پس از شکست سنگین جمهوری‌خواهان در هفته گذشته، جی‌دی ونس بی‌درنگ یکی از مهم‌ترین تصمیمات دونالد ترامپ را زیر سؤال برد. معاون رئیس‌جمهور صبح چهارشنبه در توئیتی نوشت: «دلیل باخت ما جنگ بود.» او افزود: «به کسانی که خشمگین هستند و می‌خواهند بگویند "ما گفته بودیم": حق با شما بود، شما به ما گفتید.» در واقعیت، عوامل بسیاری در این شکست نقش داشتند و نظرسنجی‌ها اقتصاد را بزرگ‌ترین عامل معرفی می‌کنند.
جمهوری‌خواهان می‌توانستند انتظار عقب‌نشینی داشته باشند، زیرا این امر در انتخابات میاندورهای عرف است. بیل کلینتون در سال ۱۹۹۴ که ریاست‌جمهوری‌اش با از دست دادن هر دو مجلس کنگره لرزید، درگیر جنگ نبود. آخرین بار حزب رئیس‌جمهور در یک انتخابات میاندورهای کرسی کسب کرد، مربوط به سال ۲۰۰۲ بود. این یکی از تنها دو انتخابات میاندورهای پس از سال ۱۹۶۶ بود که حزب رئیس‌جمهور را در کنترل نگه داشت. دیگری مربوط به سال ۱۹۷۸ بود.
زمانی که جنگ‌ها تغییرات سیاسی بزرگی ایجاد می‌کنند، همان‌طور که در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۶۸ و ۲۰۰۶-۰۸ رخ داد، معمولاً شامل نبردهای زمینی منجر به هزاران یا حتی ده‌ها هزار تلفات آمریکایی هستند، نه افزایش موقتی ۱.۵۰ دلاری قیمت هر گالن بنزین که هزینه‌ای حدود ۲۰ دلار در هفته برای یک خانوار معمولی دارد. اگر همین مقدار برای ایجاد یک تحول سیاسی کافی باشد، آنگاه رأی‌دهندگان تمام عقلانیت خود را از دست داده‌اند و رؤسای جمهور مجبور خواهند بود تا پیش از اقدام نظامی برای دفاع از آمریکا، منتظر حمله به خاک ایالات متحده بمانند.
پس چرا حزب جمهوری‌خواه (GOP) این‌قدر بد باخت؟ رأی‌دهندگان از زمان همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ نسبت به اقتصاد ناراضی بوده‌اند و هر حزبی که از آن زمان سر کار آمده، با بدبینی رأی‌دهندگان مواجه شده است. مصرف‌کنندگان آمریکایی هنوز از شوک تورم تجمعی ۲۲ درصدی در دوران جو بایدن عبور نکرده‌اند. از آنجا که رأی‌دهندگان زیر ۵۰ سال تجربه‌ای از تورم نداشته‌اند، انتظارات غیرواقعی دارند که قیمت‌ها کاهش یابند. در عوض، دستمزدها باید خود را تطبیق دهند و این نیازمند زمان است.
بر اساس نظرسنجی دانشگاه هاروارد CAPS/هریس، ۵۸ درصد از رأی‌دهندگان هنگامی که در سال ۲۰۲۴ دموکرات‌ها را بیرون کردند، از اقتصاد ناراضی بودند، در حالی که این رقم اواخر ماه گذشته به ۶۴ درصد رسید. آنها وقتی دونالد ترامپ انتخاب شد، از اقتصاد راضی‌تر بودند، اما این رضایت ماه به ماه کاهش یافت و بیشترین افت را هنگام اعمال تعرفه‌ها و سپس شروع تبلیغات گسترده کمپین دموکرات‌ها نشان داد. در میان رأی‌دهندگان طرفدار دموکرات‌ها، ۸۶ درصد اعلام کردند که از اقتصاد ناراضی هستند. پیش از انتخابات میاندورهای، تنها ۵ درصد از رأی‌دهندگان سیاست خارجی را مهم‌ترین مسئله کشور دانستند. تا حدی که جنگ نقشی داشت، عمدتاً به دلیل جهش قیمت بنزین و گازوئیل بود.
درست است که وقتی نظرسنجی رأی‌دهندگان فاکس نیوز پرسید آیا ورود به جنگ با ایران تصمیم درست یا اشتباهی بود، حدود شش نفر از هر ده رأی‌دهنده گفتند تصمیم اشتباهی بود. اما نظرسنجی‌های دانشگاه هاروارد CAPS/هریس سؤالات تکمیلی پرسیدند که نشان می‌دهد رأی‌دهندگان نمی‌خواهند جنگ را رها کنند؛ بلکه می‌خواهند آن را به شیوه درست تمام کنند. هنگامی که پرسیده شد آیا ایرانیان با حسن نیت مذاکره می‌کنند، ۶۵ درصد پاسخ منفی دادند. آیا باید به ایرانیان اجازه داد تنگه هرمز را کنترل کنند؟ شصت و هفت درصد گفتند نه، از جمله اکثریت هر دو حزب.
این نظرسنجی همچنین پرسید آیا باید به ایران اجازه داد به سلاح هسته‌ای دست یابد و ۸۵ درصد گفتند نه. مردم با اهداف این درگیری موافق هستند و ممکن است این اهداف بدون درگیری قابل دستیابی نباشند. هنگامی که پرسیده شد آیا استفاده از زور توسط ایالات متحده در صورت امتناع ایرانیان از کوتاه آمدن در این مسائل کلیدی توجیه‌پذیر است، ۶۳ درصد گفتند بله. جنگ طول کشیده است در حالی که رأی‌دهندگان می‌خواستند پیروز شود—و همچنان می‌خواهند.
بزرگ‌ترین تغییر رأی در سال ۲۰۲۴ در میان رأی‌دهندگان تازه ثبت‌نام کرده هیسپانیک (لاتین‌تبار) بود. در حالی که رأی سیاه‌پوستان تقریباً تغییری نکرد، مرکز تحقیقات پیو یافت که اختلاف دموکرات‌ها در میان لاتین‌تبارها در سال ۲۰۲۴، ۱۲ واحد تغییر کرد؛ از ۱۵ واحد به ۳ واحد. این میزان برای چرخش اکثر ایالت‌های متزلزل کافی بود. طبق نظرسنجی رأی‌دهندگان فاکس نیوز، آنها به شدت بازگشتند و به دموکرات‌ها در رقابت‌های مجلس نمایندگان ۳۰ واحد برتری دادند.
آیا شهرهای مرزی هیسپانیک‌نشین اعتراضاتی علیه جنگ دیدند؟ خیر. لاتین‌تبارها دو مشکل با این دولت داشتند؛ اینکه قیمت‌ها بالا ماند و اینکه اداره مهاجرت و گمرک (ICE) افراط‌کاری کرد و حملات سنگین انجام داد و نه تنها مجرمان، بلکه مهاجران غیرقانونی قانون‌مدار را نیز اخراج کرد. نظرسنجی دانشگاه هاروارد CAPS/هریس نشان داد که ۶۸ درصد از رأی‌دهندگان هیسپانیک دیدگاه منفی نسبت به ICE دارند.
جمهوری‌خواهان بخشی از رأی مردان جوان را از دست دادند که ناشی از تفرقه‌افکنی مداوم و عامدانه‌ای بود که افرادی مانند تاکر کارلسون و کندیس اونز ایجاد کردند. آنها میلیون‌ها نفر را هدف قرار دادند، در حالی که وبلاگ‌نویسان چپ‌گرا تلاش کردند بخشی از آن رأی را علیه جمهوری‌خواهان بسیج کنند.
پاسخ جمهوری‌خواهان باید دو جنبه‌ای می‌بود: برخورد مستقیم با آن وبلاگ‌نویسان برای کاهش نفوذشان و راه‌اندازی یک حمله برای جذب برخی زنان دموکرات، مانند کسانی که به نماینده میشیگان، هیلی استیونز، در مقابل عبدال السید رأی دادند، با پیامی متناسب برای کمک به مادران فوتبال‌باز امروز.
جمهوری‌خواهان به جای کار روی این گروه‌های متزلزل، بر پایگاه رأی خود تمرکز کردند و موفق شدند آن را فعال کنند. اما بدون ارتباط با لاتین‌تبارها و زنان، آنها حالت دفاعی گرفتند، در حالی که دموکرات‌ها بیش از ۶۵۰ میلیون دلار صرف پیام‌هایی درباره توانایی خرید و هزینه‌های بهداشت و درمان کردند. این امر حرکت ماه به ماهی در نظرسنجی‌ها را که نشان می‌داد مردم معتقدند شرایط اقتصادی‌شان رو به وخامت است، تقویت کرد.
جمهوری‌خواهان استدلال‌هایی را باختند که باید می‌توانستند ببرند. اقتصاد دارای تورم پایین‌تر (هرچند نه انقباض)، رشد رکوردی، افزایش دستمزدها و بالاترین دستمزد میانی تاریخ بود، اما هیچ تأثیر انتخاباتی نداشت. کمک به اسرائیل سالانه ۳.۸ میلیارد دلار است که تقریباً تمام آن در اینجا خرج می‌شود و مشاغل صنعت دفاعی آمریکا را حمایت می‌کند. تعرفه‌ها قیمت‌ها را بالا بردند اما همچنین حدود ۱۷۰ میلیارد دلار درآمد سالانه کاهش کسری بودجه آوردند، قطره‌ای در اقیانوس برای اقتصادی ۳۰ تریلیون دلاری. قانون کاهش تورم جو بایدن که نامی مضحک دارد، ۲ تریلیون دلار خرج کرد که بخش زیادی از آن اسراف یا تقلبی بود، به اندازه‌ای که تورم را تحریک کند—و ظاهراً برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی، هدف افزایش قیمت بنزین بود.
موفقیت انتخاباتی یک دولت نه با انجام کاری که نظرسنجی‌ها می‌گویند مردم می‌خواهند، بلکه با متقاعد کردن رأی‌دهندگان به درستی کارهایی که انجام می‌دهد، تعیین می‌شود. این بدان معناست که رئیس‌جمهور سه هدف اساسی در دو سال آینده دارد: شکست ایران، نشان دادن اینکه برنامه‌های اقتصادی‌اش کارآمد هستند و ضربه زدن به خطرات ایده‌های دموکرات مانند «قرارداد سبز جدید» که قیمت انرژی را به طور دائم بالا می‌برد و «مدیکر برای همه» که مدیکر و بیمه خصوصی را به شکل فعلی نابود خواهد کرد.
آقای ترامپ و دولت او باید به آمریکاییان توضیح دهند چرا با رژیم ایران مقابله کردند؛ رژیمی که بزرگ‌ترین حامی دولتی تروریسم در جهان است و مسئول مرگ هزاران آمریکایی در ۴۷ سال گذشته بوده است. اگر آمریکا جنگ را ببرد، راه را برای صلح و ثبات در خاورمیانه همراه با قیمت‌های پایین‌تر انرژی به طور دائم هموار خواهد کرد.
آقای پن نظرسنج و مشاور بیل و هیلاری کلینتون در سال‌های ۱۹۹۵-۲۰۰۸ بود. او رئیس نظرسنجی هریس و مدیرعامل شرکت استاگوِل (Stagwell Inc.) است. آقای استین از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۳ رئیس شورای شهر نیویورک بود.