این نسخهای از بریفینگ کتاب است، راهنمای هفتگی سردبیران ما برای بهترینهای دنیای کتاب.برای عضویت اینجا کلیک کنید.
همکارم سوفی هگنی در مجله آتلانتیک گزارش داده است که موج بعدی ترندهای سلامت، مطالعه است. او اپلیکیشن جدیدی به نام Readwise Books را آزمایش کرد که تعداد کلمات خوانده شده در دقیقه کاربر را دقیقاً همانطور که اپلیکیشنهای سلامت مسافت طی شده یا ضربان قلب را ردیابی میکنند، رصد میکند. این تنها یکی از نمونههایی است که نشان میدهد چگونه تأثیرگذاران فضای مجازی و افراد علاقهمند به سلامت اخیراً «استدلالی برای ارزش مطالعه مطرح کردهاند که شباهت زیادی به نحوه صحبت کردن ما درباره سلامت جسمانی دارد»، به گفته هگنی. او یادآوری میکند که چالش تناسب اندام «۷۵ روز سخت» (75 Hard) فقط تجویز ورزش و مصرف مقدار مشخصی آب نیست؛ بلکه شرکتکنندگان را ملزم میکند «روزانه ۱۰ صفحه کتاب غیرداستانی بخوانند». اما هیچ راهنمایی درباره اینکه این عناوین چه باید باشند یا چگونه ارزش هر قطعه ۱۰ صفحهای را تشخیص دهیم، ارائه نمیدهد. آنچه بیشتر مرا گیج کرد، ادعای آرنولد شوارتزنگر، بدنساز و فرماندار سابق کالیفرنیا بود که گفت برداشتن کتاب «رفتاری کمخطر است (واقعاً هیچ خطری در بیشتر خواندن وجود ندارد).»
ابتدا، در اینجا ۶ داستان جدید از بخش کتاب مجله آتلانتیک آورده شده است:
این حرف مرا متوقف کرد. هیچ خطری؟ اگر شوارتزنگر، یا هر تأثیرگذار دیگری که ادبیات را مترادف با رفاه میداند، واقعاً معتقد است که این فعالیت به همان اندازه قدرتمند است که میگویند، چگونه ممکن است چنین باشد؟ زبان نوشتاری تا این حد محور جامعه ما است، زیرا میتواند منجر به اقدام واقعی شود و میشود. اگر مطالب چاپی پتانسیل تغییر ذهنیتهای لجباز، الهامبخشی به همدلیهای غیرمنتظره و انتقال وحشیترین ایدههای انسانی را داشته باشند، پس مرور ۱۰ صفحه از یک بیانیه نفرتپراکنی میتواند، در شرایط خاص، ریسک بسیار بالایی داشته باشد.
من قصد ندارم استدلالی برای حبس ایدههای خطرناک یا تلقی کردن کتابها به عنوان حاملان افکار ناسالم مطرح کنم. بلکه، مانند هگنی، نسبت به کسانی که مطالعه را رفتاری بیضرر و مبهماً مفید برای سلامت، مشابه خوردن سبزیجات یا استفاده از ضد آفتاب میدانند، بدبینم. فکر میکنم افرادی که از مطالعه به عنوان تمرینی برای تحول شخصی و معنوی دفاع میکنند، باید مقدمات خود را تا نتایجشان دنبال کنند: کتابها میتوانند یک زندگی را تغییر دهند، باورهای بنیادین را زیر سوال ببرند و حتی جهان را دگرگون کنند.
ردیابی مطالعه به مثابه یک تمرین ورزشی، قدرت آن را دستکم میگیرد. آنچه بحثها درباره پایان سوادآموزی گاهی از قلم میاندازد، این است که محتوای یک کتاب بسیار مهمتر از هر شاخصی است—خواه کلمات در دقیقه باشد یا فروش سالانه. من قبلاً نیز همین را استدلال کردهام، زمانی که مردم را تشویق کردم خود را نه با آمار، بلکه با معیارهای کیفی بسنجند: «تمام کردن آنا کارنینا» هدف معنادارتری از «ورق زدن ۹۰۰ صفحه» است. لغزیدن و عبور سریع از ۳۲۰۰ صفحه روان و بدون اصطکاک دادگاه خارها و گلهای رز (A Court of Thorns and Roses) تجربهای کاملاً متفاوت از غرق شدن عمدی و درگیرانه در کتاب جهان شناخته شده (The Known World) اثر ادوارد پی. جونز است. و هیچکدام از اینها VO2 max (حداکثر اکسیژن مصرفی) مرا بهبود نخواهند بخشید—which is fine by me, because that’s not why I’m reading them.—که برای من اشکالی ندارد، زیرا دلیل مطالعه من این نیست.
بیایید مطالعه را به یک ترند سلامت تبدیل نکنیم
نوشته سوفی هگنی
کتابها مدتهاست که از نظر اخلاقی و فکری فضیلتمند دانسته میشوند. اکنون برخی تأثیرگذاران مدعی هستند که آنها برای سلامت جسمانی شما نیز مفیدند.
چه چیزی بخوانیم
پادشاهی نامرئی، اثر مگان اورک
بهترین خاطرات آنهایی هستند که رویدادی، زندگی یا تاریخ را که متعلق به ما نیست، بازگو میکنند و خواننده را چنان کاملاً به دنیای نویسنده منتقل میکنند که ظرفیت همدلی ما به شکلی گسترش یابد که هرگز تصور نمیکردیم. این تجربهای بود که هنگام خواندن پادشاهی نامرئی اورک داشتم؛ جایی که او زیبا و صادقانه درباره زندگی با یک بیماری مزمن، مرموز و اغلب ناتوانکننده مینویسد. برخی عزیزان من با مشکلات بهداشتی مبهم و مداوم خود دستوپنجه نرم میکنند و این کتاب بینش و زمینهای به من داد تا تجربیات آنها را عمیقتر بفهمم. اورک زندگی خود را در گفتگو با مجموعه بزرگتری از تحقیقات تاریخی درباره بیماریهای مزمن قرار میدهد تا روایتی ارائه دهد که هم بسیار شخصی و هم به شدت پژوهشمحور است. در دوران کووید-۱۹، زمانی که بسیاری در سراسر جهان هنوز در حال زندگی با علائم ماندگار و انرژیگیر ویروس هستند، درسها و داستانهای اینجا برای همه ما مرتبطتر میشوند—همانطور که برای من بودند. — کلینت اسمیت
انتشارات هفته آینده
مطالعه آخر هفته شما
کمبازدهترین روز سال
نوشته سوفیا نگوین
کلسی راجرز، زن ۲۶ سالهای که در صنعت ساختوساز در سن آنتونیو، تگزاس کار میکند، نمیخواست به رئیسش دلیل درخواست مرخصی را بگوید. ابتدا آن را به «دلایل شخصی» نسبت داد. سپس گفت تولدش نزدیک است. اما در نهایت حقیقت را گفت: او میخواست درست زمانی که بازی Grand Theft Auto VI در ۱۹ نوامبر منتشر شد، آن را بازی کند. راجرز برنامههای بزرگی داشت—تزئین با چراغهای نئون، ذخیره نوشیدنیهای انرژیزا و تزئین آن نوشیدنیها با چترهای کاغذی کوچک. او و نامزدش قصد داشتند تا وقتی چشمهایشان خسته شود، بازی کنند.