بازارهای پیش‌بینی، زودتر از موعد نتیجه را اعلام کردند

این نسخه‌ای از «Over/Under» است، خبرنامه‌ای درباره جدیدترین تحولات بازارهای پیش‌بینی، قمار و تکامل ریسک روزمره. برای عضویت اینجا کلیک کنید.

دموکرات‌ها تنها کسانی نیستند که این هفته جشن می‌گیرند. بازارهای پیش‌بینی—عرشه‌های شرط‌بندی پرسرعت که کاربران می‌توانند روی آینده جمهوری شرط ببندند—ادعای پیروزی خود را دارند.

این پلتفرم‌ها پیروزی کامل دموکرات‌ها را پیش‌بینی کرده بودند و دقیقاً همان اتفاق افتاد. «فوری: Polymarket درست گفت»، یکی از پست‌ها در حساب X این شرکت دیروز صبح چنین نوشت. هر دو پلتفرم Polymarket و Kalshi اعلام کرده‌اند که در کل مجموعه انتخاباتی که تا صبح چهارشنبه تعیین تکلیف شد، حدود ۹۸ درصد از کاندیداهای مورد علاقه بازارها برنده شدند. در بسیاری موارد، بازارهای پیش‌بینی توانستند برندگان را زودهنگام و قطعی شناسایی کنند. در تگزاس، Kalshi و Polymarket به جیمز تالاریکو در روزهای منتهی به انتخابات حدود ۷۵ درصد شانس پیروزی داده بودند؛ او برنده شد. در کانزاس، شانس آدام همیلتون حول و حوش ۶۴ درصد بود؛ او نیز برنده شد. حتی پیش از آنکه شبکه‌های اصلی شروع به اعلام رسمی نتایج در سه‌شنبه شب کنند و پیش از آنکه عقربه‌های The New York Times بزرگ‌ترین نوسانات خود را تجربه کنند، برخی از احتمالات در این پلتفرم‌ها به ۹۹ درصد نزدیک شده بود که نشان‌دهنده قطعیت نزدیک به کامل درباره برندگان بود.

بخشی از ایده اولیه پشت بازارهای پیش‌بینی این بود که آن‌ها بتوانند از خرد جمعی—میلیون‌ها و میلیون‌ها حدس فردی—برای تولید پیش‌بینی‌های دقیق‌تر نسبت به هر منبع منفرد استفاده کنند. سوال پس از انتخابات سه‌شنبه این است که آیا آن‌ها می‌توانند به طور مداوم بر نتایجی همسو شوند که نظرسنجی‌ها و پیش‌بینی‌ها آن را ندیده‌اند؟ آیا بازارهای پیش‌بینی عرّاف هستند یا جمع‌آورنده اطلاعات؟ تاکنون، شواهد نمی‌توانند نوع پیروزی بزرگی را که آن‌ها ادعا می‌کنند توجیه کنند.

همه کاندیداهای مورد علاقه بازارها در انتخابات پیروز نشدند؛ دموکرات‌ها اغلب دست‌کم گرفته شدند، همانطور که در نظرسنجی‌ها نیز همینطور بود. بسیاری از شرط‌بندان نتوانستند شکست دارلین گراهام در کارولینای جنوبی و شکست گرگ ابوت در تگزاس را پیش‌بینی کنند. و در برخی موارد، بازارها نوسانی بودند: احتمالات در لحظات آخر در تگزاس، آریزونا و نیویورک به دلایل نامعلومی بالا و پایین رفت.

بازارها این هفته زمانی خود را مفیدترین نشان دادند که توانستند خلأ اطلاعاتی را پر کنند. بازارها می‌توانند شاخصی تقریبی از احساسات عمومی در شب انتخابات باشند، زمانی که خروجی‌های نظرسنجی (Exit Polls) منتشر شده اما هنوز نتیجه رقابت اعلام نشده است—یا در روزهایی پس از آن که شمارش آرا ادامه دارد، همانند آلاسکا و میسیسیپی. همانطور که مت لوین از Bloomberg دیروز نوشت: «خوب می‌شد اگر کسی دیگر همه چیز را کنار هم می‌چید، وزن مناسب را به اهمیت هر بخش می‌داد و پاسخ ساده‌ای به سوال «چه کسی برنده شد؟» ارائه می‌کرد.» این اساساً کاری است که بازارهای پیش‌بینی سعی کرده‌اند انجام دهند. اما، به گفته لوین، بازارها عمدتاً اطلاعاتی را کنار هم می‌چینند که از قبل وجود دارد.

شرط‌بندان به طور نظری می‌توانند داده‌های خود را از هر جا به دست آورند؛ آن‌ها ممکن است بر اساس نظرسنجی‌ها، پخش‌های کابلی اخبار دیرهنگام، تحقیقات شخصی خود، یا سایر پیش‌بینی‌های معتبر توسط متخصصانی مانند نییت سیلور (مشاور پولی Polymarket) و لاکشیا جین از Split Ticket شرط ببندند. و حداقل در Polymarket، سهم کوچکی از معامله‌گران اکثر پول را در اختیار دارند—طبق گزارش Anti-Corruption Data Collective، یک سازمان غیرانتفاعی، ۱ درصد از حساب‌ها ۷۵ درصد از کل حجم معاملات را کنترل می‌کنند. بخشی از دلیل اینکه ترکیب جمعیتی و سوگیری‌های سیاسی افرادی که واقعاً از این وب‌سایت‌ها استفاده می‌کنند احتمالات را چندان منحرف نمی‌کند همین است. معامله‌گران بسیار فعال معمولاً بر اساس اینکه چه کسی فکر می‌کنند برنده خواهد شد شرط می‌بندند، نه اینکه شخصاً می‌خواهند چه کسی برنده شود.

در بسیاری موارد، بازارها تقریباً به همان اندازه‌ای که مدل‌های پیش‌بینی، کاندیداهای برنده نهایی را ترجیح می‌دادند. رقابت سنا در نیوهمپشایر را در نظر بگیرید: یک روز قبل از انتخابات، مدل FLIPR Deluxe نییت سیلور و Split Ticket هر دو به کاندیدای دموکرات که در نهایت برنده شد، ۹۵ درصد شانس داده بودند. در همان زمان، Kalshi و Polymarket به ترتیب ۹۴ و ۹۵ درصد احتمال برای او در نظر گرفته بودند. آیا بازارها فقط به Split Ticket و سیلور اعتماد داشتند؟ ممکن است، اما بازارها و مدل‌ها همیشه همسو نیستند. در رقابت فرمانداری نوادا، که دموکرات نیز رقیب جمهوری‌خواه خود را شکست داد، VoteHub، یک مدل دیگر، به دموکرات ۵۸ درصد شانس پیروزی داده بود و FLIPR Deluxe ۵۳ درصد شانس. Kalshi و Polymarket او را حدود ۷۵ درصد قرار داده بودند. این بار، شاید بازارها بیشتر به رأی‌گیری زودهنگام توجه داشتند، همانطور که سیلور خودش پیشنهاد کرد—یا شاید فقط خوش‌شانس بودند. (در بسیاری موارد، بیش از حد تکیه کردن بر رأی‌گیری زودهنگام توصیه نمی‌شود.)

صنعت بازارهای پیش‌بینی در این انتخابات میاندوره‌ای چیزهای زیادی برای از دست دادن داشت—نه تنها به این دلیل که قانون‌گذاران هر دو حزب در حال آماده‌سازی برای سرکوب نظارتی هستند، بلکه به این دلیل که سه‌شنبه شب آزمونی برای آنچه این پلتفرم‌ها واقعاً می‌توانند انجام دهند بود. Kalshi و Polymarket تلاش کرده‌اند ناظران و عموم مردم آمریکا را متقاعد کنند که بازارهای آن‌ها کاربردهای واقعی برای جامعه فراتر از سفته‌بازی دارند. موضع صنعت این است که پلتفرم‌های آن ابزارهای عمومی هستند که می‌توانند به همان اندازه که برای صندوق‌های پوشش ریسک (Hedge Funds) و بازارگردان‌هایی که در آن‌ها معامله می‌کنند سودمندند، برای ناظران نیز مفید باشند. اما اینکه آیا بازارها می‌توانند ارزش خود را به عنوان پیش‌بین نشان دهند، بستگی به این دارد که آیا می‌توانند به طور مداوم نوع اختلافی را که در نوادا دیدیم تولید کنند یا خیر.

برای بسیاریاز تحلیلگران، این سه‌شنبه گواهی بر قدرت این بازارها در پیش‌بینی انتخابات بود. این خود برای شرکت‌ها یک مزیت است. با این حال، در اعلام پیروزی، Kalshi و Polymarket میزان تأیید صحت پیش‌بینی‌های خود را اغراق‌آمیز جلوه می‌دهند. علیرغم توجه رسانه‌ای و روابط عمومی بزرگ، بازارهای انتخابات بخش کوچکی از صنعت شرط‌بندی امروز را تشکیل می‌دهند. Bloomberg گزارش می‌کند که «ماه گذشته، سیاست تنها ۱٪ از حجم معاملات در Kalshi و Polymarket را تشکیل می‌داد، کاهش از دو سوم در طول انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴.» ورزش، شرط‌های ترکیبی (Parlays) و معاملات ارز دیجیتال بخش عمده‌ای از آن حجم—و بخش عمده‌ای از درآمد را تشکیل می‌دهند. شاید دقیق‌تر باشد که بگوییم این شرکت‌ها پلتفرم‌های شرط‌بندی ورزشی هستند که یک عملکرد سیاسی به آن‌ها اضافه شده است. خارج از دوران انتخابات، فواید اجتماعی این بازارها کمتر قابل مشاهده است.

در هر نسخه، افکار خود را درباره چند خبر که تحت نظر دارم به اشتراک خواهم گذاشت.

• مردم نبراسکا علیه طرح پیشنهادیای رأی دادند که کتاب‌های ورزشی آنلاین را در ایالت قانونی می‌کرد. شرط‌بندی حضوری از قبل قانونی است، همانطور که شرط‌بندی ورزشی در بازارهای پیش‌بینی نیز مجاز است، زیرا آن‌ها به طور فنی کتاب‌های ورزشی محسوب نمی‌شوند.
• ویکی گودوین، دموکراتی که سه‌شنبه شب دن پاتریک، معاون فرماندار فعلی تگزاس را از دور خارج کرد، قبلاً گفته بود که اجازه خواهد داد رأی‌دهندگان ایالت تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند شرط‌بندی ورزشی را، هم آنلاین و هم حضوری، قانونی کنند یا خیر. پاتریک با این عمل مخالف‌تر بود.
• در ماه مه، عبدال السید درباره رقیب سناتور خود، مایک راجرز نوشت: «او را تا ساعت ۷ شکست می‌دهم. روی آن شرط ببندید.» حاشیه پیروزی او در میشیگان واقعاً هفت درصد امتیازی بود. حس من این است که السید در واقع یک شرط‌بند نیست—اما به نظر می‌رسد استعداد آن را دارد.

اگرچه همه با ایده تبدیل انتخابات به کازینو راحت نیستند، شرط‌بندی بر مسابقات سیاسی آمریکا به قرن نوزدهم بازمی‌گردد—هنری دیوید تورو یک بار گفت که «همه رأی‌دهی نوعی بازی است» و «شرط‌بندی به طور طبیعی همراه آن است.»

— ویل