دیندیگول، هند/دبی/بصره، ۱۰ نوامبر (رویترز) - وی. پاندیسلوی، مادر ناوگان هندی ناوین کومار، بیش از شش ماه است که از پسرش خبری ندارد، اما هنوز امیدوار است که او بازگردد و هنگام پخش مجدد پیام‌های صوتی قدیمی گریه می‌کند.
کومار یکی از شش عضو خدمه بود که برای کار بر روی دو کشتی باربری مرتبط با ایران منصوب شده بودند که آخرین بار در ماه مه در آب‌های ایران دیده شدند و سپس ناپدید شدند. سرنوشت این کشتی‌ها همچنان نامشخص است.
از زمان شروع جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه، کشتی‌های تجاری مورد آتش قرار گرفته‌اند. تهران برای تثبیت کنترل بر تنگه هرمز به کشتی‌ها حمله کرد و ایالات متحده نیز در مقابل، کشتی‌های مرتبط با ایران را هدف قرار داد تا محاصره‌ای بر بنادر ایران تحمیل کند.
سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) وابسته به سازمان ملل متحد، از زمان شروع درگیری، ۱۳۰ «حادثه» – عمدتاً حملات – را در منطقه تأیید کرده است که منجر به کشته شدن حداقل ۲۵ دریانورد شده است.
«ما نمی‌توانیم این درد را تحمل کنیم»، پاندیسلوی ۴۵ ساله در گفتگو با رویترز از خانه یک‌اتاقه خود در شهر دیندیگول در ایالت تامیل نادو جنوب هند، در حالی که تلاش می‌کرد خونسردی خود را حفظ کند، اظهار داشت.
«نیازی نیست کسی به شما بگوید اگر والدین فرزندشان را از دست بدهند چه می‌کشند. ما از همه طرف‌های درگیر درخواست می‌کنیم که لطفاً پیش قدم شوند و به ما کمک کنند.»
رویترز با منابع صنعت کشتیرانی، مقامات عراقی و خانواده‌های دریانوردان مفقود در بصره عراق و ایالت تامیل نادو هند صحبت کرد تا هزینه انسانی حملات در تنگه هرمز را آشکار سازد.
خانواده کومار ۲۳ ساله برای تکمیل دوره دریانوردی و دنبال کردن رؤیای کار به عنوان دریانورد، بدهی سنگینی را تقبل کردند. پس از آن، او برای یک قرارداد شش‌ماهه خدمه‌رسانی که گفته شد در دبی خواهد بود، راهی شد. یک هفته بعد، او خود را در ایران یافت، که باعث وحشت خانواده‌اش شد.
«هر دقیقه عذابی است»
حتی قبل از اینکه سه ماه بعد جنگ آغاز شود، خانواده کومار به شدت تلاش می‌کردند او را به کشور بازگردانند. سپس سکوت رادیویی فرا رسید.
«وضعیت روانی من به جنون تبدیل شده بود، پیام‌های ناامیدانه می‌فرستادم»، پاندیسلوی گفت و افزود که او پیام‌های صوتی بدون هیچ پاسخی به شماره‌ای که با نام «ناوین دریانورد» همراه با ایموجی لنگر ذخیره کرده بود، ارسال می‌کرد.
خانواده خط تلفن را فعال نگه داشته‌اند به امید اینکه پسرشان تماس بگیرد. همسایه‌ای او را توصیف کرد که بارها و بارها با اشک در حال گوش دادن به پیام‌هاست.
«علامت سوال ترسناکی بر سرنوشت او سایه انداخته است: آیا او هنوز بر روی آن کشتی است یا اتفاق وحشتناکی برای او افتاده است؟ این موضوع سردرگمی زیادی ایجاد کرده است. هر دقیقه که می‌گذرد عذابی است»، پاندیسلوی گفت.
کومار به کشتی‌های «بریج ۱» و «بریج ۲» اعزام شده بود که حدود ۹ مه ناپدید شدند. این دو کشتی در لیست حوادث IMO ثبت نشده بودند.
عراق در ماه مه اعلام کرد که در حال نظارت بر ناپدید شدن دو کشتی است که پرچم بولیوی را داشتند. هیچ سیگنال اضطراری دریافت نشد. بنادر خلیج فارس پس از قطع ارتباط با خدمه، درخواست اطلاعات کردند.
خالد سعد ثالبی، رئیس بنیاد دریایی عراق در بصره، به رویترز گفت که آخرین اطلاعات موجود نشان می‌دهد سیستم شناسایی خودکار (AIS) کشتی‌ها، آخرین موقعیت شناخته شده خود را در فاصله تقریبی ۸ مایل دریایی از جزیره کیش ایران در ساعت ۴:۵۰ بعدازظهر ۹ مه ارسال کرده است.
«با عامل در ایران تماس گرفتیم اما او گفت که هیچ اطلاعی از این حادثه ندارد و روز بعد تیم جستجو و نجات ایرانی تلاش کرد کشتی‌ها را پیدا کند اما چیزی نیافتند»، ثالبی از دفتر خود در بصره به رویترز گفت.
«ما نمی‌دانیم آیا کشتی‌ها غرق شده‌اند یا توسط کشوری توقیف شده‌اند.»
سایر اعضای خدمه مفقود بر کشتی‌های بریج ۱ و ۲ شامل سه عراقی، یک پاکستانی و یک هندی دیگر است.
منابع آگاه به رویترز گفتند که کشتی‌ها در تجارت ایران مشارکت داشتند و فولاد حمل می‌کردند.
هیچ پاسخی وجود ندارد
حیدر رحمان مایهی، دریانورد ۲۲ ساله عراقی، در میان خدمه بود، به گفته برادرش یوسف رحمان.
«او دختری یک‌ساله و پدری را پشت سر گذاشت که از شدت اندوه ناپدید شدن او دچار سکته مغزی شد»، او در حالی که به گریه افتاد به رویترز گفت.
خانواده مایهی برای یافتن پاسخ به ایران سفر کردند. آن‌ها مالک کشتی‌ها را که فقط به عنوان یک ایرانی معرفی شد، ردیابی کردند که به آن‌ها گفت هیچ اطلاعاتی از کشتی‌ها ندارد.
خانواده نظریات متناقضی درباره کشتی‌ها دریافت کردند. برخی منابع کشتیرانی گفتند که ممکن است توسط آمریکا هدف قرار گرفته و فوراً غرق شده باشند، در حالی که دیگران حدس زدند که خدمه توسط یک کشور خلیج فارس یا ایران بازداشت شده‌اند.
عامل ایرانی که دریانوردان عراقی را استخدام کرد، به تماس‌های تلفنی رویترز پاسخ نداد.
خانواده کومار برای تکمیل دوره آموزشی دریانوردی او حدود ۱.۵ میلیون روپیه هند (۱۶,۰۰۰ دلار) وام گرفته‌اند و اکنون با فشار مالی دست و پنجه نرم می‌کنند.
آن‌ها با آژانس محلی که کومار را استخدام کرده بود، یعنی شرکت مستقر در بمبئی «لاسکار مارین»، تماس گرفتند و ابتدا اطمینان دادند که او به زودی بازخواهد گشت. افراد آن آژانس بعداً به خانواده گفتند که هیچ اطلاعاتی ندارند. پس از آن، طبق گفته خانواده، تماس‌ها بی‌پاسخ ماند.
این آژانس به تماس‌های مکرر رویترز پاسخ نداد.
یک حکم مورخ ۲۲ مه، منتشر شده بر روی وب‌سایت دولتی، نشان داد که اداره اشتغال دریانوردان هند مجوز استخدام خدمات دریایی لاسکار را لغو کرده و مدیران فعلی و سابق آن را به مدت پنج سال از کسب‌وکار دریایی منع کرده است؛ به دلیل تکرار عدم بازگرداندن دریانوردان – از جمله کومار – یا پرداخت حقوق آن‌ها.
مدیر اداره اشتغال دریانوردان به درخواست نظر رویترز پاسخ نداد.
خدمه کارکننده بر روی کشتی‌ها معمولاً توسط آژانس‌هایی مانند لاسکار مارین قرارداد می‌شوند و برای قراردادهای شش‌ماهه استخدام می‌شوند. از زمان جنگ ایران، هزینه‌های استخدام دریانوردان سه برابر شده و بسیاری از آن‌ها تنها برای یک سفر کار می‌کنند زیرا خطرات رو به افزایش است.
یک فرستنده مستقر در دبی به رویترز گفت که یک عضو خدمه ممکن است در دو ماه آنچه را قبلاً در هفت ماه به دست می‌آورد، کسب کند و سپس تصمیم به بازگشت به خانه بگیرد. یک کاپیتان، که بالاترین حقوق را در میان خدمه دارد، قبل از درگیری می‌توانست ماهانه بین ۸,۰۰۰ تا ۱۳,۰۰۰ دلار درآمد داشته باشد. اکنون آن‌ها می‌توانند سه برابر این مبلغ را کسب کنند.
«آن‌ها برای هر ماه معادل سه ماه حقوق می‌خواهند، اما پس از دیدن سختی‌های یک سفر، گاهی پس از یک سفر استعفا می‌دهند»، فرستنده گفت.
برای پاندیسلوی، مادر کومار، جذابیت درآمد خوب اکنون بی‌معناست.
«ما بی‌وقفه تلاش کردیم تا آینده و شغل فرزندانمان را تضمین کنیم»، او گفت. «حال، با دیدن تمام اتفاقاتی که افتاده است، مانده‌ایم فکر کنیم زندگی ما به کجا رسیده است.»
(۱ دلار = ۹۴.۵۰۷۵ روپیه هند)
گزارشگری توسط ماها الدحان در دبی، پراوین پارامسیوام در دیندیگول، هند، عارف محمد و محمد عطی در بصره، احمد رشید در بغداد؛ ویراستاری توسط اندرو کاوترن
استانداردهای ما: اصول اعتماد تامسون رویترز، تب جدید باز می‌شود