بیشتر دیپلمات‌ها بر اساس توانایی‌شان در دور ماندن از اخبار قضاوت می‌شوند، اما تام باراک، سفیر آمریکا در ترکیه، این هفته تیتر یک رسانه‌ها شد. او در انجمن امنیت جهانی در دوحه گفت: «ایالات متحده به عنوان ضامن امنیت جهان در ۸۰ سال گذشته، دیگر حضور ندارد.» بر همین اساس، ایالات متحده در حال تغییر مواضع خود در خاورمیانه است. ترتیب قدیمی که تحت آن آمریکایی‌ها امنیت صادرات نفت منطقه را تأمین می‌کردند، در حال بازسازی است. آنچه در این دولت رخ می‌دهد، رها کردن نیست؛ بلکه پیامی برای بازآرایی است.
باراک بیشتر از اینکه تغییری در سیاست اعلام کند، تغییری را توصیف کرد که بسیاری از آمریکایی‌ها دهه‌ها امیدوار بودند رخ دهد. ارتش ایالات متحده به متحدان منطقه‌ای خود امکان داده است تا کنترل تنگه هرمز را از چنگ ایران خارج کنند، اما اگر خودِ متحدان بتوانند خاورمیانه را نسبتاً آرام نگه دارند و اجازه دهند نفت آزادانه جریان یابد، این امر سردرد بزرگی را از سر واشنگتن کم می‌کند. تلاش عربستان سعودی برای جلوگیری از تهدید حوثی‌ها علیه قلمرو خود و مسیرهای کشتیرانی دریای سرخ نشان می‌دهد که دستیابی به این هدف بدون شکست دادن ایران چقدر دشوار خواهد بود.
اظهارات دوحه خبر از عقب‌نشینی فوری نمی‌داد و ایالات متحده همچنان در منطقه بسیار فعال است: ارتش به محافظت از کشتی‌هایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند ادامه می‌دهد. در عین حال، گروه ضربتی سوم ناو هواپیمابر و واحد دیگر نیروهای دریایی (Marine Expeditionary Unit) در حال حرکت به سمت آنجا هستند و شایعاتی مبنی بر آمادگی‌های شدید آمریکایی و اسرائیلی برای حمله پس از انتخابات میان‌دوره‌ای به جمهوری اسلامی به گوش می‌رسد.
قدرت نظامی آمریکا استراتژی ایران برای فقیر کردن جهان از طریق حبس منابع خلیج فارس را مختل کرده است. به لطف شجاعت و مهارت خدمتگزاران ما و جادوگران فنی که راه‌هایی برای دور زدن تنگه پیدا کرده‌اند، اکنون نفت بیشتری از خلیج فارس خارج می‌شود تا پیش از شروع جنگ با ایران. قیمت گاز همچنان بالاست، اما تولید اضافی باید به کاهش آن کمک کند.
متحدان منطقه‌ای آمریکا همچنان نگرانی‌های فزاینده‌ای درباره پایداری تعهدات ما دارند. ترسیم خط مستقیمی بین سیاست‌های خارجی جورج دبلیو بوش، باراک اوباما، دونالد ترامپ و جو بایدن آسان نیست. و همان‌طور که خطر ناشی از ایران افزایش یافته است، شاهزادگان و رؤسا سعی کرده‌اند خطر رها شدن را کاهش دهند. ترامپ بسیار بیشتر از هر یک از پیشینیانش تمایل به رویارویی با ایران دارد، اما جانشینان او احتمالاً محتاط‌تر خواهند بود، به ویژه اگر هزینه سیاسی برای این دولت بالا باشد.
برای بیشتر دهه گذشته، تعداد زیادی از متحدان تلاش کرده‌اند خود را محکم‌تر به نظم منطقه‌ای تحت رهبری آمریکا گره بزنند. اکثر آنها تضمین‌های امنیتی قوی‌تری را جستجو کردند. سال گذشته، رئیس‌جمهور ترامپ عربستان سعودی را به عنوان متحد اصلی غیر ناتو تعیین کرد و در فرمان اجرایی اعلام کرد که ایالات متحده در صورت حمله، از قطر دفاع خواهد کرد. بسیاری از کشورهای توافقنامه‌های ابراهیم نیز هماهنگی‌های آشکارتری را با اسرائیل در مسائل دفاعی آغاز کردند.
عربستان سعودی همچنین سبد امنیتی خود را متنوع کرده است. این کشور در ماه آگوست پیمان دفاعی مشترکی با پاکستان و ترکیه امضا کرد و اوایل این ماه پس از آنکه حوثی‌ها، نیابتی ایران در یمن، با کمک ایران ساحل غربی را تصرف کردند، آن را فعال نمود. حوثی‌ها فرودگاه‌های عربستان و سایر زیرساخت‌های غیرنظامی را بمباران می‌کنند و «محاصره دریایی» خود را در تنگه حیاتی باب‌المندب تشدید می‌کنند. مصر اکنون در حال آماده‌سازی برای اعزام نیروهای خود برای دفاع از قلمرو عربستان است و جنگنده‌های بریتانیایی نیز برای محافظت از شهرهای عربستان از طریق هوایی در حال حرکت هستند.
مبارزه با حوثی‌ها می‌تواند نشان دهد که متحدان ما بدون حمایت قابل توجه آمریکایی تا چه حد می‌توانند پیش بروند. یمن مغزی سخت برای حل کردن است. حتی با برخی اطلاعات و پشتیبانی لجستیکی آمریکا، ائتلاف به رهبری عربستان یک دهه پیش شکست خورد. اسرائیل در سال ۲۰۲۵ با پاسخ به حملات مکرر موشکی حوثی‌ها با کشتن نخست‌وزیر و ژنرال ارشد آنها، از جمله افراد دیگر، سطحی از بازدارندگی را احیا کرد، اما تصور همکاری سازنده پاکستان یا ترکیه با دولت یهودی دشوار است.
این ائتلاف تنها با چیزی بیش از ترس از ایران کنار هم نگه داشته شده است. از نظر تاریخی، ایران، ترکیه و مصر برای کسب برتری در منطقه رقابت کرده‌اند. ثروت نفتی عربستان سعودی به آن امکان داده است که مصر را به عنوان برجسته‌ترین دولت عرب پشت سر بگذارد، اما نمی‌تواند به تنهایی از ایران یا ترکیه در امان بماند. تاریخ سلطه‌گری ترکیه و گرمای آن نسبت به اخوان‌المسلمین بسیاری از رهبران عرب را نگران می‌کند. توافق امنیتی با آنکارا نشانه‌ی ناامیدی ریاض است، نه قدرت آن.
این ائتلاف احتمالاً برای شکست دادن ایران بسیار ضعیف و تفرقه‌زده است و از آنجا که وجود دارد چون اعضایش توانایی آمریکا را در پیشبرد منافع خود مورد سوال می‌برند، شکستی در یمن بعید است به نفع واشنگتن تمام شود. با این حال، فلج کردن ایران در خاک خودش می‌تواند محیطی ایجاد کند که متحدان آمریکا بتوانند با کمک کمتری آن را مدیریت کنند. این امر باعث می‌شود بیانه باراک نه عاملی برای وحشت، بلکه برای هوشیاری مشترک باشد.