آلبرتا روز دوشنبه یک همه‌پرسی برگزار خواهد کرد تا مشخص شود آیا باید در کانادا بماند یا گام‌هایی به سوی برگزاری دومین رأی‌گیری الزام‌آور درباره جدایی بردارد.
نظرسنجی شرکت لگر نشان داد ۷۰ درصد از ساکنان آلبرتا از ماندن در کانادا حمایت می‌کنند، اما طرفداران فدرالیسم نگرانند که بی‌تفاوتی رای‌دهندگان ممکن است نتیجه را تغییر دهد.
مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، برای ماندن آلبرتا کمپین زده و این همه‌پرسی را «بلوف خطرناکی» خوانده که در زمان حساسی انجام می‌شود.
این خلاصه با کمک هوش مصنوعی تولید و توسط یک ویراستار بازبینی شده است. درباره نحوه استفاده ما از هوش مصنوعی در گزارش‌دهی بیشتر بخوانید.
ساندرا، آلبرتا—این شهر واقع در دامنه‌های کوه‌های راکی، به دلیل رودئوی حرفه‌ای سالانه خود در ماه ژوئن شناخته شده است که شامل رژه کابوی‌ها و کابوی‌های زن سوار بر اسب، گروه‌های موسیقی دانش‌آموزی و گل‌های رنگارنگ جشنواره میراث روستایی آلبرتا می‌شود.
امسال، اختلافی بر سر پیشنهاد تزئین یکی از گل‌های رژه با پرچم‌های استانی آلبرتا شکل گرفت. سازمان‌دهندگان داوطلب رژه، این ایده را به دلیل سیاسی بودن بیش از حد در میان کمپین‌های مربوط به همه‌پرسی درباره ماندن آلبرتا در کانادا یا حرکت به سمت استقلال رد کردند و سپس با هجوم آزار و اذیت و سوءاستفاده آنلاین از سوی طرفداران آن گل مواجه شدند.
آن‌ها تصمیم خود را معکوس کردند، اما آزار و اذیت ادامه یافت. سایر گل‌های رژه نیز کناره‌گیری کردند. به زودی، سازمان‌دهندگان رژه دهه‌ها قدیمی را به طور کامل لغو کردند.
این هیاهو بازتاب شکاف تلخ در سراسر آلبرتا پیش از همه‌پرسی تاریخی روز دوشنبه است که مشخص می‌کند آیا این استان باید بخشی از کانادا باقی بماند یا گام‌هایی به سوی برگزاری دومین همه‌پرسی الزام‌آور درباره جدایی بردارد. اگرچه این کمپین نسبت به نبردهای قانون اساسی گذشته در کانادا نسبتاً آرام بوده است، اما تنش در ساندرا نشان‌دهنده فشارهای زیرسطحی است.
«به طور واقعی، ازدواج‌هایی به خاطر این موضوع فرو می‌پاشند، همسایه‌هایی که با هم صحبت نمی‌کنند، مشارکت‌های تجاری که از بین می‌روند و جوامعی که تقسیم می‌شوند»، گفت جیسون کنی، نخست‌وزیر محافظه‌کار سابق آلبرتا که کمپینی را برای نگه داشتن استان در کانادا رهبری می‌کند. «این معادل سیاسی جنگ داخلی است.»
ناتان مک‌کالوک، که یک قصابی در ساندرا اداره می‌کند، درباره همه‌پرسی مردد بود؛ همه‌پرسی‌ای که از آلبرتایی‌ها نه سؤال دیگر می‌پرسد، از جمله اینکه آیا استان باید قدرت بیشتری بر مهاجرت و انتصاب قضات داشته باشد—که همه این موارد می‌توانند تنش‌هایی را با دولت فدرال ایجاد کنند.
در مورد سؤال دهم درباره وضعیت آلبرتا در کانادا، مک‌کالوک می‌گوید اگرچه مطمئن نیست لزوماً طرفدار جدایی باشد، اما می‌تواند مزایای رأی دادن برای برگزاری دومین همه‌پرسی را ببیند تا پیام اعتراضی به دولت فدرال در پایتخت، اتاوا، ارسال کند.
«همیشه چرخ جیرجیرک روغن می‌گیرد»، گفت مک‌کالوک.
و این نوع تفکر طرفداران ماندن در کانادا را نگران کرده است.
نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که اکثریت قاطع آلبرتایی‌ها می‌خواهند در کانادا بمانند. نظرسنجی شرکت لگر در این ماه نشان داد ۷۰ درصد از ماندن حمایت می‌کنند. با این حال، جدایی‌طلبان صرف‌نظر از نتیجه متعهد باقی می‌مانند و طرفداران فدرالیسم نگرانند که بی‌تفاوتی رای‌دهندگان ممکن است نتیجه را تغییر دهد.
«برای [جدایی‌طلبان] این یک رأی معمولی نیست»، گفت کنی. «آن‌ها حاضر می‌شوند. حتی روی شیشه‌های شکسته خزیدن می‌کنند.»
این رأی‌گیری در زمان حساسی برای وحدت ملی کانادا انجام می‌شود، زیرا رئیس‌جمهور ترامپ تعرفه‌هایی بر کالاهای کانادایی تحمیل کرده و ایده تبدیل کانادا به ایالت پنجاه و یکم را مطرح کرده است. در کبک نیز در این ماه، نارضایتی رای‌دهندگان از مسئولان فعلی منجر به پیروزی جدایی‌طلبان شد و آن‌ها وعده داده‌اند پس از خروج ترامپ از قدرت، همه‌پرسی استقلال خود را برگزار کنند.
مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، که بانک مرکزی انگلستان را در دوران برگزیت (Brexit) مدیریت می‌کرد، همه‌پرسی آلبرتا را «بلوف خطرناک» نامیده است. بحث طولانی درباره جایگاه آلبرتا در فدراسیون فعلی متشکل از ۱۰ استان و سه قلمرو می‌تواند تلاش‌های او برای گسترش دسترسی بازار به منابع نفت و گاز استان را مختل کند—بخشی از استراتژی او برای کاهش وابستگی اقتصادی کانادا به ایالات متحده.
کارنی پس از ماه‌ها حضور عمدتاً حاشیه‌ای، در روزهای اخیر در سراسر استان سفر کرده و کمپین زده و از آلبرتایی‌ها خواسته است به نفع ماندن در کانادا رأی دهند و گفته است این همه‌پرسی نمی‌توانست در «زمان بدتری» رخ دهد.
«جهان خطرناک‌تر و دوقطبی‌تر شده است»، او در تجمع طرفداران فدرالیسم در کالگری روز پنجشنبه گفت. «برخی خارج از مرزهای ما در تلاشند ما را بشکنند تا بتوانند مالک ما شوند.»
بیگانگی در آلبرتا ریشه‌ای طولانی دارد. وقتی آلبرتا و ساسکاچوان در سال ۱۹۰۵ به کنفدراسیون پیوستند، دولت فدرال برخلاف چهار استان اولیه، کنترل منابع طبیعی آن‌ها را تا سال ۱۹۳۰ در اختیار داشت. این پویایی ادراک ماندگاری ایجاد کرد که کانادای شرقی از منابع غرب بهره‌برداری می‌کند در حالی که ساکنان آن را تحقیر می‌کند.
تنش‌ها در دوران نخست‌وزیری جاستین ترودو دوباره شعله‌ور شد؛ سیاست‌های زیست‌محیطی او با مقاومت شدید آلبرتا، خانه چهارمین ذخیره بزرگ تأییدشده نفت جهان، مواجه شد. انتقال‌های برابر‌سازی—که در آن مالیات‌های جمع‌آوری‌شده فدرال خدمات عمومی را در استان‌های فقیرتر تأمین می‌کنند—نیز همچنان نقطه دردناکی باقی مانده است، زیرا آلبرتای ثروتمند طی شش دهه پرداختی دریافت نکرده است.
جنبش جدایی‌طلبی امروز توسط هر دو شکایت تاریخی و مضامین عوام‌گرایی جدیدتر هدایت می‌شود. در شهرهای مختلف استان، میت سیلوستر، رهبر جدایی‌طلبان، برای ترک کانادا و علیه سیاست‌های انرژی و مهاجرت فدرال کمپین زده و در عین حال به اقدامات مقابله با همه‌گیری کووید-۱۹ تردید وارد کرده و ادعاهای توطئه‌آمیزی درباره اتاوا مطرح کرده است.
جرد وسلی، دانشمند سیاسی در دانشگاه آلبرتا، گفت جنبش فعلی شبیه به کمپین‌های عوام‌گرایی راست‌گرایانه مانند برگزیت و جنبش «ما را دوباره بزرگ کنیم» (MAGA) در ایالات متحده است.
«این اشتباه است که آن را به عنوان شاخه ساده‌ای از بیگانگی غرب پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایمان در نظر بگیریم»، گفت وسلی.
رهبران جدایی‌طلبان همچنین برای کسب حمایت با مقامات آمریکایی تماس گرفته‌اند. جفری راث، یکی از رهبران جدایی‌طلبان، می‌گوید از «ابراز شور و اشتیاق» مخاطبان آمریکایی «راضی» است. کاخ سفید اعلام کرد هیچ تعهدی ارائه نداده است، در حالی که وزارت خارجه اشاره کرد رأی‌گیری تصمیمی برای آلبرتایی‌ها است.
دانیل اسمیت، نخست‌وزیر آلبرتا، که خود را فدرالیست توصیف می‌کند و برای استان خود از اتاوا خودمختاری بیشتری خواسته است، در ماه مه همه‌پرسی را فراخواند. منتقدان استدلال می‌کنند این اقدام برای آرام کردن شکاف‌ها و جلوگیری از شورش در حزب محافظه‌کار متحد او طراحی شده بود، جایی که تقریباً نیمی از رأی‌دهندگان طرفدار جدایی هستند.
«[جدایی‌طلبان] اساساً او را به انجام این کار دعوت کردند»، گفت دارل بریکر، مدیرعامل شرکت نظرسنجی ایپسوس.
هشدارهای اقتصادی درباره جدایی شدت گرفته است. نظرسنجی اتاق بازرگانی کالگری نشان داد تقریباً نیمی از اعضای پاسخ‌دهنده در صورت انتخاب گزینه برگزاری همه‌پرسی دیگر، جابه‌جایی را در نظر خواهند گرفت. گزارشی که توسط دولت استانی سفارش داده شده تخمین زده است ایجاد یک ملت مستقل می‌تواند تا ۱۲۰ میلیارد دلار (معادل ۱۷۰ میلیارد دلار کانادا گزارش شده) هزینه در پنج سال داشته باشد، دستمزدها را کاهش دهد، نرخ بیکاری را افزایش دهد و تولید اقتصادی بلندمدت را تا ۱۶ درصد کاهش دهد.
سپس هزینه‌های اجتماعی بحث چندماهه تقسیم‌کننده درباره آینده استان در کانادا وجود دارد که محاسبه آن دشوارتر است و ممکن است مدت زیادی پس از شمارش آرا باقی بماند.
در ساندرا و سراسر آلبرتا، ساکنان افسوس می‌خورند که بحث سیاسی سنتی محبوب مانند رژه رودئو را مسموم کرده و نمادهایی مانند پرچم آلبرتا و کانادا تا این حد سیاسی شده‌اند.
آرت بریسون-هر، که ۳۰ سال پیش از نوا اسکوشیا به ساندرا نقل مکان کرد، گفت از تصمیم کمیته رودئو برای لغو رژه به خاطر گل پرچمی مطمئن نیست.
«من واقعاً مطمئن نیستم که پرچم آلبرتا خودمان را بالا بردن چقدر سیاسی است.»