تصور کنید پس از یک روز طولانی کاری، برای آرامش ذهن خود درباره پایان کار مطالعه می‌کنید. پستی در ردیت (Reddit) به شما می‌گوید که «هدف کامل» هوش مصنوعی این است که «اطمینان حاصل کند شما هیچ توانایی‌ای برای کسب درآمد ندارید». شما به سایت بلایند (Blind)، تریبون ناشناس کارگران اضطراب‌زده حوزه فناوری، مراجعه می‌کنید؛ جایی که کارکنان داستان‌های وحشتناکی از دو سال جستجوی کار بی‌نتیجه که فقط منجر به رد شدن خودکار توسط سیستم‌ها شده، تعریف می‌کنند. تصمیم می‌گیرید بهترین کار برای آینده‌نگری، تسلط بر ابزارهای جدید است. اما سپس می‌خوانید که گفته می‌شود هوش مصنوعی حدس بیرچ و سوینرتون-دایر (Birch and Swinnerton-Dyer conjecture) را به سرعت حل کرده است. آیا وقت تغییر شغل فرا رسیده است؟ کاربر دیگری در ردیت هشدار می‌دهد: «در این مرحله، به نظر می‌رسد ورود به دانشگاه هاروارد آسان‌تر از یافتن شغل جدید است.» هاروارد شما را رد کرد، پس بهتر است همان‌جا بمانید. حداقل رئیستان از شما خوشش می‌آید.
کسانی که اخبار بد را دنبال می‌کنند تنها نیستند. در سراسر آمریکا، کارگران به‌طور فزاینده‌ای می‌ترسند که هوش مصنوعی شغل‌هایشان را تصاحب کند. با این حال، فعلاً تهدید فوری‌تر ممکن است متوجه دستمزد آن‌ها باشد. میانگین دستمزد ساعتی در بخش خصوصی در سال گذشته تنها ۳ درصد افزایش یافته است. قیمت‌ها حتی سریع‌تر رشد کرده‌اند و این امر دستمزد واقعی را کاهش داده است. این موضوع با توجه به رشد سالم بهره‌وری که باید از پرداخت‌ها حمایت کند نه اینکه آن‌ها را تحت فشار قرار دهد، بسیار تعجب‌آور است. برای مثال، در دوران رونق بهره‌وری دات‌کام در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی، دستمزد ساعتی واقعی سالانه بیش از ۲.۵ درصد رشد داشت. برخی آمریکایی‌ها حتی خوشحال بودند.
آیا ممکن است هوش مصنوعی نقشی در این امر داشته باشد؟ با تصاحب وظایف بیشتر توسط این فناوری، شرکت‌ها ممکن است به نیروی کار کمتری نیاز داشته باشند، تقاضا برای نیروی کار تضعیف شود و دستمزدها سرکوب گردند. این ترس‌ها در ۲۶ اکتبر سوخت تازه‌ای یافت، زمانی که مایکروسافت برای مهار هزینه‌ها در عین سرمایه‌گذاری‌های کلان در هوش مصنوعی، به ۶۰ هزار کارمند پیشنهاد خرید سهام یا خروج داوطلبانه ارائه داد. اما شواهد مربوط به حذف گسترده مشاغل ناشی از هوش مصنوعی همچنان اندک است. بیکاری پایین است؛ تعدیل نیرو نادر است. در نظرسنجی اخیر بانک فدرال رزرو نیویورک، تنها ۴ درصد از شرکت‌های خدماتی که از هوش مصنوعی استفاده می‌کردند گزارش دادند که در شش ماه گذشته به دلیل آن کارگر اخراج کرده‌اند، در حالی که تعداد تقریباً برابر، جذب نیروی بیشتر را نسبت به کاهش آن گزارش کردند. پژوهشگران دانشگاه استنفورد نیز با بررسی رکوردهای حقوق میلیون‌ها آمریکایی، شواهد اندکی از جابه‌جایی گسترده ناشی از هوش مصنوعی یافتند.
با وجود این، ترس از هوش مصنوعی هنوز می‌تواند اثرگذار باشد، زیرا کارگران را وادار می‌کند به شغل‌های فعلی‌شان بچسبند به جای جستجوی فرصت‌های جدید. تقاضای کسب‌وکارها برای نیروی کار با معیار فرصت‌های شغلی باز، همچنان سالم ارزیابی می‌شود. اما کارگران تمایلی به ترک کشتی ندارند. مجله اکونومیست تخمین می‌زند که آمریکایی‌ها ۱۳ درصد کمتر از آنچه نرخ فرصت‌های شغلی و نرخ بیکاری بر اساس الگوی ۲۵ سال گذشته پیش‌بینی می‌کنند، از شغل خود استعفا می‌دهند. در بخش خدمات حرفه‌ای و تجاری، بخشی که پر از مشاغل در معرض تأثیر هوش مصنوعی است، نرخ استعفا تقریباً یک‌سوم کمتر از سال ۲۰۱۹ و نزدیک به سطح دوران بحران مالی جهانی ۲۰۰۷-۲۰۰۹ است. رشد دستمزد در این بخش نیز سقوط کرده است. وقتی کارگران راضی به ماندن هستند، کارفرمایان فشار کمتری برای افزایش حقوق جهت نگه داشتن آن‌ها احساس می‌کنند.
به واکنش نسبت به پیشنهاد مایکروسافت بیندیشید: یکی از پست‌های وایرال در ایکس (X) هشدار داد: «پذیرفتن خروج داوطلبانه به این معناست که شاید هرگز دوباره شغلی در حوزه فناوری پیدا نکنید.» و به نظر می‌رسد کارگران از احتمال یافتن شغل دیگر بیشتر از احتمال از دست دادن شغل فعلی‌شان وحشت‌زده‌اند، که این امر آن‌ها را مصمم‌تر به ماندن در جایگاه فعلی می‌کند. نظرسنجی بانک فدرال رزرو بوستون نشان داد که تنها یک نفر از هر ده کارمند نگران حذف شغل مرتبط با هوش مصنوعی بود، اما شش نفر از هر ده نفر انتظار داشتند هوش مصنوعی منجر به تعدیل نیرو در صنایع آن‌ها شود. نظرسنجی دیگری در ماه ژوئیه نشان داد که اعتماد آمریکایی‌ها به یافتن شغل جدید نزدیک به کمترین حد تاریخی است، حتی اگر آن‌ها افزایش چندانی در ریسک از دست دادن شغل فعلی‌شان در کوتاه‌مدت نمی‌دیدند.
پژوهش‌ها این ایده را تأیید می‌کنند که کارگران با انجام هیچ کاری، بر اساس ترس‌های خود عمل می‌کنند. اقتصاددانان بانک فدرال رزرو آتلانتا بررسی کردند که انتظارات کارگران درباره بازار کار چگونه بر تصمیمات آن‌ها برای تغییر شغل تأثیر می‌گذارد. آن‌ها دریافتند که افزایش ده واحد درصدی در ریسک ادراک‌شده عدم یافتن کار، با حدود ۱۳ درصد کاهش در جابه‌جایی‌های شغلی همراه است، حتی پس از لحاظ کردن تفاوت‌ها میان کارگران و شرایط محلی بازار کار. در مجموع، تغییر انتظارات ممکن است تقریباً نیمی از افت جابه‌جایی شغلی از سال ۲۰۲۲ تاکنون را توضیح دهد.
اقتصاددانان مدت‌هاست دریافته‌اند که انتظارات می‌توانند خودمحقق شوند. هجوم به بانک زمانی رخ می‌دهد که سپرده‌گذاران مضطرب پول خود را برداشت می‌کنند و همان بانکی را که از شکست آن می‌ترسیدند، فرو می‌پاشانند؛ انتظارات تورمی می‌تواند محرک هزینه‌ها و مطالبات دستمزد باشد و به بالا رفتن قیمت‌ها کمک کند. چیزی مشابه ممکن است در بازار کار در حال وقوع باشد، هرچند وحشت در جهت معکوس عمل می‌کند. اضطراب ناشی از هوش مصنوعی ممکن است باعث شود کارگران به شغل‌های خود بچسبند و برای کارفرمایان فرصت‌های شغلی کمتری برای پر کردن باقی بماند—تقریباً نیمی از فرصت‌های شغلی باز ناشی از جایگزینی کارفرمایان با کارگران جدا شده است. این امر به نوبه خود فرصت‌های کمتری را برای سایر کارگران باقی می‌گذارد و قدرت چانه‌زنی نیروی کار را بیشتر تضعیف می‌کند. کارل مارکس از «ارتش ذخیره صنعتی» صحبت کرد که بر دوش «ارتش فعال کارگری» سنگینی می‌کند. امروزه، صرفاً طیف ارتش عامل (agentic army) ممکن است همین کار را انجام دهد.
با این حال، دانشمندان علوم اقتصادی (که اغلب به عنوان علم غم‌انگیز شناخته می‌شوند) نمی‌توانند همه چیز را به تفکر غم‌انگیز نسبت دهند. حتی اگر هوش مصنوعی موجبات اخراج‌ها را فراهم نکند، به نظر می‌رسد در برخی بخش‌ها، به ویژه در استخدام جوانان، روند جذب نیرو را کند کرده است. عوامل دیگر نیز ممکن است چسبندگی جدید کارگران را توضیح دهند. صاحبان خانه‌ای که وام مسکن با نرخ‌های بسیار پایین را پرداخت می‌کنند، ممکن است تمایلی به جابه‌جایی برای شغل جدید و دریافت وامی گران‌تر نداشته باشند. همچنین «استعفای بزرگ» سال‌های ۲۰۲۱-۲۰۲۲، زمانی که آمریکایی‌ها به تعداد زیاد شغل خود را تغییر دادند، ممکن است بسیاری را راضی به ماندن نزد کارفرمایان کنونی‌شان کرده باشد. نه همه چسبندگی به شغل ناشی از ترس است.
افزایش اعتماد به نفس
کارگران ممکن است قدرت بیشتری از آنچه فکر می‌کنند داشته باشند. هوش مصنوعی باید آن‌ها را مولدتر—و ارزشمندتر—کند. اما آن‌ها باید سهم خود را مطالبه کنند. نظرسنجی بانک فدرال رزرو بوستون نشان داد که کارگرانی که احساس می‌کردند هوش مصنوعی بهره‌وری آن‌ها را افزایش داده است، بیش از چهار برابر احتمال داشت اعلام کنند که مایل به درخواست افزایش حقوق هستند. همان‌طور که بدبینی می‌تواند قدرت چانه‌زنی را از بین ببرد، اعتماد به نفس می‌تواند آن را تقویت کند. ای کسانی که اخبار بد را دنبال می‌کنید، ارزش خود را بدانید!
مشترکان مجله اکونومیست می‌توانند در خبرنامه نظر (Opinion) ما ثبت نام کنند، که بهترین سرمقاله‌ها، ستون‌ها، مقالات مهمان و مکاتبات خوانندگان ما را گرد هم می‌آورد.