اشتراک
تجارت انرژی

چگونه آمریکا و متحدان خاورمیانه‌ای‌اش ورق نفتی را علیه ایران برگرداندند

در یک نگاه چکیدهٔ خودکار موتور هوش مصنوعی افق آبی

در شرایطی که تنش‌های منطقه‌ای و تهدیدات پهپادی ایران، امنیت تردد در تنگه هرمز را با چالش مواجه کرده است، آمریکا و متحدان خاورمیانه‌ای‌اش با اتخاذ راهبرد «ترانزیت‌های تاریک» و اسکورت نظامی، تلاش کرده‌اند جریان عرضه نفت را حفظ کنند. در این تاکتیک، تانکرها با خاموش کردن فرستنده‌های خود (AIS) و عبور از مسیرهای ایمن‌تر، نفت را به خلیج عمان منتقل کرده و در آنجا به کشتی‌های مقصد تحویل می‌دهند. این اقدام با هدف دور زدن حملات و کاهش ریسک شرکت‌های کشتیرانی انجام می‌شود و به گفته منابع آمریکایی، به یک راهکار موثر برای حفظ میانگین صادرات روزانه ۸ تا ۹ میلیون بشکه نفت تبدیل شده است. در کنار این اقدام، تولیدکنندگان منطقه با استفاده از خطوط لوله جایگزین برای انتقال نفت به دریای سرخ و افزایش تولید در سایر نقاط جهان، سعی در مهار بحران عرضه دارند. با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که این راهکارها موقتی هستند؛ چرا که کاهش شدید ذخایر استراتژیک نفتی جهان و فشار فزاینده بر پالایشگاه‌ها، تاب‌آوری بازار را در برابر این «جنگ فرسایشی» محدود کرده است. در حالی که راهبرد جدید آمریکا بر فشار اقتصادی و محدودیت دریایی بنادر ایران متمرکز شده، قیمت‌های بالای انرژی همچنان به عنوان عاملی برای افزایش تورم و کاهش قدرت خرید مصرف‌کنندگان جهانی باقی مانده است. این وضعیت پیچیده نشان می‌دهد که علی‌رغم انعطاف‌پذیری شگفت‌انگیز بازار در دور زدن درگیری‌ها، نبود یک راه‌حل سیاسی پایدار، جهان را با مخاطرات جدی در حوزه امنیت انرژی روبرو کرده است.

بعدازظهر ۲۵ ژوئیه، سوپرتانکر کیکو (Kiku) متعلق به یونان در پایانه صادرات نفت مسیعید (Mesaieed) قطر، یک بندر عظیم با ۳۰ اسکله در سواحل غربی این کشور، در ۲۵ مایلی جنوب دوحه، پهلو گرفت.

چهار روز بعد، کیکو که با نفت خام بارگیری شده بود، از تنگه هرمز عبور کرد. این کشتی بسیار بزرگ حمل نفت خام (VLCC) – بزرگترین کلاس تانکرهای نفتی با طولی بیش از ۱۰۰۰ فوت – با سرعت ثابت ۱۳ گره در سراسر خلیج فارس، نزدیک به حداکثر سرعت خود، حرکت کرد.

سپس، در ۳۱ ژوئیه، کمی بعد از ساعت ۲ بعدازظهر در نزدیکی سواحل دبی، کیکو ناپدید شد.

این کشتی فرستنده AIS (سیستم شناسایی خودکار) خود را خاموش کرده بود، یک دستگاه رادیویی دریایی که هویت، سرعت، مسیر و موقعیت کشتی را پخش می‌کند. برای سرویس‌های ردیابی که ترافیک دریایی جهانی را نظارت می‌کنند، گویی کیکو به سادگی ناپدید شده بود.

ناگهان، در ساعت ۱۰ صبح اول اوت، سیگنال کیکو دوباره ظاهر شد – در آن سوی تنگه هرمز.

این بخشی از جدیدترین تاکتیک صنعت نفت بود – ترانزیت‌های شبانه «تاریک» با اسکورت نظامی آمریکا از طریق تنگه. هدف: جلوگیری از حملات پهپادی ایران – مانند حمله‌ای که یک ماه قبل به کیکو اصابت کرد، اما منفجر نشد.

با کمک نیروی دریایی آمریکا، شرکت‌های نفتی سعودی، کویتی، قطری و اماراتی تانکرهای نفتی را اجاره کرده‌اند تا فرستنده‌های خود را خاموش کرده و نفت را از خلیج فارس، از طریق تنگه هرمز، به خلیج عمان منتقل کنند، جایی که نفت خام خود را به تانکرهای منتظر متعلق به مشتریان خود تخلیه کرده و سپس از طریق تنگه بازگردند.

این امر بار پرهزینه خطر بیمه و خطر فیزیکی حملات ایران را از شرکت‌های کشتیرانی تجاری برداشته و بر دوش دولت آمریکا و خود تولیدکنندگان نفت قرار داده است.

به گفته وزارت انرژی آمریکا، این امر به یک راهبرد مؤثر تبدیل شده است، که می‌گوید ترافیک نفتی از طریق تنگه هرمز به طور متوسط بین ۸ تا ۹ میلیون بشکه در روز بوده است. این مقدار قابل توجهی نفت خام است – تقریباً دو برابر آنچه تحلیلگران نفتی وال استریت و ردیاب‌های کشتیرانی مانند کپلر (Kpler)، با استفاده از داده‌های فرستنده، پیشنهاد می‌کنند.

ترانزیت‌های پنهانی بازی را برای صنعت نفت خاورمیانه تغییر داده است.

سی‌ان‌ان (CNN) بیش از ده‌ها انتقال کشتی به کشتی را در خلیج عمان طی دو روز مشاهده کرده است، با تانکرهایی که به مقاصدی مانند چین، تایوان، کره جنوبی، فیلیپین، ویتنام و تایلند حرکت می‌کنند.

این یک قمار خطرناک و پرهزینه است که تسکین موقتی برای بازار نفت فراهم می‌کند. اما با توجه به اینکه راه‌حل‌های دائمی – پایان مذاکره‌ای جنگ و برنامه‌ای پایدار برای تنگه – همچنان دست‌نیافتنی باقی مانده‌اند، این راه‌حل موقت زمان می‌خرد.

ترانزیت‌های تاریک

افزایش ترانزیت‌های تاریک مانند سفر اخیر کیکو در زمانی حیاتی برای بازار انرژی رخ می‌دهد.

جنگ، که بسیار طولانی‌تر از آنچه بسیاری تصور می‌کردند، عرضه یک پنجم نفت جهان را به مدت شش ماه مختل کرده است، اما در هفته‌های اخیر به نقطه عطفی رسیده است: میلیاردها بشکه نفت و سوخت در ذخایر تجاری ناپدید شده‌اند. ذخایر اضطراری آمریکا از اوایل دهه ۱۹۸۰ تاکنون اینقدر کم نبوده است. اتکای چین به ذخایر عظیم نفتی خود – عاملی کلیدی در جلوگیری از نفت ۱۵۰ دلاری – برای همیشه دوام نخواهد آورد. و سرمایه‌گذاران بازار اوراق قرضه و رأی‌دهندگان از قیمت‌های بالا خسته شده‌اند.

تولیدکنندگان نفت خاورمیانه در مواجهه با یک سناریوی کابوس‌وار، طی چند هفته گذشته از راهبرد جدید خود استفاده کردند. این یک راه‌حل کامل نیست – تنگه به طرز مشهوری باریک است، تنها ۲۳ مایل عرض دارد. مکان‌های زیادی برای پنهان شدن وجود ندارد و رادار حتی با خاموش بودن فرستنده نیز می‌تواند یک کشتی را شناسایی کند. دو کشتی متعلق به امارات متحده عربی این هفته مورد حمله قرار گرفتند.

اما حدود ۸۰ درصد از ترافیک از طریق تنگه در دو هفته گذشته «تاریک» بوده است، که در اطراف سواحل عمان، تا آنجا که ممکن است از ایران دور، ترانزیت می‌کرده است، به گفته کپلر (Kpler). به دلیل درگیری منطقه‌ای، برخی از داده‌های ردیابی تحت تأثیر پارازیت GPS قرار گرفته‌اند، که می‌تواند ارزیابی‌ها را دشوار کند.

مانند بسیاری از کشتی‌هایی که از این تاکتیک جدید استفاده می‌کنند، کیکو یک روز پس از خاموش شدن فرستنده‌اش در حالی که در نزدیکی شهر بندری فجیره امارات لنگر انداخته بود، دوباره ظاهر شد. پس از اینکه فرستنده‌اش دوباره شروع به کار کرد، کیکو در کنار یک سوپرتانکر یونانی دیگر، ناو الکترون (Nave Electron)، که یک روز قبل به خلیج عمان رسیده بود، لنگر انداخت.

این دو کشتی به مدت یک هفته برای انتقال نفت کشتی به کشتی در کنار هم ماندند. هنگامی که سرانجام در ۸ اوت از هم جدا شدند، ناو الکترون (Nave Electron) با بار نفت، خلیج را ترک کرد و به سمت دریای عرب در مسیر نینگبو (Ningbo) چین حرکت کرد.

کیکو تا حدود ۱۴ اوت در سواحل فجیره باقی ماند، زمانی که دوباره ناپدید شد. روز بعد، کمی قبل از ساعت ۴ بعدازظهر، سیگنال آن دوباره در خلیج فارس ظاهر شد و به سمت قطر بازمی‌گشت.

تغییر ورق

ترانزیت‌های تاریک با اسکورت، جدیدترین نمونه از افزایش میزان نفتی است که تولیدکنندگان نفت خاورمیانه می‌توانند به مشتریان در سراسر جهان صادر کنند و ورق را علیه ایران برگردانند.

به ویژه، عربستان سعودی حدود ۵ میلیون بشکه نفت در روز را که قرار بود به تانکرهای نفتی منتظر در خلیج فارس برسد، تغییر مسیر داده است. در عوض، این نفت از طریق خط لوله شرق-غرب خود به بندر ینبع (Yanbu) در دریای سرخ منتقل شده است. تولیدکنندگان نفت خاورمیانه ۲ میلیون بشکه دیگر در روز را در اطراف تنگه هرمز تغییر مسیر داده‌اند.

تولید در سراسر جهان نیز برای جبران افزایش یافته است. برزیل، گویان و ونزوئلا مجموعاً بیش از ۱ میلیون بشکه در روز به تولید اضافی خود افزوده‌اند. ایالات متحده نیز صدها هزار بشکه دیگر روزانه به بازار اضافه کرده است.

و ترانزیت‌های تاریک بسیار کمتر هماهنگ (یا تحت حفاظت نظامی) برای ماه‌ها در حال انجام بوده است.

در سوی دیگر معادله، ایالات متحده ۴۰۰ میلیون بشکه نفت اضطراری را آزاد کرده و ذخایر خود را در ذخیره استراتژیک نفتی به شدت کاهش داده است. چین نیز به شدت به ذخایر عظیم نفتی خود متکی بوده است، در حالی که همزمان واردات نفت خام خود را به شدت کاهش داده است. تقاضای جهانی نیز با افزایش قیمت‌ها به طور قابل توجهی کاهش یافته است، که به تعادل بازار نفت و رساندن نفت به مشتریانی که به آن نیاز دارند، کمک می‌کند.

بازار همواره راهی پیدا می‌کند. این امر بسیار پیچیده‌تر و به طور قابل توجهی انعطاف‌پذیرتر از آنچه حتی آگاه‌ترین کارشناسان در آغاز جنگ پیش‌بینی می‌کردند، ثابت شده است.

یک راه‌حل موقت

تصاویر رادار و ماهواره‌ای از تنگه هرمز تصویری را نشان می‌دهد که داده‌های فرستنده نمی‌توانند ببینند. به عنوان مثال، در عکس‌های ماهواره‌ای ۱۴ اوت، ردیف‌هایی از نقاط در اطراف سواحل عمان از طریق تنگه هرمز ظاهر می‌شوند. اما این نقاط با داده‌های ردیابی کشتی از همان روز و زمان مطابقت ندارند. «نقاط» ناپدید شده بودند.

در ۷ اوت، دو تانکر متعلق به یونان در داده‌های فرستنده در کنار یکدیگر در خلیج عمان ظاهر شدند. تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که نیسوس کیتنوس (Nissos Kythnos)، یک تانکر شاتل که یک مسیر تاریک تنگه را طی کرده بود، در کنار فرانت اوترا (Front Otra) قرار گرفته است. در ۱۴ اوت، فرانت اوترا (Front Otra) در دریای عرب در مسیر تایوان شناسایی شد. نیسوس کیتنوس (Nissos Kythios) به خلیج فارس بازگشته بود.

اما این وضعیت نمی‌تواند برای همیشه ادامه یابد.

ذخایر نفتی در طول جنگ تا ۱.۹ میلیارد بشکه کاهش یافته است. اگر بازار به تعادل برسد، این ذخایر باید پر شوند تا از بحران بعدی جلوگیری شود. اگر این اتفاق نیفتد، این ذخایر در نهایت آنقدر کاهش می‌یابند که دیگر نمی‌توان به آنها برای تأمین تقاضای نفت جهان تکیه کرد، و به نقطه‌ای بحرانی می‌رسند که تنها راه‌حل، افزایش قابل توجه قیمت نفت برای کاهش بیشتر تقاضا است.

مشکلی مشابه قبلاً در بازار سوخت پدیدار شده است: سه مرکز از چهار مرکز پالایشگاهی جهان در وضعیت بحرانی شدیدی قرار دارند.

جنگ ایران به پالایشگاه‌های خاورمیانه آسیب رسانده و صادرات سوخت از آن منطقه را کند کرده است.

روسیه، یکی دیگر از منابع اصلی سوخت، به دلیل جنگ دیگری، درگیری با اوکراین، از مدار خارج شده است. پالایشگاه‌های روسیه توسط پهپادهای اوکراینی هدف قرار گرفته‌اند و مسکو، در مواجهه با کمبود سوخت در داخل، صادرات خود را قطع کرده است.

چین، برای جلوگیری از کمبود سوخت خود، صادرات سوخت پالایش شده خود را محدود می‌کند. این امر حیاتی است زیرا چین معمولاً یک صادرکننده عمده سوخت است.

این امر پالایشگاه‌های آمریکا در امتداد سواحل خلیج را با بار تقاضای جهانی مواجه می‌کند. اما پالایشگاه‌های آمریکا نمی‌توانند برای همیشه با تمام ظرفیت کار کنند.

بنزین، و به ویژه دیزل و سوخت جت، با چنین تقاضای بالایی و ظرفیت پالایش بسیار کمی برای تولید آن، قیمت‌ها به شدت افزایش یافته‌اند – بسیار فراتر از آنچه قیمت نفت خام نشان می‌دهد.

رئیس‌جمهور دونالد ترامپ (Donald Trump) با وعده یک پیشرفت قریب‌الوقوع در مذاکرات، ماه‌ها با موفقیت قیمت نفت را کاهش داده بود. اما برنامه او اخیراً تغییر کرده است: راهبرد جدید آمریکا خفه کردن ایران، با راه‌اندازی یک «عملیات اقتصادی خردکننده» از طریق محاصره دریایی طولانی‌مدت بنادر ایران است.

این امر باعث شده است که قیمت نفت برای هفته‌ها به آرامی افزایش یابد و به ۱۰۰ دلار در هر بشکه نزدیک شود.

با درگیری دو کشور در یک باتلاق جنگی حل‌ناپذیر، نبرد بر سر کنترل تنگه، نفت – به ویژه بنزین، دیزل و سوخت جت – را با قیمت‌های ناخوشایند بالا برای مصرف‌کنندگان نگه داشته است، که تورم را افزایش داده و درآمد قابل تصرف آنها را کاهش می‌دهد.

اما توانایی چشمگیر بازار برای حداقل تا حدی دور زدن درگیری نیز از افزایش نجومی قیمت‌ها، آنطور که بزرگترین شوک عرضه نفت در جهان نشان می‌دهد، جلوگیری کرده است.

سارا السیرگانی (Sarah El Sirgany) و فریده السباعی (Farida Elsebai) از سی‌ان‌ان (CNN) در تهیه این گزارش مشارکت داشتند.

اشتراک:
این گزارش ترجمه و بازنویسی خبری با موتور هوش مصنوعی افق آبی است و برای خوانندهٔ فارسی‌زبان بازتنظیم شده. منبع اصلی: cnn.com