آمریکا آخرین ناو هواپیمابر خود در آسیا را خارج میکند؛ تمرکز ترامپ بر ایران و نیمکره غربی

واشنگتن (AP) — جنگ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، علیه ایران محدودیت‌های ناوهای هواپیمابر ایالات متحده را به حداکثر رسانده و غرب اقیانوس آرام را در حالی که چین نشانه‌های بیشتری از تجاوز نشان می‌دهد، بدون یکی از مهم‌ترین کشتی‌های جنگی آمریکا رها کرده است.

یواس‌اس جورج واشنگتن در حال ترک اقیانوس آرام است و انتظار می‌رود در خاورمیانه جایگزین یواس‌اس آبراهام لینکلن شود، این در حالی است که نگرانی‌های فزاینده‌ای درباره سلامت روان و مشکلات تامین در ناو طولانی مدت وجود دارد. زمان حضور لینکلن در دریا از تاریخ بازگشت اولیه در ماه مه به دلیل حمایت از عملیات علیه ایران تمدید شده است.

نبود ناو هواپیمابر آمریکایی در اقیانوس آرام ممکن است کوتاه‌مدت باشد اگر نیروی دریایی در چند ماه آینده ناو دیگری را اعزام کند. اما تحلیلگران می‌گویند این نشان می‌دهد که چگونه عملیات‌های بی‌پایان با ایران برخی ملوانان آمریکایی را خسته کرده است، در حالی که دولت ترامپ بیشتر از منطقه آسیا-اقیانوسیه عقب‌نشینی می‌کند و بر نیمکره غربی تمرکز می‌کند.

«دولت می‌گوید که اقیانوس آرام قرار است مهم‌ترین منطقه بعد از نیمکره غربی باشد»، این اظهارات گرگ پولینگ، مدیر برنامه جنوب شرق آسیا در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی است. در عوض، ایالات متحده «دقیقاً برعکس» هدف قبلی خود یعنی خروج از خاورمیانه را انجام می‌دهد.

پولینگ گفت که متحدان آمریکایی در اقیانوس آرام از غیرقابل پیش‌بینی بودن دولت جمهوری‌خواه نگران هستند، در حالی که پکن «از حواس‌پرتی آمریکا و ناامیدی متحدان و شرکای آمریکایی کاملاً خوشحال است».

پکن حضور نظامی آمریکا در منطقه را تهدیدی برای ظهور چین و مانعی برای جاه‌طلبی خود برای تصرف تایوان، جزیره خودمختاری که ادعای مالکیت آن را دارد، می‌بیند. اما ایالات متحده استدلال کرده است که منطقه اقیانوس آرام از نظر اقتصادی بسیار مهم است که از دست برود.

هیچ‌کس انتظار ندارد چین به تایوان حمله کند زیرا یک ناو هواپیمابر آمریکایی منطقه را ترک کرده است. اما برایان کلارک، تحلیلگر دفاعی در موسسه هادسون و زیردریایی‌نشین سابق نیروی دریایی، گفت که نبود ناو به چین فرصت دیگری می‌دهد تا قدرت خود را نشان دهد.

«آنها از این به عنوان بخشی از روایت برای نشان دادن به فیلیپین، ژاپن، اندونزی و دیگران استفاده می‌کنند که آمریکا دیگر سگ بزرگ در غرب اقیانوس آرام نیست»، کلارک گفت. «آنها ترجیح می‌دهند که کشورهای منطقه تصمیم بگیرند که چین قدرت بزرگ‌تر است و آمریکا دیگر قادر به تضمین امنیت آنها نیست.»

چین این هفته رزمایش‌های دریایی با اندونزی انجام داد و اخیراً نشانه‌هایی از تجاوز نسبت به ژاپن و فیلیپین، دو متحد کلیدی آمریکا که با پکن نیز اختلافات ارضی دارند، نشان داده است.

چین رزمایش‌های نظامی را این ماه در نزدیکی آب‌های اسکاربورو در دریای جنوبی چین انجام داد. هر دو چین و فیلیپین ادعای مالکیت این آب‌ها را دارند. ماه گذشته، یک ناوشکن موشک‌انداز چینی رزمایش آتش واقعی را در نزدیکی جزیره جنوبی اوکینوتوری ژاپن انجام داد.

دریاسالار فرانک بردلی، رئیس فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده، در تلاش است تا متحدان منطقه‌ای را از تعهد واشنگتن مطمئن کند. او روز پنجشنبه در مانیل بود و به همتایان فیلیپینی خود گفت که نیروهای عملیات ویژه آمریکا آماده هستند تا رزمایش‌های مشترک را برای تقویت اتحاد دو کشور افزایش دهند. او همچنین قرار است به ژاپن سفر کند.

ایوان سانکی، تحلیلگر سیاست در موسسه کاتو که بر سیاست آمریکا در قبال چین تمرکز دارد، گفت که ناوهای هواپیمابر اطمینان روانی به متحدان آمریکا می‌دهند. او گفت که نبود ناوهای هواپیمابر در منطقه «به این احساس عمومی می‌افزاید که آمریکا درگیر رویدادهای خاورمیانه است».

ترامپ در دوره دوم ریاست‌جمهوری خود به شدت به ناوهای هواپیمابر برای حمایت از عملیات نظامی تکیه کرده است. به عنوان مثال، یواس‌اس جرالد آر. فورد در اواسط ماه مه پس از یک ماموریت ۱۱ ماهه، طولانی‌ترین ماموریت از زمان جنگ ویتنام، به خانه بازگشت، که در طی آن از مبارزه آمریکا علیه ایران و دستگیری رهبر سابق ونزوئلا، نیکولاس مادورو، حمایت کرد.

فورد در یک فضای لباسشویی آتش‌سوزی را تجربه کرده بود که ناو را مجبور به بازگشت به دریای مدیترانه برای تعمیرات کرد و صدها ملوان را بدون محل خواب رها کرد. در همین حال، لینکلن بیش از ۲۴۰ روز را به طور بی‌سابقه در دریا سپری کرده است. قانون‌گذاران دموکرات خواستار تحقیقات و شفافیت بیشتر در مورد شرایط در کشتی شده‌اند.

رابرت فارلی، که امنیت ملی و دیپلماسی را در دانشگاه کنتاکی تدریس می‌کند و اغلب درباره ناوهای هواپیمابر می‌نویسد، گفت که کشتی‌های جنگی و خدمه آن‌ها فقط می‌توانند این همه را تحمل کنند.

«مردم به اندازه کافی استراحت نمی‌کنند. این از نظر روانی خسته‌کننده است. و استراحت و تفریح بخشی از سالم نگه داشتن خدمه است»، فارلی گفت. «گاهی اوقات این‌گونه بیان می‌شود که این افراد تعطیلات نداشته‌اند. اما ما با محدودیت‌های شناخته‌شده‌ای در مورد ظرفیت خدمه برای کار با حداکثر کارایی در طول زمان روبرو هستیم. و این فقط کاهش می‌یابد.»

کلارک از موسسه هادسون گفت که فشار بر ناوهای هواپیمابر کشور ناشی از عدم آمادگی و برنامه‌ریزی برای جنگ ایران است.

«اگر ما قصد داشتیم برای این نوع درگیری بسیج شویم و پیش‌بینی می‌کردیم که ممکن است اینقدر طول بکشد، ممکن بود تغییراتی در برنامه ناوها ایجاد می‌کردیم تا مطمئن شویم تعداد بیشتری در دسترس هستند»، کلارک گفت.

کلارک گفت که نیروی دریایی ۱۱ ناو هواپیمابر دارد و معمولاً دو یا سه ناو را در یک زمان اعزام می‌کند. اما به زودی می‌تواند چهار ناو را اعزام کند اگر یواس‌اس تئودور روزولت سن دیگو را به مقصد خاورمیانه ترک کند و به واشنگتن اجازه دهد به اقیانوس آرام بازگردد.

اما این کشتی‌های عظیم جنگی به تعمیر و نگهداری نیاز خواهند داشت که احتمالاً در دو کارخانه کشتی‌سازی ناو هواپیمابر کشور گلوگاه ایجاد می‌کند.

«ما در نهایت با بدهی تعمیر و نگهداری مواجه خواهیم شد که باید در چند سال آینده پرداخت شود»، کلاس گفت. «ما احتمالاً حضور ناو هواپیمابر کمتری نسبت به سال‌های قبل خواهیم داشت، زیرا ناوها برای ورود به کارخانه کشتی‌سازی صف خواهند کشید.»

مایکل سواین، پژوهشگر ارشد در برنامه شرق آسیا موسسه کوینسی، نیاز آینده به ناوهای هواپیمابر را با تغییر سریع جنگ زیر سوال می‌برد.

سواین گفت که ناوهای هواپیمابر را می‌توان به راحتی با پهپادها و موشک‌ها هدف قرار داد، به ویژه توسط دشمنی مانند چین، در حالی که کشتی‌های کوچک‌تر و زیردریایی‌ها می‌توانند در حمله به اهداف به اندازه جنگنده‌هایی که از ناو پرتاب می‌شوند موثر باشند.

مقامات ارشد نیروی دریایی تمایل خود را برای دور شدن از اتکای شدید به ناوهای هواپیمابر نشان داده‌اند. دریاسالار داریل کادول، رئیس عملیات نیروی دریایی، در فوریه به آسوشیتدپرس گفت که می‌خواهد فرماندهان را متقاعد کند که از کشتی‌های کوچک‌تر و جدیدتر و سایر دارایی‌ها استفاده کنند به جای اینکه دائماً به ناوهای هواپیمابر بزرگ روی بیاورند.