اطمینان می‌دادند که وضعیت او پایدار است.
اما وقتی او یک هفته بعد به بیمارستان نظامی آمریکا در لاندشتول آلمان رسید، پزشکان اندامی تقریباً سیاه‌شده و زندگی‌ای در معرض خطر دیدند.
این حادثه که توسط سرهنگ جینیفر گورنی، از ارتش آمریکا، در یک پنل درباره مطالعات موردی تروما، به طور عمومی برای مخاطبان متخصصان پزشکی نظامی توصیف شد، به مشکلی اشاره دارد که نیروهای آمریکایی در جریان درگیری با ایران با آن مواجه هستند. سیستمی که برای درمان سربازان مجروح در دوران پس از ۱۱ سپتامبر و جنگ جهانی علیه ترور ساخته شده بود، در این مبارزه جدید دچار مشکل شده است.
گورنی که اخیراً پس از خدمت به عنوان مدیر سیستم مشترک تروما پنتاگون از سمت خود کنار رفته بود، جزئیات این حادثه را در کنفرانسی در ماه اوت که بیزینس اینسایدر در آن شرکت داشت، به اشتراک گذاشت. اظهارات او یک هشدار منفرد نبود. سایر رهبران نظامی که در این رویداد سخن گفتند، همراه با نیم دوجین مقام پزشکی نظامی که جداگانه مصاحبه شدند، از سیستم مراقبت از مجروحانی پرده برداشتند که با میدانی بسیار متفاوت از عراق و افغانستان دست و پنجه نرم می‌کنند.
مقاماتی که با بیزینس اینسایدر صحبت کردند گفتند که در آغاز جنگ ایران، توانایی‌های پزشکی نزدیک به خط مقدم درگیری به دلیل تهدیدهای مداوم پهپاد و موشک محدود شده بود. آن‌ها گفتند که تسهیلات پزشکی واقع در یا نزدیک مراکز نظامی تنها اخیراً حفاظت بهبود یافته‌ای دریافت کرده‌اند.
علاوه بر این، مقامات گفتند که بیمارستان‌های بزرگ تحت مدیریت آمریکا در منطقه غایب هستند و اتکا به بیمارستان‌های کشور میزبان، همراه با محدودیت‌های نظارتی آمریکا و رکوردهای پراکنده، تلاش‌ها برای ردیابی بیماران و درس‌های گرفته شده از جنگ را پیچیده کرده است.
سخنگوی فرماندهی مرکزی (CENTCOM)، که بر عملیات نظامی آمریکا در خاورمیانه نظارت دارد، به بیزینس اینسایدر گفت که فرماندهی رزمی «یک سیستم گسترده مراقبت از مجروحان» با افسران liaison و «تیم‌های جاسازی فعال» در تسهیلات پزشکی کشور میزبان را حفظ می‌کند.
آن‌ها افزودند که دفتر جراح فرماندهی «هر مورد را تا بازگشت به خانه دنبال می‌کند.» سنتکام گفت که این سیستم به طور کلی عملکرد خوبی داشته و ۹۵ درصد از سربازان مجروح — که اکثر آن‌ها آسیب‌های مرتبط با ضربه مغزی داشتند — توانستند ظرف چند ساعت یا چند روز به خدمت بازگردند.
گزارش بازرس کل پنتاگون به کنگره که در اواسط سپتامبر منتشر شد، برخی از چالش‌های عملیاتی اطراف مراقبت از مجروحان در طول درگیری را مستند کرد و بازتاب آنچه مقامات به بیزینس اینسایدر گفته بودند بود. این تحقیق مستقل، اتکا به مراکز پزشکی خارجی را به دلیل «چالش‌های منابع و حفاظت نیرو» برای ایجاد تسهیلات ثابت بزرگ یافت.
گزارش همچنین گفت که بالگردهای تخلیه پزشکی ارتش آمریکا مجبور شدند در پاسخ به حملات ایران جابه‌جا شوند و این امر نیروهای آمریکایی را در موارد اضطراری به شدت به وسایل نقلیه زمینی و آمبولانس‌های محلی وابسته کرد.
«ما یک سیستم تروما را برای ۲۰ سال اصلاح کردیم که نمی‌توانیم آن را بلند کنیم و به محیط فعلی منتقل کنیم،» یک مقام ارشد پزشکی با تجربه رزمی به بیزینس اینسایدر گفت. او احساس عمیق بی‌کمکی را هنگام درک این موضوع که «واقعاً یک سیستم ترومای میدان نبرد کارآمد نداشتیم» زمانی که جنگ شروع شد، به یاد آورد.
سیستم تروما ساخته شده برای جنگ‌های گذشته
ارتش آمریکا دو دهه صرف ساخت یک سیستم پزشکی بی‌نظیر برای نجات جان سربازان مجروح کرد. در طول جنگ جهانی علیه ترور، این سیستم زنجیره‌ای tightly connected را اداره می‌کرد که برای انتقال سریع سربازان به شدت مجروح از میدان نبرد به سطوح پیشرفته مراقبت طراحی شده بود.
در طول درگیری‌های عراق و افغانستان، نیروهای آمریکا و ائتلاف بیمارستان‌های «سطح سه» (Role 3) را نزدیک نقاط داغ اصلی رزمی در آن کشورها حفظ کردند که گزینه‌های مراقبت جراحی پیشرفته فراتر از کنترل آسیب — مانند جراحی ارتوپدی، جراحی مغز و اعصاب و جراحی صورت — و مراقبت پس از عمل را ارائه می‌دادند.
وقتی جنگ با ایران آغاز شد، آن زیرساخت دیگر وجود نداشت. با خروج آمریکا از افغانستان و حضور بسیار کاهش یافته در عراق، بیمارستان‌های سطح سه از بین رفتند.
«سربازان ما نباید بهایی بپردازند چون ما نمی‌توانیم سیستم ترومای میدان نبرد خود را سازماندهی و اجرا کنیم،» گورنی در کنفرانس اوت گفت.
سخنگوی آژانس سلامت دفاعی به بیزینس اینسایدر گفت که بحث گورنی و سایر رهبران پزشکی نظامی «نباید به عنوان توصیفی از وضعیت فعلی پزشکی، مشارکت‌ها یا حضور پرسنل در سراسر منطقه تفسیر شود.»
«هدف پنل شناسایی درس‌هایی بود که می‌تواند توسعه مستمر سیستم ترومای فرماندهی رزمی یکپارچه جهانی را راهنمایی کند، نه ارزیابی یا توصیف عملیات فعلی،» سخنگو گفت.
سه مقام پزشکی به بیزینس اینسایدر گفتند که وقتی آمریکا عملیات خشم حماسی را علیه ایران در اواخر فوریه آغاز کرد، تیم‌های پزشکی آمریکا به اندازه کافی نزدیک به درگیری برای درمان سربازان آمریکایی مجروح توسط پهپادها و موشک‌ها فاقد تسهیلات محافظت‌شده کافی بودند و این امر آن‌ها را محدود می‌کرد. و نزدیک‌ترین بیمارستان بزرگ نظامی در آلمان بود، هزاران مایل دورتر.
این شکاف‌ها یک روز پس از جنگ آشکار شد.
در اول مارس، یک پهپاد ایرانی به نیروهای آمریکا در بندر شعیبه در کویت حمله کرد و شش نظامی آمریکایی را کشت. برخی از سربازان مجروح خودشان به بیمارستان رانندگی کردند و بعداً در خانه‌های امن برای تخلیه منتظر ماندند، بازماندگان به واشینگتن پست گفتند.
«هیچ طرح تخلیه‌ای وجود نداشت،» یک سرهنگ ارتش که در انفجار مجروح شده بود به The War Horse، یک انتشارات آنلاین پوشش دهنده امور نظامی، گفت.
یک سرباز که از حمله جان سالم به در برد به بیزینس اینسایدر گفت که نیروها قبل از آن برای یافتن ملزومات پزشکی دست و پا می‌زدند. آن‌ها گفتند که یک تمرین که باید شامل پیاده‌روی فیزیکی نیروها از طریق هر مرحله از یک رویداد با تلفات انبوه می‌شد، نادیده گرفته شد.
هزاران مایل دورتر، ارائه‌دهندگان خدمات پزشکی در لاندشتول برای سربازان مجروحی که با هواپیما به سمت آن‌ها منتقل می‌شدند آماده نبودند و ابتدا از اینکه کسی مجروح شده باشد بی‌خبر بودند، همانطور که واشینگتن پست اولین بار گزارش کرد.
بخشی از مشکل، به گفته بازمانده به بیزینس اینسایدر، این بود که پرواز به سمت تسهیلات به طور رسمی به عنوان پرواز تخلیه پزشکی تعیین نشده بود.
ارتش مراقبت از مجروحان خود را به واشینگتن پست دفاع کرد و به خبرنگاران گفت که تمام سربازان مجروح «مراقبت جسمی، رفتاری و TBI مداوم» دریافت کردند، با اشاره به مراقبت برای آسیب‌های مغزی تروماتیک.
در ماه مه، یک سرباز که از حمله جان سالم به در برد به CBS گفت که معتقد است یکی از هم‌تیمی‌هایش که در حمله کشته شد، اگر ارتش حضور پزشکی در نزدیکی ایجاد کرده بود، ممکن بود نجات یابد. آن‌ها گفتند که با وجود درخواست‌های قبلی برای پشتیبانی پزشکی بیشتر، هیچ پزشک یا ایستگاه کمک ثابت وجود نداشت.
در پاسخ، سخنگوی فرماندهی مرکزی به CBS گفت که «هیچ طرحی هرگز کامل نیست، اما اتهاماتی که نشان‌دهنده بی‌توجهی آشکار به ایمنی نیروهای ما باشد، بی‌اساس و نادرست است.»
The War Horse گزارش داد که برخی از سربازان مجروح حتی پس از ترک کویت با تأخیر در آزمایش و درمان دست و پنجه نرم می‌کردند و این نشان می‌دهد که مشکلات در سیستم مراقبت از مجروحان می‌تواند فراتر از خود میدان نبرد نیز ادامه یابد.
خرابی‌های گزارش شده در سیستم توجه کنگره را جلب کرده است و قانون‌گذاران از پنتاگون خواسته‌اند پاسخ دهند.
هم نیروهای رزمی و هم کادر پزشکی با حملات مواجه هستند
نه تنها شبکه‌ای که زمانی جان‌ها را در عراق و افغانستان نجات می‌داد کوچک شده است، بلکه میدانی که برای آن طراحی شده بود تغییر کرده است.
جنگ جهانی علیه ترور شاهد آسیب‌های ناشی از دستگاه‌های انفجاری بداهه‌ساز (IED) بود که جاده‌ها و مسیرها را پر کرده بودند و بخش پایین بدن را ویران می‌کردند. اکنون، گورنی در کنفرانس گفت، پهپادها «آسیب‌های سر و گردن بیشتر، آسیب‌های صورت بیشتر، آسیب‌های چشم بیشتر» ایجاد می‌کنند.
طبق ردیاب مجروحان ارتش، تا روز دوشنبه حداقل ۱۹ سرباز کشته و ۸۶۱ نفر دیگر مجروح شده بودند. یک مرگ ارتباطی با رزم نداشت.
«آن‌ها حمله‌ای انجام می‌دهند، شما به پناهگاه می‌روید، اجازه خروج می‌گیرید و به محض اینکه بیرون می‌آیید، آن‌ها حمله پهپادی راه می‌اندازند،» یک مقام ارشد پزشکی درباره حملات نیروهای ایرانی، به ویژه در اوایل جنگ، گفت.
حملات مداوم نگرانی‌هایی را درباره اثرات بلندمدت ضربه مغزی خفیف مکرر (mild TBI) برانگیخته است. «ما اغلب TBI خفیف را چیزی می‌دانستیم که می‌توانیم کسی را به خدمت بازگردانیم،» مقام گفت، اما جنگ با ایران آن فرض را به چالش می‌کشد.
«درس‌های آموخته شده از عملیات خشم حماسی شکاف‌های حیاتی در درک و درمان ما از آسیب‌های انفجاری را آشکار می‌کند،» کیت بس، معاون وزیر جنگ برای امور بهداشت، در کنفرانس گفت.
پهپادها و موشک‌هایی که این زخم‌ها را ایجاد می‌کنند همچنین تسهیلات و کادرهایی را که قرار است آن‌ها را درمان کنند تهدید می‌کنند.
«ما خیلی عقب هستیم،» یک مقام پزشکی درباره تلاش‌ها برای مقاوم‌سازی تسهیلات پزشکی کوچکتری که سربازان را نزدیک میدان‌های نبرد درمان می‌کنند، معروف به سطح دو (Role 2s)، گفت. آن‌ها گفتند که این تسهیلات کلیدی ماه‌ها پس از جنگ شروع به دریافت استحکامات بهتر می‌کنند.
برای دهه‌ها، چنین سایت‌هایی اغلب شامل چادرها یا ساختمان‌های کوچک محاط با موانع بتنی بودند تا از تهدیدات سطح زمین مانند گلوله یا بمب محافظت کنند — حفاظت‌های محیطی که نمی‌توانند از تهدیدات جدید از بالا دفاع کنند.
شواهد تأثیر ویرانگر پهپادها بر یک سیستم تروما را می‌توان در میدان نبرد اوکراین یافت، جایی که برخی بیمارستان‌های صحرایی برای محافظت به زیر زمین رفته‌اند. آنجا، تخلیه مجروحان کند است و سربازان ممکن است روزها، حتی هفته‌ها، برای مراقبت سطح بالاتر منتظر بمانند.
جنگ ایران همچنین مشکلات دیرینه نیروی انسانی را آشکار کرد، از جمله تعداد کم ارائه‌دهندگان خدمات پزشکی و فرصت‌های کم برای پزشکان نظامی جهت صیقل دادن مهارت‌های خود در مراقبت ترومای پیشرفته در زمان صلح، نگرانی‌هایی که در تحلیل‌ها و تحقیقات قبلی برجسته شده بودند.
در مارس ۲۰۲۵، رهبران بازنشسته تروما به کنگره هشدار دادند که بودجه‌های در حال کاهش، کمبود پرسنل و بوروکراسی، پزشکی نظامی را برای یک درگیری بزرگ-scale در موقعیت ضعیفی قرار داده است. جرمی کانن، جراح ترومای بازنشسته نیروی هوایی، به قانون‌گذاران گفت که «هیچ‌کس در وزارت دفاع واقعاً مالک مراقبت از مجروحان رزمی نیست» و هشدار داد که بدون مداخله، سیستم «به سمت منسوخ شدن پزشکی لغزش خواهد کرد.»
سربازان مجروح وارد بیمارستان‌هایی می‌شوند که آمریکا کنترل آن‌ها را ندارد
این کمبودها برخی از سربازان مجروح آمریکایی را به بیمارستان‌های غیرنظامی و نظامی خارجی در مکان‌هایی مانند عمان، بحرین، کویت و اردن سوق داده است. سه مقام آمریکایی به بیزینس اینسایدر گفتند که اگرچه کشورهای میزبان اغلب مراقبت با کیفیت بالایی ارائه می‌دهند، اما تخصص در درمان آسیب‌های پیچیده رزمی، مانند ترومای شدید و آسیب مغزی تروماتیک، می‌تواند به شدت متفاوت باشد.
«ما تعدادی بیمار به شدت مجروح داشته‌ایم و تعدادی مشکل جدی کیفیت داشته‌ایم،» یک مقام ارشد پزشکی گفت. «آن‌ها بیمارانی هستند که ما نگران آن‌ها هستیم.»
مقامات گفتند که آمریکا به شدت به بیمارستان‌های کشور میزبان وابسته است و بر اهمیت شرکای منطقه‌ای در مراقبت از سربازان مجروح آمریکایی و قدردانی آن‌ها از آن مراقبت تأکید کردند. اما آن‌ها گفتند که تیم‌های پزشکی آمریکا توانایی محدودی برای نظارت بر مراقبت یا مداخله در عملیات بیمارستانی کشور دیگر دارند و این امر نظارت بر درمان و ثبت درس‌ها و داده‌های پزشکی از میدان نبرد را دشوارتر می‌کند.
سخنگوی سنتکام آن توصیف را به چالش کشید و اصرار ورزید که پرسنل آمریکا — افسران liaison و «تیم‌های جاسازی فعال» — بر مراقبت بیمار در آن تسهیلات خارجی نظارت می‌کنند و «هر تک تک نظامی آمریکایی را به طور فیزیکی می‌بینند» که درمان می‌شود.
سنتکام از ارائه جزئیات اضافی درباره محل استقرار آن تیم‌ها، مدت زمانی که در آن بیمارستان‌ها بوده‌اند و نقش‌های پزشکی که ایفا می‌کنند خودداری کرد.
مقامات پزشکی نظامی که با بیزینس اینسایدر صحبت کردند گفتند تجربیات آن‌ها در طول جنگ آن‌ها را نسبت به توانایی سیستم برای ارائه استاندارد مراقبت مورد انتظار سربازان آمریکا نگران کرده است.
«ما به سربازان خود قول دادیم که از آن‌ها مراقبت کنیم،» یک مقام ارشد پزشکی گفت. «ما در انجام قول خود به کسانی که به آنجا می‌روند و احتمالاً آسیب می‌بینند، ناتوان هستیم. و این اکثر ما را آزار می‌دهد.»