در جزیره گینه نو، رشتهکوه سودیرمان اندونزی یکی از معدود مکانهایی در نزدیکی خط استوا است که سالهاست یخ را به صورت دائمی نگه داشته است. اما نزدیک قله پونچاک جایا، یخ به قطعاتی کاهش یافته که برای جریان یافتن مانند یخچال بسیار کوچک هستند.
این رشتهکوه در مناطق حارهای و در کنار بزرگترین پهنه آب گرم اقیانوسی روی زمین قرار دارد و یخچالهای آن در شرایطی نزدیک به گرمترین حالت ممکن برای بقای یخ در تمام طول سال واقع شدهاند. دانشمندان این یخچالها را همچون «کاناریهای معدن زغالسنگ» در ارتفاعات بالا توصیف کردهاند، مشابه با سایر یخهای حارهای مانند بازماندههای یخچال هومبولت در ونزوئلا، کلاهک یخی کوئلکایا در پرو و میدانهای یخی کلیمانجارو در تانزانیا.
این تغییر در پونچاک جایا در جفت تصویر زیر قابل مشاهده است که در سال ۱۹۸۸ توسط سنجه موضوعی (TM) بر روی ماهواره لندست ۵ (سمت چپ) و در سال ۲۰۲۶ توسط تصویربردار زمینی عملیاتی (OLI) بر روی ماهواره لندست ۹ (سمت راست) ثبت شده است. تصاویر رنگ کاذب کمک میکنند تا مناطق یخی (آبی روشن) از سنگ بستر آشکار (قهوهای) تمایز داده شوند. ابرها سفید و پوشش گیاهی سبز به نظر میرسند.
دونالدی پرمانا، دانشمند اقلیم در آژانس هواشناسی، اقلیمشناسی و ژئوفیزیک اندونزی (BMKG)، گفت که در سال ۱۹۸۸، یخچالها حدود ۴.۳۱ کیلومتر مربع (۱.۶۶ مایل مربع) را پوشش میدادند. تا سپتامبر ۲۰۲۵، دادههای ماهوارهای و هوایی نشان داد که تنها حدود ۰.۰۹ کیلومتر مربع (۰.۰۳ مایل مربع) باقی مانده است؛ مساحتی معادل حدود یک دوازده زمین فوتبال. این مقدار تقریباً ۲ درصد از وسعت سال ۱۹۸۸ است. پرمانا افزود که یک بررسی هوایی برنامهریزی شده برای دسامبر باید تخمینی از میزان یخ باقیمانده در سال ۲۰۲۶ ارائه دهد.
یخچالها همچنین نازکتر شدهاند. اندازهگیریها در سایت اصلی پایش روی فیرن شرقی شمالی (East Northwall Firn) نشان داد که ضخامت از ۳۲ متر (۱۰۵ فوت) در سال ۲۰۱۰ به ۴ متر (۱۳ فوت) در سال ۲۰۲۳ کاهش یافته است، به گفته پرمانا. تا نوامبر ۲۰۲۴، یخ در این سایت کاملاً از بین رفته بود.
با نازک شدن یخچالها، آنها همچنین از هم میپاشند و هر قطعه جدید، لبههای آشکاری ایجاد میکند که در آنجا یخ میتواند ذوب شود و این امر تلفات را تشدید میکند. در تصویر لندست ۲۰۲۶، سنگ بستر تازه آشکار شده بین بازماندهها دیده میشود. اگرچه هنوز برف در این منطقه میبارد، اما مدت زمان کافی روی صخرههای بدون پوشش گیاهی باقی نمیماند تا به یخ جدید تبدیل شود.
«این یک مشکل خانه کارتها است»، گفت کریس شومان، یخچالشناس بازنشسته دانشگاه مریلند که یخچالهای پونچاک جایا را در تصاویر ماهوارهای ردیابی کرده است. «وقتی این فرآیند آغاز شود، واقعاً راه برگشتی وجود ندارد.»
برای اینکه یک توده یخ به عنوان یخچال شناخته شود، معمولاً باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا تحت وزن خود به سمت پایین جریان یابد و همچنین نیاز به منطقهای دارد که برف سریعتر از ذوب شدن انباشته شود. یخ باقیمانده در پونچاک جایا آنقدر نازک شده و به قطعات کوچک و بیحرکتی تقسیم شده است که دیگر جریان نمییابد.
پرمانا اظهار داشت: «در حالی که بازماندههای کوچک یخی در شکافهای مرتفع اطراف پونچاک جایا باقی ماندهاند، عمر عملکردی آنها به عنوان یخچالهای فعال عملاً به پایان رسیده است.»
در مورد قطعات باقیمانده یخ، زمان مشخص خواهد کرد که چقدر دوام میآورند. مطالعات اخیر ماهوارهای نشان میدهد که ناپدید شدن کامل مناطق اصلی یخچالی ممکن است حدود سال ۲۰۳۰ رخ دهد. پرمانا اشاره کرد که تخمینهای BMKG نشان میدهد آنها ممکن است خیلی زودتر از بین بروند، به ویژه با تسریع ناشی از النینوی فعلی.
سالهای گذشته النینو ضربات سختی به این یخچالها وارد کرده است. با گرم شدن هوا، سطح انجماد بالاتر از قله بالا میرود، بنابراین بارش به صورت باران به جای برف میبارد. این بدان معناست که برف سفید تازهای که معمولاً نور خورشید را منعکس کرده و از یخ محافظت میکند کمتر است و سطوح تیرهتری باقی میماند که گرمای بیشتری جذب کرده و سریعتر ذوب میشوند. در طول النینوی ۲۰۱۵-۲۰۱۶، یخ حدود پنج برابر سریعتر از حد معمول نازک شد و در یک سال حدود ۵.۳ متر (۱۷ فوت) از ضخامت آن کاسته شد. النینوی ۲۰۲۳-۲۰۲۴ نیز دوره دیگری از نازک شدن سریع را رقم زد، حدود ۲ تا ۴ متر (۷ تا ۱۳ فوت) در سال.
تصاویر رصدخانه زمین ناسا توسط لورن دوفین، با استفاده از دادههای لندست از سازمان زمینشناسی ایالات متحده. گزارش توسط کاترین هنسن.