واشنگتن، ۱۸ نوامبر (رویترز) - بر اساس محاسبات اولیه آژانس فضایی آمریکا، کاوشگر وویجر ۱ ناسا اکنون به نقطه عطفی از نظر مسافت رسیده است که هیچ فضاپیمای دیگری از زمین آن را طی نکرده است؛ در حالی که این کاوشگر در خلأ تقریباً کامل فضای بینستارهای پیش میرود.
این کاوشگر رباتیک که در سال ۱۹۷۷ پرتاب شد، طبق محاسبات ناسا در ساعت ۵:۱۶ صبح چهارشنبه به وقت شرقی (۱۰:۱۶ گرینویچ) به فاصلهای معادل یک روز نوری از زمین، یعنی مسافتی که نور در ۲۴ ساعت طی میکند (حدود ۱۶ میلیارد مایل یا ۲۶ میلیارد کیلومتر)، رسیده است.
مقامات آزمایشگاه پیشرانه جت (Jet Propulsion Laboratory) ناسا در کالیفرنیا باید حدود یک روز صبر کنند تا سیگنالی از کاوشگر دریافت کنند که رسیدن به این فاصله را تأیید نماید. آنها رویدادی را برای پنجشنبه جهت بحث درباره این دستاورد برنامهریزی کردهاند.
«رسیدن به یک روز نوری موفقیتی حیرتانگیز است که هرگز انتظار دیدنش را نداشتم»، به گفته سوزان دد، مدیر پروژه وویجر.
وویجر ۱، دورترین شیء ساخته دست بشر، با سرعت نزدیک به ۳۸,۰۰۰ مایل در ساعت (۶۱,۰۰۰ کیلومتر در ساعت) پرواز میکند. این فضاپیما در سال ۲۰۱۲ از لبه بیرونی هلیوسفر (حباب محافظ ذرات و میدانهای مغناطیسی تولید شده توسط خورشید) عبور کرد و وارد فضای بینستارهای شد. همتای آن، وویجر ۲، نیز در سال ۱۹۷۷ پرتاب شد و در سال ۲۰۱۸ وارد فضای بینستارهای گردید.
نمایندهای از آزمایشگاه پیشرانه جت گفت که اقدامات اخیر صرفهجویی در مصرف انرژی ممکن است به دو فضاپیمای وویجر قدرت کافی برای حفظ ارتباط با زمین را برای سه تا چهار سال دیگر بدهد.
«اما هدف مأموریت انجام کار علمی است و انرژی کافی برای ادامه فعالیت مجموعه فعلی ابزارها تا پنجاهمین سالگرد پرتاب در سال آینده وجود دارد. پیشبینی وضعیت پس از آن دشوار است و البته این فضاپیماها تقریباً ۵۰ ساله هستند و همیشه موارد غیرقابل پیشبینیای وجود دارد که ممکن است رخ دهد»، نماینده JPL اظهار داشت.
وویجر ۱ در اوایل مأموریت خود از کنار مشتری و زحل، دو سیاره بزرگ منظومه شمسی، عبور کرد. این فضاپیما همچنان به جمعآوری دادههای علمی ادامه میدهد. برای مثال، ابزارهای آن صدای وزوز یکنواخت و ضعیفی را شناسایی کردهاند که ناشی از لرزشهای مداوم مقادیر اندک گاز موجود در فضای بینستارهای است.
«وویجر اندازهگیریهای مداومی از میدانهای مغناطیسی، پرتوهای کیهانی و امواج پلاسما ارسال میکند که ما در زمین هر زمان که شبکه فضایی عمیق آنتن خود را به سمت وویجر تنظیم میکند، دریافت میکنیم»، دد گفت.
شبکه فضایی عمیق (Deep Space Network) آرایه بینالمللی ناسا از آنتنهای رادیویی غولپیکر است که از مأموریتهای فضاپیماهای بینسیارهای پشتیبانی میکند.
«پس از عبور از هلیوپاز، جهت میدان مغناطیسی همانطور که انتظار میرفت به سمت بینستارهای نچرخید، بلکه جهتی را که هنگام عبور هر دو فضاپیمای وویجر از هلیوپاز داشتند، حفظ کرده است؛ جهتی که تحت حاکمیت خورشید ماست. ما در حال تماشای این هستیم که چه زمانی این چرخش ممکن است رخ دهد»، دد گفت.
«ما همچنین همچنان اثراتی از خورشید خود را مشاهده میکنیم، از جمله طوفانهای شدید خورشیدی مانند فوران جرم تاجی که موجهای شوک و جبهه فشار ایجاد میکنند و تا وویجر ۱ و فراتر از آن میرسند»، دد گفت. «تأثیر خورشید کجا پایان مییابد و فضای بینستارهای دستنخورده آغاز میشود؟ شاید وویجر آنقدر دوام بیاورد که به این سؤال پاسخ دهد.»
گزارشگری توسط ویل دانام، ویراستاری توسط روزالبا اوبراین