اشتراک
اخبار جهان سیاست دیدگاه

مالزی خط حیات ایران است

شناورها و تأسیسات این کشور اقیانوس‌آرام، ناوگانی از کشتی‌های تحریم‌گریز را در دریای چین جنوبی زنده نگه می‌دارند

در یک نگاه چکیدهٔ خودکار موتور هوش مصنوعی افق آبی

مالزی با فراهم‌کردن پشتیبانی دریایی برای ناوگانی از کشتی‌های مرتبط با ایران در دریای چین جنوبی، به خط حیات مالی رژیم ایران تبدیل شده است. در منطقه اقتصادی انحصاری مالزی، شهری شناور متشکل از بیش از ۲۰۰ نفتکش، کشتی باری و فله‌بر که تقریباً همه به ایران مرتبط‌اند، با نقض تحریم‌های آمریکا به تجارت انرژی مشغولند. سازمان «متحد علیه ایران هسته‌ای» با تصاویر ماهواره‌ای و داده‌های شناسایی خودکار، این ناوگان شبح را ردیابی کرده و تیم فارسی‌زبان آن با نزدیک‌شدن به کشتی‌ها، ناخدایان را به نقض تحریم‌ها و حمایت مالی از تروریسم متهم کرده است. هرچند بسیاری از نفتکش‌ها خالی و نشانه‌ای از موفقیت محاصره دریایی آمریکا هستند، اما همچنان منتظر فرصتی برای ازسرگیری تجارت غیرقانونی‌اند. نکته کلیدی آن است که این کشتی‌ها بدون شناورهای پشتیبان مالزیایی—عمدتاً سوخت‌رسان‌های کوچک نزدیک مجتمع یکپارچه نفت پنگرانگ—نمی‌توانند فعالیت کنند. مالزی در قبال ایران استاندارد دوگانه اعمال می‌کند و پس از ابطال تعرفه‌های ترامپ توسط دیوان عالی آمریکا، از اجرای سخت‌گیرانه توافق تجاری ۲۰۲۵ عقب‌نشینی کرده است. نویسندگان از وزارت خزانه‌داری آمریکا می‌خواهند مجتمع پنگرانگ و نهادهای مالزیایی حامی ایران را تحریم کند، زیرا بدون این پشتیبانی، ناوگان در برابر محاصره گزینه‌های اندکی برای بقا خواهد داشت. آنان همچنین خواستار تحریم مقامات مالزیایی توانمندساز این شهر شناور هستند که خطر ایمنی و زیست‌محیطی نیز ایجاد می‌کند. سازمان مذکور مستندسازی خود را ادامه خواهد داد تا ایران دریابد نمی‌تواند در تاریک‌ترین گوشه‌های دریای چین جنوبی با مصونیت پنهان شود، و وزیر خارجه مالزی در سخنرانی مجمع عمومی سازمان ملل باید پیام روشنی از آمریکا و متحدانش بشنود که زمان محروم‌کردن ایران از پناهگاه امن فرا رسیده است.

درگیری با ایران در دریا جریان دارد. در حالی که تمرکز بر تنگه هرمز بوده است، جبهه‌ای دریایی کم‌نمودتر در هزاران مایلی دورتر بر میزان کنترلی که ایران حفظ می‌کند تأثیر می‌گذارد.

این محل، منطقه اقتصادی انحصاری مالزی در دریای چین جنوبی است، صد مایل دریایی دور از تنگه سنگاپور و مالزی در محدوده‌های بندری بیرونی شرقی. اینجا شهری شناور متشکل از بیش از ۲۰۰ نفتکش، کشتی باری و کشتی فله‌بر قرار دارد که تقریباً همه آن‌ها به ایران مرتبط هستند. بسیاری از این کشتی‌ها در defiance تحریم‌های آمریکا به تجارت محصولات انرژی می‌پردازند و به‌عنوان خط حیات رژیم عمل می‌کنند.

سازمان غیرانتفاعی ما، «متحد علیه ایران هسته‌ای»، تقریباً همه کشتی‌های این ناوگان شبح را از طریق تصاویر ماهواره‌ای و داده‌های سامانه شناسایی خودکار شناسایی کرده است؛ داده‌هایی که رژیم ایران مرتباً دستکاری می‌کند یا خاموش می‌سازد. این ماه، تیم ردیابی نفتکش‌های دریایی ما دیداری پنهانی از این ناوگان داشت و برای جلب‌نکردن توجه، با یک کشتی تدارکاتی ساده و سنتی سفر کرد. تنها زمانی که تیم وارد محدوده‌های بندری بیرونی شرقی شد و به کشتی‌های ایرانی نزدیک گشت، به خدمه کشتی‌ها اعلام کرد که برای ردیابی دور زدن تحریم‌های آمریکا آنجاست.

خبر حضور تیم ما به‌سرعت از طریق رادیو در سراسر محدوده‌های بندری بیرونی شرقی پیچید، زیرا ناخدایان و خدمه‌های غیرقانونی به بازرسی عادت ندارند. کشتی‌ها و خدمه‌ها هویت و حضور خود را پنهان می‌کنند. هرچند کشتی‌های منفرد می‌توانند پرچم‌های متفاوت، نشانه‌های فریبنده و نام‌های رنگ‌آمیزی‌شده داشته باشند، آن‌ها مستقیماً با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و هماهنگ عمل می‌کنند. هم کشتی‌های با پرچم ایران و هم کشتی‌های ناوگان شبح از این تاکتیک‌ها استفاده می‌کنند.

هنگامی که «متحد علیه ایران هسته‌ای» به کشتی‌های مختلف نزدیک می‌شد، اعضای فارسی‌زبان تیم ما شروع به گفتگو با ناخدایان ایرانی کردند و به آن‌ها گوشزد کردند که در نقض تحریم‌های آمریکا هستند و در داخل و خارج از کشور از تروریسم حمایت مالی می‌کنند. همه ناخدایان و خدمه‌ها می‌کوشیدند از ثبت‌شدن در فیلم ویدئویی بگریزند و در داخل یا به‌سرعت به داخل پل فرماندهی کشتی‌ها می‌رفتند. در یک مورد، ما با پهپاد فیلم‌برداری کردیم که یک ناخدای ایرانی همراه با خدمه‌اش پس از پی بردن به اینکه تیم ما در حال ثبت تصویر او با پهپاد است، شتابان به داخل ساختار کشتی گریختند.

خبر خوب این است که بسیاری از نفتکش‌هایی که تیم ما مشاهده کرد خالی هستند. این گواهی بر موفقیت محاصره دریایی آمریکاست. اما کشتی‌ها هنوز آنجا هستند و منتظر فرصت بعدی برای ورود به تجارت غیرقانونی می‌مانند.

شهر شناور ایران ممکن است رگ حیات رژیم باشد، اما کشتی‌های مرتبط با ایران بدون شناورهای پشتیبان محلی مالزیایی که آن‌ها را عملیاتی نگه می‌دارند نمی‌توانند کار کنند. خدمه «متحد علیه ایران هسته‌ای» به ده‌ها سوخت‌رسان کوچک نزدیک شدند و آن‌ها را شناسایی کردند؛ تقریباً همه مالزیایی بودند و آماده تأمین سوخت کشتی‌های ایران. این شناورها لنگر انداخته و گاه به‌هم بسته بودند و منتظر آمدن کشتی‌های مادر برای سوخت‌گیری مجدد در اطراف مجتمع یکپارچه نفت پنگرانگ در سمت مالزیایی تنگه سنگاپور بودند.

در موارد دیگر، مالزی به‌شدت از منافع خود در دریا دفاع می‌کند، اما در قبال ایران استاندارد دوگانه اعمال می‌کند. یک ماهیگیر ویتنامی یا یک شرکت غربی که به استخراج از بستر دریا نظر داشته باشد، با خشم نیروی دریایی مالزی روبه‌رو می‌شود. اما وقتی نوبت به این ناوگان شبح می‌رسد، داستان متفاوت است.

اینجاست که فرصت بزرگی برای دولت ترامپ در پیگیری «عملیات منزوی اقتصادی» نهفته است. در حالی که دولت‌های پیشین تا حد زیادی نقش مالزی در کمک به ایران را نادیده گرفته‌اند، دولت ترامپ در سال ۲۰۲۵ توافق تجاری‌ای با مالزی مذاکره کرد که شامل اجرای سخت‌گیرانه تحریم‌ها بود. اما مالزیایی‌ها پس از پرونده امسال دیوان عالی آمریکا که تعرفه‌های دولت ترامپ را باطل کرد، از پایبندی به آن دست کشیدند. آمریکا سومین شریک تجاری بزرگ مالزی است، با این حال مالزیایی‌ها اکنون به‌عنوان خط حیات بی‌بدیل رژیمی عمل می‌کنند که به آمریکا، متحدان و شرکای آن حمله می‌کند.

ما از وزارت خزانه‌داری آمریکا می‌خواهیم فوراً مجتمع یکپارچه نفت پنگرانگ مالزی و دیگر نهادهای مالزیایی حامی رژیم ایران را تحریم کند. بدون آن پشتیبانی، ناوگان در برابر محاصره گزینه‌های اندکی برای بقا خواهد داشت. آمریکا همچنین باید هر نهاد و مقام دولتی مالزی را که این شهر شناور را توانمند می‌سازد تحریم کند؛ شهری که خطری ایمنی و زیست‌محیطی نیز برای جوامع ساحلی کشورهای حاشیه‌ای و کشتی‌ها و دریانوردان قانونی که در این آب‌ها سفر می‌کنند ایجاد می‌کند.

سازمان ما هر یک از این شناورها و حمایت مستمر مالزی از رژیم ایران را مستند خواهد کرد، تا زمانی که ایران دریابد نمی‌تواند با مصونیت در تاریک‌ترین گوشه‌های دریای چین جنوبی پنهان شود.

وزیر خارجه مالزی روز شنبه در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی خواهد کرد. او باید پیام روشنی از آمریکا و متحدانش بشنود: زمان آن رسیده که کشورش ایران را از پناهگاه امن محروم کند.

آقای بوش در سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ فرماندار فلوریدا بود و رئیس «متحد علیه ایران هسته‌ای» است. آقای والاس در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ سفیر آمریکا در سازمان ملل برای امور مدیریت و اصلاحات بود و مدیرعامل UANI است.

اشتراک:
این گزارش ترجمه و بازنویسی خبری با موتور هوش مصنوعی افق آبی است و برای خوانندهٔ فارسی‌زبان بازتنظیم شده. منبع اصلی: wsj.com