انتخابات میانی برای حزب جمهوری‌خواه فاجعه‌بار بود. اما هرچند نتایج برای دولت ترامپ و نامزدهای جمهوری‌خواه در سراسر کشور بد بود، برای معاون رئیس‌جمهور حتی بدتر بود. کمتر از دو هفته پس از این شکست، جی‌دی ونس بدون هیچ تشریفاتی از سمت خود به عنوان فرستاده ارشد دیپلماتیک که مأمور یافتن راهی برای پایان دادن به درگیری با ایران بود، برکنار شد و به وظیفه مبهمی مبنی بر تحقیق در مورد فساد در شهرها و ایالت‌های تحت حاکمیت دموکرات‌ها منتقل گردید.
این ارتقا نبود. همچنین سمتی نیست که احتمالاً تیترهایی تولید کند که به تلاش‌های ونس برای جانشینی رئیس‌جمهور در سال ۲۰۲۸ کمک کند. این نشانه‌ای واضح است که آزمایش سیاست خارجی ونس که از بهار گذشته آغاز شده بود، سرانجام به پایان رسیده است. این آزمایش منجر به تفاهم‌نامه‌ای با ایران شد که ظاهراً شبیه ابتکارات قبلی دولت‌های دموکرات تحت ریاست جمهوری باراک اوباما و جو بایدن برای مقابله با تهدید ایرانی بود. و همان‌قدر هم شکست خورد که آن تلاش‌ها شکست خوردند؛ ایران تقریباً بلافاصله از آن عقب نشست. آن‌ها سریعاً دریافته بودند که ونس، مانند آن‌ها، مشتاق سازش با رژیمشان است نه یک دولتمرد که حاضر باشد در برابر آن‌ها بایستد.
تنزل شغلی طنزآمیز
اکنون هرگونه برنامه برای از سرگیری آن تلاش احمقانه در نطفه خفه شده است.
این موضوع طنزآمیز است. معاون رئیس‌جمهور فکر می‌کرد می‌تواند جلوتر از گروه‌های آتش‌به‌خودزدایی معمول پس از انتخابات داخل حزب که معمولاً پس از فاجعه‌ای با این عظمت رخ می‌دهد، حرکت کند. او با مقصر دانستن شکست در جنگ ایران، همچنین اسرائیل و حامیان آن، در تحلیل پس از انتخابات خود، به دنبال قربانی کردن محبوب‌ترین دشمنانش بود.
او نه تنها به انداختن تقصیر بر دوش سیاست‌هایی که از داخل چادر ترامپ با آن‌ها مخالف بود بسنده نکرد، بلکه به نظر می‌رسد ابتکاری را نیز برای از سرگیری تلاشش جهت سازش با رژیم اسلام‌گرا آغاز کرده است. همان‌طور که وال استریت ژورنال گزارش کرد، او پیشنهاد داده بود دیپلماسی با یکی از اصلی‌ترین تندروهای تهران از سر گرفته شود.
در حالی که ترامپ از زمان انتخابات میانی سیگنال‌های گیج‌کننده و اغلب متناقضی درباره سیاست ایران خود به عموم ارسال کرده است، تنها چیزی که همه می‌توانند از آن مطمئن باشند این است که او قصد ندارد ونس را مسئول آن بگذارد. و اکنون، حتی نزدیک به آن حوزه.
این خبر خوبی برای کسانی است که می‌ترسیدند ونس از شوک وارد شده به دولت پس از نتایج انتخابات میانی سوءاستفاده کند. به نظر می‌رسید هدف او تصاحب کنترل سیاست خاورمیانه و سپس تضمین تسلیمی به تهران است که فکر می‌کرد به کمپین او برای کسب نامزدی ریاست جمهوری جمهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۸ کمک خواهد کرد.
ایستادگی در موضع نسبت به ایران
این اتفاق نمی‌افتد. در عوض، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، که در ماه‌های اخیر به نظر می‌رسید از کانون توجه خارج شده است، دوباره مسئولیت را بر عهده گرفته به نظر می‌رسد.
سیاست روبیو این است که ایالات متحده در مقابل ایران بایستد. او نمی‌خواهد وسوسه تسلیم شدن در برابر مبارزه با ایران را، همان‌طور که ونس متمایل به انجام آن بود، بپذیرد. چنین انتخابی نه تنها غرب را با اجازه دادن به ایران برای رقابت در بازسازی برنامه‌های هسته‌ای و موشک بالستیکش به خطر می‌اندازد، بلکه متحدان آمریکایی مانند اسرائیل و کشورهای عربی معتدل را نیز منزوی و خیانت می‌کند؛ کسانی که به حق می‌ترسند اگر ایران تنها گذاشته شود تا از شکست‌هایش در دست ایالات متحده و اسرائیل در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ بهبود یابد، مجدداً تهدیدی برای منطقه خواهد بود.
روبیو و ترامپ به نظر می‌رسد معتقدند که افزایش تحریم‌ها و عزم ثابت ایالات متحده برای فلج کردن اقتصاد ایران، آن را مجبور به پذیرش پایان تهدیدات وجودی خود علیه غرب و اسرائیل خواهد کرد - یا رویدادهایی را به حرکت درخواهد آورد که منجر به پایان رژیم شود.
هنوز مشخص نیست که آیا آن‌ها در این مورد درست می‌گویند یا خیر. دیر یا زود، ممکن است دولت مجبور شود حملات نظامی به اهداف ایرانی را از سر بگیرد تا مانع از اجرای طرح‌های دولت اسلام‌گرا برای از سرگیری تلاش‌ها برای ترساندن دوستان منطقه‌ای ایالات متحده شود.
صرف‌نظر از اینکه آیا این اتفاق می‌افتد یا خیر، بیانیه ترامپ مبنی بر اینکه آمریکا «به توافق با ایران نیاز ندارد»، تازیانه‌ای به ونس است.
کنار گذاشته شدن در این مسئله، ضربه دیگری به اعتبار معاون رئیس‌جمهور در پی انتخابات میانی است که در آن او بیش از هر کسی در حزب جمهوری‌خواه چیزهایی برای از دست دادن داشت.
تمرکز توجه رسانه‌های جریان اصلی بر پیروزی‌جویی دموکرات‌ها پس از پیروزی قاطعشان بوده که کنترل هر دو مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده را به آن‌ها داد. آن‌ها به نظر می‌رسد بر انتقام‌جویی از دولت ترامپ پس از دو سالی که مجبور شدند ناظران منفعل باشند در حالی که رئیس‌جمهور سیاست‌هایش را بدون هیچ مانع مؤثری اجرا می‌کرد، متمرکز هستند.
این به معنای تلاش شدید برای تحقیق و شاید استیضاح مجدد رئیس‌جمهور، علاوه بر سایر اعضای دولت، خواهد بود. و صرف‌نظر از اظهارات رئیس‌جمهور درباره فساد بی‌شک در ایالت‌ها و شهرهای آبی (دموکرات‌نشین)، موارد زیادی برای دموکرات‌ها جهت تحقیق در مورد تضاد منافع ادعایی و معاملات داخلی توسط خانواده رئیس‌جمهور، از جمله دونالد ترامپ جونیور و دامادش جارد کوشنر، وجود دارد.
ونس کنار گذاشته شد
این امر ممکن است توانایی ترامپ برای حکمرانی در مسائل داخلی را فلج کند. با این حال، تلاش‌های آن‌ها برای ممانعت از توانایی او در اجرای برنامه‌هایش در سیاست خارجی محدود به قانون اساسی است که این مسئولیت را بر عهده شاخه اجرایی قرار داده است. مگر اینکه تغییر دیگری در اوضاع رخ دهد، این وضعیت ونس را در مسائل مهم کنار گذاشته و قادر نخواهد بود ادعا کند که فردی است که به طور مؤثر در دوره سوم ریاست جمهوری ترامپ خدمت خواهد کرد.
ونس همچنان رهبر احتمالی برای سال ۲۰۲۸ در میان جمهوری‌خواهان است، اگرچه تنها به این دلیل که هنوز هیچ نامزد بزرگ دیگری که بتواند چالش او را بپذیرد، اعلام نکرده است. اگر روبیو به وعده گزارش‌شده خود مبنی بر مخالفت نکردن با ونس پایبند بماند - قولی که بسیاری از جمهوری‌خواهان دعا می‌کنند نقض شود تا حزبشان از شکست در سال ۲۰۲۸ نجات یابد - معاون رئیس‌جمهور ممکن است همچنان در مقدماتی‌های جمهوری‌خواه پیروز شود و بسته به هویت نامزد دموکرات، فرصتی برای جانشینی ترامپ داشته باشد.
در واقع، موقعیت ونس از تابستان، زمانی که به نظر می‌رسید نامزد مسلط برای کسب نامزدی است، به طور قابل توجهی کاهش یافته است. فرضیه اینکه او می‌تواند به آرامی رهبری جنبش ماگا (MAGA) را از ترامپ تحویل بگیرد، توسط دو تحول فرو ریخت.
یکی نتایج انتخابات میانی است که نشان می‌دهد هر آنچه جمهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۸ ارائه دهند، نمی‌تواند صرفاً تکرار مواضع دوران ترامپ در حزب جمهوری‌خواه باشد که به نظر می‌رسد به پایان رسیده است.
جمهوری‌خواهان موضع خود را درباره اهمیت امنیت مرزی و مخالفت با مهاجرت غیرقانونی - مسئله‌ای که ترامپ ۲.۰ در آن دستاوردهای واقعی داشت - تغییر نخواهند داد.
این ایده که ونس صرفاً اجازه خواهد یافت جمهوری‌خواهان را مسیری هدایت کند که در آن ایران را آرام کنند و تنها متحد کشوری که آماده بود در کنار آن بجنگد تا از منافع آمریکایی دفاع کند - یعنی اسرائیل - را رها کنند، محقق نخواهد شد. یا حداقل، بدون یک نبرد عظیم که معاون رئیس‌جمهور با وجود مخالفت رئیس‌جمهور و روبیو (چه او در سال ۲۰۲۸ شرکت کند چه نکند) در آن مجهز به پیروزی نباشد، اتفاق نخواهد افتاد.
نفوذ تاکر
ونس مخالف جنگ ایران بود و جزو معدود مقامات جمهوری‌خواهی است که نسبت به اتحاد با قدس شور و شوق ندارند. این امر به نظر می‌رسد حداقل تا حدی تابع دوستی نزدیک و مداوم او با یکی از پیشگامان یهودستیزی و فروشندگان نظریه‌های توطئه درباره یهودیان و اسرائیل در کشور - تاکر کارلسون، مجری سابق فاکس نیوز و پادکستر فعلی - باشد. مهم‌تر از آن، این امر همچنین منجر به باور اشتباه او می‌شود که کسانی که به کارلسون گوش می‌دهند یا تحت تأثیر او هستند و همچنین شخصیت‌های افراطی‌تر مانند کانداکس اوونس، تحلیلگر سیاسی راست‌گرای افراطی، یا نیک فونتس، گروپر نازی جدید، نماینده یک پایگاه مهم جمهوری‌خواه هستند.
ترامپ همیشه یک صقور ایران بوده است زیرا او فهمید «اول آمریکا» به معنای شکست دشمنان آمریکا و اجتناب از جنگ‌های «ابدی» است که امنیت ایالات متحده را افزایش نمی‌دهند. او همچنین پرواسرائیل‌ترین رئیس‌جمهور از زمان تأسیس دولت مدرن یهودی بوده است، زیرا او به درستی این ملت را یک دارایی استراتژیک منحصر به فرد و نه یک بار اضافی می‌دانست.
اکثریت قاطع رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه موافق هستند و همچنان از اسرائیل حمایت می‌کنند، هرچند محافظه‌کاران جوان کمتر تمایل به موافقت دارند. مانند همتایان دموکرات خود، آن‌ها تحت تأثیر آموزه‌های سمی درباره نژاد قرار گرفته‌اند که بر سیستم آموزشی و فرهنگ عامه حاکم است و در آن اسرائیل و یهودیان به دروغ به عنوان ستمگران «سفیدپوست» برچسب خورده‌اند. این نگاه به جهان همچنین باعث سوگیری پوشش رسانه‌های لیبرال درباره جنگ اسرائیل علیه تروریست‌های حماس نسل‌کش در غزه و حامیان ایرانی آن‌ها شد و منجر به کاهش بعدی حمایت از دولت یهودی گردید.
طرفداران کارلسون به جهان‌بینی مشابهی مبتنی بر کلیشه‌های یهودستیزانه، نظریه‌های توطئه نادرست و افسانه‌های زیان‌آور درباره دستکاری اسرائیل در ایالات متحده علیه منافع آن اعتقاد دارند. این آخرین نمونه از سیاست نعل اسبی است که در آن افراطیون هر دو حزب نقطه مشترک پیدا می‌کنند. اما برخلاف مورد دموکرات‌ها، که جناح ضد اسرائیلی آن‌ها اکثر مقدماتی‌های خود را جارو کردند، کسانی که به این دروغ‌های بزرگ باور داشتند به طور یکنواخت در رقابت‌های جمهوری‌خواه شکست خوردند.
با پذیرش چنین دیدگاه‌هایی، ونس در حال بیان این نکته است که فکر می‌کند آینده جمهوری‌خواهان کجاست. اما او اشتباه می‌کند اگر فکر کند تقلید از مواضع سیاست خارجی دموکرات‌ها، اسرائیل‌ستیزی آن‌ها و حتی یهودستیزی که با ظهور شخصیت‌هایی مانند دکتر عبدالالسید، سناتور منتخب از میشیگان و دیگران در چپ عادی شده است، او را رئیس‌جمهور خواهد کرد.
این فقط مسئله بی‌خانمان کردن سیاسی یهودیان و مسیحیان حامی اسرائیل نیست.
گناه‌کار دانستن یک متحد به شیوه‌ای که با آموزه‌های تفرقه‌انگیز چپ همسو باشد، تنها اکثریت جمهوری‌خواهان را که ذهنیت‌های توطئه‌محور را رد می‌کنند و می‌خواهند آمریکا دشمنان اسلام‌گرای خود را شکست دهد، بیشتر دلسرد خواهد کرد. این همچنین توانایی حزب جمهوری‌خواه را برای جذب میانه‌روها کاهش خواهد داد که بعید است از حزب دموکراتی که - صرف‌نظر از پیروزی‌های میانی آن‌ها - ممکن است در سال ۲۰۲۸ تحت سلطه جناح چپ غالب خود قرار گیرد، حمایت کنند.
فرو ریختن حس استحقاق
صعود سریع ونس در سیاست از انتخاب به سنای ایالات متحده در سال ۲۰۲۲ و سپس به معاونت ریاست جمهوری در سال ۲۰۲۴ عمدًا تحت تأثیر دونالد جونیور و کارلسون بر ترامپ صورت گرفت. این امر همچنین در او حس استحقاقی پرورش داد که منجر به فرضیه گسترده‌ای شد که او به طور اجتناب‌ناپذیر به عنوان جانشین رئیس‌جمهور در سال ۲۰۲۸ معرفی خواهد شد.
چنین غرور کاذبی معمولاً برای نامزدهای ریاست جمهوری کشنده است. این مفهوم که او می‌تواند به طور یکپارچه به بالاترین مقام انتقال یابد و در عین حال علاقه خود به آرام کردن جناح گروپر حزب را بر جمهوری‌خواهان تحمیل کند، امکان چنین نوسان عظیمی علیه دولت در سال ۲۰۲۶ را در نظر نگرفت.
این میدان را برای دیگرانی باز می‌کند که برخلاف ونس، نه به دلیل شکست‌های دولت لکه‌دار شده‌اند و نه با افراطیون یهودستیز مرتبط هستند، تا حزب را در مسیری متفاوت هدایت کنند.
می‌توان استدلال کرد که کنار گذاشته شدن ونس توسط ترامپ به او کمک می‌کند تا در مقدماتی‌ها علیه سیاست‌های دولت رقابت کند. اما آیا کسی جدی باور می‌کند که هر اتفاقی که در انتخابات میانی افتاده باشد، این مسیر، راه پیروزی در حزبی خواهد بود که ترامپ همچنان مهم‌ترین بازیکن آن است؟
در ۱۸ ماه آینده بسیار می‌تواند رخ دهد تا معادله سیاسی را تغییر دهد. با این حال، تردید کمی وجود دارد که ارزش سهام سیاسی ونس برای سال ۲۰۲۸ به سرعت در حال کاهش است. این خبر بدی برای او است - و خبر خوبی برای کسانی که می‌فهمند تحلیل پس از انتخابات ونس خیانت اخلاقی و فرمولی برای شکست‌های بیشتر جمهوری‌خواهان در آینده بود.
جاناتان اس. توبین سردبیر JNS است. او را دنبال کنید: @jonathans_tobin.