غیرممکن است بتوان گفت که تئوکراسی قرون وسطایی در تهران تا چه مدت قادر خواهد بود مردم ایران را سرکوب کند و همسایگان خود را تهدید نماید، اما این وظیفه هرگز آسان‌تر نمی‌شود. اگر ایران تنها کشوری در منطقه خلیج باشد که نمی‌تواند نفت خود را صادر کند، زمان به نفع رژیم نخواهد بود.
بنوا فاکون، جورجی کانچف و ربکا فنک برای ژورنال گزارش می‌دهند:
صادرات نفت خلیج فارس از سطوح پیش از جنگ فراتر رفته است، زیرا یک سیستم حمل‌ونقل بداهه تحت حمایت ایالات متحده به کمک نفتکش‌ها برای انتقال نفت از میان یکی از شدیدترین موج‌های حملات ایران در تنگه هرمز شتاب می‌بخشد.
جریان‌های نفتی خاورمیانه، شامل محموله‌های عبوری از هرمز و مسیرهای جایگزین در سراسر منطقه، در هفته منتهی به ۱۸ اکتبر به طور متوسط بیش از ۲۴ میلیون بشکه در روز بوده است که از سطح پیش از جنگ یعنی ۲۳.۳ میلیون بشکه فراتر رفته است؛ طبق داده‌های ردیاب کشتی Kpler.
چگونه بزرگترین حامی تروریسم جهان می‌تواند موفق شود اگر همسایگانش حاضر به ترساندن نشوند؟ خبرنگاران ژورنال ادامه می‌دهند:
«تصویر کلی این است که سیستم حمل‌ونقل از طریق تنگه خطرناک هرمز اکنون تثبیت شده است و میزان پذیرش ریسک توسط صادرکنندگان نفت افزایش یافته است،» به گفته حمد حسین، اقتصاددان ارشد کالاها در Capital Economics.
خطوط لوله عبوری از عربستان سعودی و امارات متحده عربی نیز نفت را از مسیرهای مختلف جابه‌جا می‌کنند. در ماه سپتامبر، حدود ۴۰ درصد از نفت خام غیرایرانی صادر شده از خلیج، تنگه را دور زد، در مقایسه با ۱۷ درصد قبل از جنگ؛ طبق تخمین Kpler.
این موفقیت در تضاد با خفگی ایران است، که صادرات نفت خود آن توسط محاصره دریایی ایالات متحده متوقف شده است.
بالاخره چیزی باید تغییر کند.
***
در سایر اخبار
شیر ادبیات
جی.کی. رولینگ فعالیت‌های مدنی خود را توضیح می‌دهد:
برای نزدیک به سی سال، من پناهگاه‌های زنان قربانی خشونت خانگی، مراکز بحران تجاوز و پروژه‌های کمک به زنان آسیب‌دیده از سختی یا محرومیت را تأمین مالی کرده‌ام. خوب یادم است که سال‌ها پیش به دلیل دفاع از مادران مجرد، از طریق پست مورد حمله لفظی قرار گرفتم. همچنین با تعداد زیادی از فعالان حقوق مردان در فضای آنلاین درگیر شده‌ام.
با این حال، آنچه برای من هیچ تغییری در دیدگاه سیاسی یا ایدئولوژیکم ایجاد نکرده است، در سال‌های اخیر باعث شده من و زنانی مانند من نه تنها مورد انتقاد بلکه مورد تهدید مرگ قرار گیریم. این به دلیل مخالفت ما با جریان غالب فعلی فعالان ترنسجندر است که معتقدند مردی که خودش را زن اعلام می‌کند، واقعاً زن است و بنابراین حق دارد در تمام زمینه‌ها مانند زن رفتار شود. جایی که زنان لباس در می‌آورند، او نیز باید برود... اگر بخواهد ورزش کند، باید در تیم زنان باشد. هیچ گروه حمایتی شیردهی یا تجاوز نباید اجازه داشته باشد او را طرد کند. اگر گرایش جنسی‌اش به سمت زنان باشد، لزبین‌ها باید او را وارد دایره قرار ملاقات خود کنند. اگر مرتکب جرمی، حتی تجاوز، شود، باید با زنان زندانی گردد.
پاسخی که اغلب هنگام صحبت درباره این موارد دریافت می‌کنم این است: «و این چطور به شما آسیب می‌زند؟»
البته درست است که فعالان ترنسجندر بر همه زنان به طور منفی تأثیر نمی‌گذارند. در واقع، هرچه امتیازات بیشتری دارید، تأثیر آن کمتر است و ممکن است حتی به نفع شما باشد. به جز سیل تهدیدهای مرگ، تجاوز و شکنجه، زندگی من به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار نگرفته است. همچنین به زنان ثروتمندی که شعارهای مد روز را در اتاق‌های پرو با حفاظت نگهبانان خصوصی بازنشر می‌کنند، آسیبی نمی‌رساند. به زنان در سطوح بالای رسانه، نشر و دانشگاه که نیازی به اتاق تعویض لباس در محل کار ندارند و نسبت به زنان طبقه کارگر که نمی‌خواهند جلوی مردان دگرجنس‌گرا که خود را «شناسایی» کرده‌اند در اتاق تعویض لباس زنان برهنه شوند، تحقیر اشرافی دارند، آسیبی نمی‌رساند. فعالان ترنسجندر به سیاستمداران زن تشنه تیتر که نگرششان به حقوق زنان «هرچه به نفع شخصی من باشد» است، آسیبی نمی‌رساند. برعکس، فعالان ترنسجندر برای آن زنان مفید بوده است. مد روز است، محبوبیتشان را در قبیله پیشرو حفظ می‌کند و از نظر شخصی هیچ هزینه‌ای برایشان ندارد.
***
بهترین استدلال تاکنون برای بازارهای آزاد، توسعه و رشد
گاهی مردم آرزوی دوران ساده‌تری بدون این حجم از نوآوری تکنولوژیک را دارند. اگر خواننده‌ای در چنین حالتی باشد، با مطالعه داستان مردی که سعی می‌کند از زمین و خارج از شبکه زندگی کند، این حس قطعاً تغییر خواهد کرد.
مایکل کرن در واشنگتن پست درباره رابین گرینفیلد می‌نویسد که برای جمع‌آوری غذا در سراسر کشور سفر می‌کند. پست نقل قول آقای گرینفیلد را آورده است:
خیلی‌ها به من نگاه می‌کنند و فکر می‌کنند من افراطی هستم، و من اولین نفری خواهم بود که این را می‌گویم: من افراطی هستم.
اما تنها دلیل افراطی بودن من این است که محصول یک جامعه افراطی هستم. ما در واقع، به نظرم، یکی از افراطی‌ترین جوامعی هستیم که تاکنون روی زمین وجود داشته‌اند. ما در جامعه‌ای با قطع ارتباط افراطی، تخریب افراطی و بی‌هماهنگی افراطی زندگی می‌کنیم. همه این‌ها به عنوان کاملاً عادی به ما فروخته می‌شود. اما اینطور نیست.
هرچه نام جامعه معاصر باشد، تأمل درباره سبک زندگی جایگزین توصیف شده در پست، هوشیارکننده است. آقای کرن گزارش می‌دهد:
گرینفیلد توصیه نمی‌کند که همه باید مانند او غذا جمع‌آوری کنند یا مانند او گذرنامه، شناسنامه، کارت تأمین اجتماعی و گواهینامه رانندگی خود را رها کنند. او کاملاً از تمام سیستم‌هایی که زندگی معاصر را واسطه‌گری می‌کنند، خارج نشده است.
او یک زودپز دارد. مردم او را به رویدادها می‌رسانند و او تلفنی را قرض می‌گیرد تا با خبرنگاران صحبت کند، در حالی که برای زیر سوال بردن فرضیات پشت زندگی روزمره ما مبارزه می‌کند.
اما قبل از زیر سوال بردن فرضیات درباره زندگی خودشان، مردم ممکن است ابتدا چند سوال درباره زندگی او داشته باشند. پست نقل قول آقای گرینفیلد را درباره رژیم غذایی‌اش آورده است:
برخی به آن‌ها «حیوانات تصادفی» (roadkill) می‌گویند، اما من این اصطلاح را به کار نمی‌برم. وقتی می‌گوییم roadkill، صحنه‌ای خونین در ذهنمان خلق می‌کنیم. اما من می‌گویم گوزنی که با ماشین برخورد کرده است، چون اول از همه، یک گوزن است. و بخش عمده گوشت من، حدود ۱۰۰ پوند در طول سال، از اینجا و همچنین ماهیگیری تأمین می‌شود.
حتی برای کسانی که می‌خواهند گزینه‌های غذایی ایمن‌تری را انتخاب کنند، این سوال وجود دارد که چقدر زمان می‌توان برای این فعالیت صرف کرد. پست نقل قول آقای گرینفیلد را آورده است:
وقتی غذا فراوان است مقدار زیادی برداشت می‌کنم، سپس آن را پردازش و ذخیره می‌کنم. انجام این کار برای یک سال جمع‌آوری تمام غذا و داروم نیاز به کار قابل توجهی دارد.
حدود ۲۰ تا ۸۰ ساعت در هفته... گاهی در پاییز وقتی فصل سیب یا برنج وحشی است، روزهای بسیار طولانی برداشت و پردازش غذا دارم که وقت دیگری ندارم.
این به نظر نمی‌رسد زمان زیادی برای تأمین لباس، مسکن، آب، گرمایش، مراقبت بهداشتی یا حمل‌ونقل باقی بگذارد.
شاید آقای گرینفیلد نیاز دارد کمی بیشتر فرضیات خود را زیر سوال ببرد.
***
متن یکسان، روز متفاوت
لیا اسکین برای بوستون گلوب گزارش می‌دهد:
پورت‌لند، مین — با نزدیک شدن سریع روز انتخابات، سناتور آمریکایی الیزابت وارن بعدازظهر شنبه در مقابل جمعیتی پرشور از رأی‌دهندگان مین ایستاد و پیامی آشنا ارائه داد: زمان آن رسیده که یک «مبارز واقعی» به واشنگتن بفرستیم.
«یا می‌توانید یک مهره تایید برای یک پادشاه جاه‌طلب داشته باشید، یا یک مبارز برای مردم،» او به آن‌ها گفت. «شرط من روی تروی جکسون است.»
شش ماه قبل، او اظهاراتی مشابه در شرایط مشابه ارائه کرد. تنها تفاوت واقعی، کاندیدا بود.
وارن در ماه آوریل در راه‌راهی برای گراهام پلاتنر شرکت کرد، قبل از اینکه کمپین سناتوری او پس از مجموعه‌ای از رسوایی‌ها که به اتهام تجاوز جنسی ختم شد، فروپاشید.
آن زمان سم برودی برای گلوب گزارش کرد:
پورت‌لند، مین — در یک راه‌راه پرانرژی در بزرگترین شهر مین، سناتور الیزابت وارن از دموکرات‌ها خواست گراهام پلاتنر را برای سنای آمریکا نامزد کنند، با این استدلال که کاندیدای پوپولیست و تازه‌کار می‌تواند به کسب اکثریت سنا در نوامبر کمک کند و متحد قدرتمندی برای او در واشنگتن شود.
وارن، که ماه گذشته از پلاتنر حمایت کرد، او را به عنوان یک «مبارز واقعی» معرفی کرد که برای اجرای تغییرات گسترده سیاستی با شرکت‌ها و ثروتمندان مقابله خواهد کرد، همان کاری که سناتور ماساچوست مدت‌هاست تلاش می‌کند.
وقتی کله (Cole's)، یکی از قدیمی‌ترین رستوران‌های لس آنجلس — و خالق افسانه‌ای ساندویچ فرانسوی دیپ — در ۲۹ مارس ظاهراً برای همیشه بسته شد، جرمی فال، سرآشپز و کارآفرین مهمان‌نوازی، یکی از ده‌ها نفر در شهر بود که برای بستنش سوگواری کرد. در نهایت، او سال‌های کودکی خود را دو بلوک دورتر از این رستوران و بار معروف، بالای کافه آنجلیک خانواده‌اش سپری کرده بود.
اکنون او رهبری تلاش برای بازگشایی این نماد فرانسوی دیپ را بر عهده دارد که در سال ۱۹۰۸ به عنوان کله‌ز پسیفیک الکتریک بافه شروع به کار کرد و ساندویچ‌های گوشت خرد شده را به مسافران قطار قرمز فروخت، سپس به یک بار افسانه‌ای تبدیل شد که شاعران مشهور، گانگسترها، بازیگران و ساکنان مرکز شهر از جمله میکی کوهن و چارلز بوکوفسکی را جذب می‌کرد.
از اوایل آگوست، فال و شان مالونی، مدیر ارشد سابق مهمان‌نوازی گروه رستوران موزا، به طور آرام در حال کار برای احیای این رستوران تاریخی هستند و آماده می‌کنند تا حداقل از ماه آینده زندگی جدیدی آغاز کند.
***
جیمز فریمن نویسنده مشترک کتاب «The Cost: Trump, China and American Revival» و همچنین نویسنده مشترک کتاب «Borrowed Time: Two Centuries of Booms, Busts and Bailouts at Citi.» است.
***
جیمز فریمن را در ایکس دنبال کنید.
مشترک ایمیل بهترین‌های وب شوید.
برای پیشنهاد موارد، لطفاً به [email protected] ایمیل بفرستید.
***