کاپیتان فاروق فرمان را می‌چرخاند و تماشا می‌کند که پایانه فری‌بوت بندرعباس کوچک‌تر می‌شود، چراغ‌های روشن آن در دوردست سوسو می‌زنند.
جلوی او، رادار ناوبری به طور دوره‌ای بوق می‌زند و چراغ‌های سبز و صورتی‌اش در تاریکی می‌درخشند. فری‌بوت که امروز حدوداً ظرفیت نصف دارد و تقریباً ۱۰۰ مسافر سوار بر آن هستند، دور می‌زند و به سمت تاریکی تنگه هرمز حرکت می‌کند.
فاروق، ۳۹ ساله، راحت در کابین خود نشسته و افق کاملاً سیاه را تماشا می‌کند در حالی که به سمت جزیره هرمز، فاصله‌ای کوتاه حدوداً نیم‌ساعته از بندر حقانی در سرزمین اصلی ایران، با هزینه ۳۴۰ هزار تومان (حدوداً ۱ پوند) حرکت می‌کند. او آرام است و لبخند می‌زند وقتی وارد آب‌های عمیق‌تر می‌شود. او ۱۸ سال است که کاپیتان بوده و تنگه هرمز خانه دوم اوست.
فاروق می‌گوید از شروع جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه، تردد متوقف نشده است، هرچند تعداد مسافران کاهش یافته و سفر خطرناک‌تر شده است. ماه‌هاست که فاروق صدای انفجارهایی را از تنگه می‌شنود و مشخص نیست آیا این‌ها دفاع هوایی است یا حملات، یا هر دو. امشب هم تفاوتی ندارد.
داخل فری‌بوت، مسافران می‌گویند به صداها عادت کرده‌اند و تا حدی به خود جنگ نیز. چای می‌نوشند و سیگار می‌کشند. برخی چرت می‌زنند، در حالی که دیگران با فرزندان خود بازی می‌کنند. هوا گرم و مرطوب است، جو سنگین و پنجره‌ها مه گرفته‌اند.
حتی با وجود آتش‌بس شکننده، اینجا در ساحل، به سختی احساس می‌شود که جنگ متوقف شده است.
به گفته منابع دولتی ایران، حملات به بندر جنوبی بندرعباس به ۷۶۰ کشتی صیادی و تجاری آسیب رسانده است. فاروق می‌گوید فری‌بوت خودش نیز هنگام پهلو گرفتن در بندر توسط ترکش‌ها آسیب دید، هرچند سریعاً تعمیر شد.
از آغاز جنگ، نیروهای ایرانی بارها به کشتی‌هایی که سعی در عبور از تنگه داشتند حمله کرده‌اند. فقط در هفته اول اکتبر، حداقل ۱۲ حمله به تانکرهای نفت، گاز طبیعی مایع و گاز نفتی مایع گزارش شده است که قیمت نفت را دوباره به بالای ۱۰۰ دلار در هر بشکه رساند.
با افزایش فشار بر رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، پیش از انتخابات میاندوره‌ای، شایعه شده است که او دوباره در حال بررسی حملات است.
اما فراتر از تیترهای خبری و بازارهای جهانی، تنگه پیش از هر چیز خط نجات بسیاری از ایرانیان ساکن استان جنوبی هرمزگان است.
صیادان، کاپیتان‌ها و کارگران بندری همه برای معیشت خود به تنگه وابسته‌اند و جنگ کار آنان را به طور فزاینده‌ای دشوار کرده است. صیادان دیگر نمی‌توانند به همان اندازه قبلی به دریا بروند، بندرها مورد حمله قرار گرفته‌اند و بسیاری از مردم در ماه‌های اولیه جنگ بندرعباس را ترک کردند و به روستاهای کوچک‌تر و دورافتاده‌تر برای یافتن امنیت گریختند.
عنور سادات، صیاد ۳۸ ساله‌ای که در بازار ماهی بندرعباس کار می‌کند، می‌گوید کسب‌وکار کند شده و تأمین هزینه‌های زندگی روزبه‌روز دشوارتر شده است.
«قایق‌های ماهیگیری نمی‌توانند مانند قبل از جنگ آزادانه به دریا بروند و تحرک ما محدود شده است»، او می‌گوید و اضافه می‌کند که چند نفر از همکارانش در شهر در حملات کشته شده‌اند.
«اینجا جهنم بود»، می‌گوید عبدالسلام، زباله‌جمع‌کن ۴۵ ساله. او می‌گوید سواحل، به ویژه آن‌هایی که نزدیک بندر بودند، در اوج جنگ از خطرناک‌ترین مکان‌ها بودند و حملات سنگینی را توصیف می‌کند که او را مجبور کرد تقریباً به طور کامل کار خود را متوقف کند تا از خطر اجتناب کند.
اما زندگی در جزیره متفاوت بوده است، فاروق توضیح می‌دهد در حالی که وارد بندر کوچک و کم‌نور جزیره هرمز می‌شود، آخرین عبور روز او قبل از بازگشت به خانواده‌اش برای شب.
جزیره هرمز از مدت‌ها پیش به عنوان نوعی «بهشت هیپی‌ها» شناخته شده است، جایی که ایرانیان آن را «آزاد» می‌دانند. هنرمندان و خلاقان از شهرهای بزرگ‌تر برای یافتن آرامش به اینجا آمده‌اند؛ زنان در لباس شنا می‌گردند، نویسندگان و نقاشان فضایی برای کار پیدا می‌کنند و زندگی کندتر پیش می‌رود. اینجا «عشق و جادو» وجود دارد، همانطور که یاشار، موج‌سوار ۳۵ ساله، می‌گوید، «ریتمی متفاوت».
یاشار می‌گوید زندگی اینجا تغییر کمی کرده است، هرچند جنگ برخی محدودیت‌های جدید و تعدادی حمله، عمدتاً به زیرساخت‌ها، را به همراه آورده است. حدود ۸۰۰۰ ساکن تلاش می‌کنند از یکدیگر حمایت کنند و حس آزادی‌ای که جزیره را متمایز کرده است را حفظ کنند، او اضافه می‌کند.
دولت بخش‌هایی از شمال جزیره هرمز را بسته است، اما فراتر از مناطق اکنون محدود، زندگی ادامه داشته است، او توضیح می‌دهد. «تا زمانی که به شمال نروی، کاری با تو ندارند»، او درباره ارتش می‌گوید.
«بخش گردشگری بیشترین ضربه را خورد»، می‌گوید عمران، راهنمای گردشگری ۴۵ ساله، و اضافه می‌کند که ترجیح می‌دهد فقط با نام کوچکش صدا زده شود. «مسافرخانه‌ها و اقامتگاه‌های خانوادگی همچنان بسته هستند، همانطور که رستوران‌ها و بسیاری از کافه‌ها نیز.» بازدیدکنندگان از زمان جنگ عمدتاً نیامده‌اند، که ضربه سنگینی به جزیره‌ای وارد کرده است که اقتصادش به گردشگری و ماهیگیری وابسته است، هر دو مختل شده‌اند.
عمران می‌گوید از قسمت‌های بلندتر جزیره، در روزهای صاف، زمانی که مه بالا می‌رود و هوای مرطوب پاک می‌شود، می‌توان تا عمق تنگه و تا کوه‌های خصب در عمان را دید.
ساکنان از این کوه‌های خشک و بی‌آب و علف با سنگ‌های قرمز و سفید بالا رفته‌اند و گاهی جنگ را از دور تماشا کرده‌اند. تانکرها همچنان در تنگه لنگر انداخته‌اند، انفجارها به طور منظم شنیده می‌شوند. با این حال، ساکنان همچنین می‌گویند جنگ آن‌ها را از جزیره بیرون نرانده است.
خاله کنیز، نقاش ۶۷ ساله‌ای که در هرمز متولد و بزرگ شده است، وقتی پرسیده می‌شود که آیا در فوریه، در ابتدای جنگ، به ترک جزیره فکر کرده است، می‌خندد.
«چرا باید برویم؟ کجا برویم؟ خانه‌ها و زندگی ما همینجاست.»