برای درک انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، نیازی به مدرک علوم سیاسی یا شغل تحلیلگر شبکه‌های خبری کابلی نیست. همان‌طور که معمولاً اتفاق می‌افتد، نتایج یک همه‌پرسی درباره دولت فعلی بود. اگرچه دلایل آن قابل بحث است، اما انکارناپذیر است که موج آبی که حزب دموکرات را به کنترل هر دو مجلس کنگره رساند، سرزنشی علیه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و جمهوری‌خواهان بود.
اما یک جنبه از رأی‌دهی همچنان برای برخی مبهم باقی مانده است. چگونه شد که تعداد زیادی از یهودیان میشیگان، بلکه طبق یک نظرسنجی اکثریت رأی‌دهندگان اولیه، به دکتر عبدالرحمن السید رأی دادند؟
نظرسنجی‌های ملی خروجی انتخابات میان‌دوره‌ای نشان داد که ۶۸ درصد کسانی که خود را یهودی معرفی می‌کنند، به دموکرات‌ها رأی داده‌اند. این عدد تفاوت چندانی با نظرسنجی‌های انتخابات ۲۰۲۴ ندارد. دو سال پیش، نظرسنجی AP/Fox News نشان داد که ۶۶ درصد یهودیان از دموکرات‌ها حمایت کردند، در حالی که نظرسنجی انجام‌شده توسط مؤسسه انتخابی یهودی لیبرال این رقم را ۷۱ درصد اعلام کرد.
برخی ناظران معتقد بودند که حمایت یهودیان از السید بسیار کمتر از این اعداد خواهد بود. با توجه به سابقه ضدسامی‌گری علنی او، این فرضیه منطقی به نظر می‌رسید. چگونه ممکن است نامزدی که حمله تروریستی به یک کنیسه و مهدکودک یهودی در وست بلومفیلد، میشیگان، را توجیه کرده، با وجود اسرائیل مخالف است، پیوندهای قابل‌توجهی با اخوان‌المسلمین دارد و کمپینی را رهبری کرده که بر شیطان‌سازی از لابی طرفدار اسرائیل (AIPAC) و حذف یهودیان از عرصه عمومی استوار بود، در حالی که از کلیشه‌های نفرت‌پراکنی علیه یهودیان شبیه به «پروتکل بزرگان صهیون» استفاده می‌کرد، بتواند حمایت قابل‌توجهی از یهودیان کسب کند؟
اکثریت آرای یهودیان به السید رفت
شواهد نشان می‌دهد که درصد یهودیانی که به او رأی دادند، چندان پایین‌تر از کسانی که به یک دموکرات معمولی رأی دادند، نبود. اگرچه همیشه باید به نظرسنجی‌های خروجی با احتیاط نگاه کرد، اما یک نظرسنجی از رأی‌دهندگان اولیه در میشیگان نشان داد که اکثریت بزرگ کسانی که خود را یهودی معرفی می‌کنند—۵۷ درصد—به السید رأی داده‌اند.
اگر این نتیجه حتی تقریباً دقیق باشد، چگونه می‌توان آن را توضیح داد؟ و این وضعیت چه چیزی درباره حال‌وهوای جامعه یهودی آمریکا در سال ۲۰۲۶، به‌ویژه با توجه به اینکه این رویداد در میان افزایش جهانی ضدسامی‌گری رخ داد که با حملات تروریستی فلسطینیان عرب به فرماندهی حماس به جوامع اسرائیلی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، بیان می‌کند؟
السید تنها یکی از بسیاری از دموکرات‌ها بود که از نارضایتی عمومی نسبت به دولت ترامپ بهره برد، و او تنها یکی از بسیاری مخالفان اسرائیل است که بخشی از دسته بزرگ نمایندگان تازه‌وارد دموکرات در مجلس نمایندگان و سنا در کنگره بعدی خواهد بود.
این فهرست شامل افرادی مانند دریالیسا آویلا شووالیه است، عضو سوسیالیست‌های دمکرات آمریکا که در ۸ اکتبر ۲۰۲۳ تظاهراتی طرفدار حماس در تایمز اسکوار شهر نیویورک رهبری کرد و به زودی شمال منهتن را در مجلس نمایندگان نمایندگی خواهد کرد.
سایر اعضای DSA که با وجود دولت یهودی مخالف هستند و به گروه چپ‌گرای کنگره موسوم به «Squad» که قبلاً گسترش یافته است، خواهند پیوست، عبارتند از کلر والدز، نیز از شهر نیویورک، کریس رب از فیلادلفیا، ملات کیروس از دنور و آنجله گونزالس-تورس از لس‌آنجلس.
و این حتی اشاره‌ای به بسیاری دیگر نیست که مواضع ضداسرائیلی آن‌ها، از جمله کسانی که ادعای بی‌پایه و اساس «نسل‌کشی» اسرائیل در نوار غزه را تکرار می‌کنند، آن‌ها را از اعضای DSA متمایز نمی‌کند.
مسئله نتانیاهو نیست
بسیاری از دموکرات‌ها مدعی هستند که هنوز از اسرائیل حمایت می‌کنند. اما فهرست کسانی که مایلند دروغ‌های ضدسامی درباره جنگ غزه یا تعارض با فلسطینیان به طور کلی را که در گفتمان عمومی عادی‌سازی شده‌اند، قاطعانه رد کنند، اکنون بسیار محدود است.
تعداد کمی با محدودیت‌ها یا ممنوعیت کمک‌های نظامی به اسرائیل در زمان جنگ یا تحریم‌ها علیه یهودیان در یهودا و سامریه، که با روایت کاذب «خشونت شهرک‌نشینان» شیطان‌سازی شده‌اند، مخالف هستند. در واقع، پس از سناتور جان فتِرمن (دموکرات پنسیلوانیا) و نمایندگان ریچی تورس (دموکرات نیویورک) و جاش گاتهایمر (دموکرات نیوجرسی)، دموکرات‌های دیگری در کنگره که با این توصیف مطابقت دارند، بسیار کم هستند.
علاوه بر این، این ایده که چرخش حزب دموکرات علیه اسرائیل را می‌توان با بیگانگی از سیاست‌ها و اظهارات بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، توضیح داد، یک افسانه است.
دموکرات‌های یهودی طرفدار اسرائیل ادعا می‌کنند که نتانیاهو با ترجیح دادن جمهوری‌خواهان، به‌ویژه ترامپ، حمایت دموکرات‌ها از دولت یهودی را از بین برده است. اما این موضوع نادرست است. در دو دهه اخیر، این دموکرات‌ها بودند که نه فقط نتانیاهو، بلکه اسرائیل را طرد کردند، زیرا رویکرد آرامش‌جویی در قبال ایران را پذیرفتند و به فرمول‌های «راه حل دو دولت» و «زمین در برابر صلح» چسبیدند که اکثر اسرائیلی‌ها به درستی آن‌ها را صرفاً دستور پختی برای فجایع تروریستی بیشتر به سبک ۷ اکتبر می‌دانند، نه پایان تعارض.
اگر کسی هنوز شک دارد، باید گفتگوی X (توییتر سابق) میان یائیر لاپید، رهبر اپوزیسیون اسرائیل، و برد لندر، دموکراتی که تازه از شهر نیویورک به کنگره انتخاب شده است، را بخواند.
لندر، حسابدار سابق شهر، با شکست دادن نماینده دن گلدمن (دموکرات نیویورک)، مردی با سوابق بی‌نقص لیبرال و ضدترامپ و منتقد نتانیاهو که حاضر نبود حمایت خود از اسرائیل را پس بگیرد، در یک انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها، جایگاه خود را به دست آورد.
لندر یهودی است و مدعی است که با وجود اسرائیل مخالف نیست، اما در طول کمپین انتخاباتی اسرائیل را به «نسل‌کشی» متهم کرد و از گلدمن خواست همین کار را بکند. لندر با تحقیر به انتظار لاپید پاسخ داد که تغییر قدرت در اورشلیم و تلاش بیشتر رهبران اسرائیلی مانند او، که مشتاق دوستی با دموکرات‌ها هستند، اوضاع را تغییر خواهد داد. او روشن ساخت که دموکرات‌هایی مانند او، که با زهران ممدانی، شهردار ضدسامی شهر نیویورک متحد هستند، و حتی سایرین که افراطی نیستند، علاقه‌ای به نظر جریان اصلی اسرائیل ندارند، حتی زمانی که این نظر از سوی لیبرال‌هایی باشد که می‌خواهند متحد او باشند.
لندر، که پس از باختن به ممدانی در انتخابات مقدماتی شهرداری، برای او کمپین کرد، می‌خواهد اسرائیل «احترام به حقوق بین‌الملل و حقوق بشر» را نشان دهد. اگرچه این اظهارات ریشه در دروغ‌هایی درباره حقوق بین‌الملل و رفتار اسرائیل دارد، ما معنای آن را می‌دانیم. حداقل، او خواهان عقب‌نشینی از یهودا، سامریه و اورشلیم و ایجاد یک دولت فلسطینی است که احتمالاً توسط حماس اداره می‌شود و تهدیدی مرگبار برای وجود اسرائیل خواهد بود. چیزی که حتی ائتلاف چپ‌گرای «هرکس جز بیبی» که به دنبال جایگزینی نتانیاهو است، نمی‌تواند بپذیرد.
این دیدگاه، که بسیاری از آمریکایی‌ها—مانند لندر که خود را «صهیونیست لیبرال» در مقابل صهیونیست‌ستیزان DSA می‌نامند—آن را دارند، دلیل جزئی ادامه رأی دادن یهودیان به دموکرات‌ها است.
با این حال، حتی این موضوع به طور کامل توضیح نمی‌دهد که چرا تقریباً سه نفر از پنج یهودی میشیگان ممکن است به فردی مانند السید رأی داده باشند، که بسیار بیش از لندر با وجود ملی یهودی دشمنی دارد. در واقع، نه بی‌دلیل، ائتلاف یهودی جمهوری‌خواه السید را ضدسامی‌ترین نامزد سنا در آمریکا نامید.
سیاست از جمعیت‌شناسی سرچشمه می‌گیرد
برای درک کامل اینکه چرا اکثریت یهودیان همچنان از وفادارترین حامیان دموکرات‌ها هستند، باید تغییر فرهنگی در میان آمریکایی‌ها به طور کلی در مورد سیاست را درک کرد. اکنون بدیهی است که در این دوران فوق‌العاده حزبی، که در آن اکثر آمریکایی‌ها کاملاً سکولار هستند، سیاست نقش مذهبی را در زندگی آن‌ها ایفا می‌کند که قبلاً مذهب داشت.
این موضوع برای اکثریت قریب به اتفاق یهودیان غیرارتدوکس و لیبرال سیاسی، حتی صادق‌تر است.
برای این بخش غالب جمعیت یهودی آمریکا، مواضع سیاسی لیبرال—فهرستی از باورها که می‌تواند با تغییرات مد روز سیاسی در چپ تغییر کند—و تعهد به دموکرات‌ها، مذهب آن‌هاست. در واقع، مواضع اتخاذ شده توسط مرکز اقدامات مذهبی یهودیت اصلاحی، بازوی سیاست‌گذاری بزرگ‌ترین شاخه یهودی آمریکا، تقریباً همان مواضع اکثر دموکرات‌ها در طیف وسیعی از مسائل است، بسیاری از این مسائل ماهیتاً یهودی نیستند.
در سال‌های اخیر صحبت‌های زیادی درباره حرکت برخی یهودیان به سمت جمهوری‌خواهان مطرح شده است. بسیاری از لیبرال‌های یهودی عمیقاً از واکنش چپ سیاسی آمریکا به ۷ اکتبر شوکه شده‌اند، به‌ویژه زمانی که دیدند فرزندان آن‌ها هدف گروه‌های طرفدار حماس در دانشگاه‌ها قرار گرفته‌اند. اما هنوز اثبات نشده است که درصد قابل‌توجهی از آن‌ها نتیجه‌گیری‌هایی از این موضوع کرده و آماده تغییر نحوه رأی دادن خود هستند.
دلائلی وجود داشت که نشان می‌داد در ایالت‌هایی مانند فلوریدا، یهودیان احتمال بیشتری داشت که به نامزدهای جمهوری‌خواه رأی دهند که به حمایت یکپارچه از دولت یهودی رسیده بودند. تلاش‌های ترامپ برای مبارزه با ضدسامی‌گری در پردیس‌های دانشگاهی نیز دلیلی برای تغییر موضع به آن‌ها داد. و برخی یهودیان برجسته، مانند آلن درسشوویتز، استاد حقوق بازنشسته دانشگاه هاروارد و مدافع طولانی‌مدت لیبرالیسم، چنین کاری کردند.
اما همان‌طور که انتخابات ۲۰۲۴ و ۲۰۲۶ نشان داد، وفاداری یهودیان به دموکرات‌ها ادامه یافت، حتی زمانی که آن‌ها عمدتاً به حزب ضداسرائیلی کشور تبدیل شدند. کسانی که با درسشوویتز موافقند، به نظر می‌رسد استثناهایی هستند که قاعده را ثابت می‌کنند.
بخشی از توضیح نه چندان از ایدئولوژی، بلکه از جمعیت‌شناسی سرچشمه می‌گیرد. همان‌طور که نظرسنجی‌های انجام‌شده توسط مرکز تحقیقات پیو نشان داده‌اند، سریع‌ترین بخش در حال رشد جمعیت یهودی آمریکا توسط جمعیت‌شناسان «یهودیان بدون دین» توصیف می‌شود.
این فقط به این معنا نیست که آن‌ها یهودیت را اجرا نمی‌کنند. این شامل یک تغییر گسترده از ایده‌های سنتی درباره معنای یهودی بودن با تعهد به ایمان مذهبی، قانون و سنت یهودی و، مهم‌تر از همه، حس هویت جمعی یهودی است که کنار گذاشته شده است. این موضوع منجر به تعداد قابل‌توجهی از کسانی شده است که ممکن است به نوعی خود را یهودی بدانند، اما هیچ ارتباط واقعی با زندگی سازمان‌یافته یهودی ندارند، از جمله کنیسه‌ها، مراکز اجتماعی و سازمان‌هایی که نماینده و خدمتگزار یهودیان هستند.
این تابعی از نرخ جذب فرهنگی و همزادگیری نزدیک به ۷۰ درصد برای یهودیان غیرارتدوکس است، نه انتقاد از سیاست‌های اسرائیل یا نتانیاهو.
چشم‌پوشی از نفرت‌پراکنی علیه یهودیان
این همچنین به این معناست که بسیاری از آن‌ها پیوندهای کمتری با نیمی از جمعیت یهودی جهان که در اسرائیل زندگی می‌کنند، دارند. این فقط به این معنا نیست که آن‌ها درک ضعیفی یا هیچ درکی از اینکه چرا یهودیان اسرائیلی اینگونه فکر می‌کنند، ندارند. آن‌ها ایده‌ای ندارند که چرا اسرائیلی‌ها آماده‌اند برای دفاع از خانه‌ها و خانواده‌های خود در برابر دشمنان فلسطینی بجنگند، که وجود ملی آن‌ها به طور جدایی‌ناپذیر با یک جنگ نسل‌کشانه یک قرن علیه صهیونیسم گره خورده است، که فجایع ۷ اکتبر تنها تریلر آن بود.
اما آن‌ها همچنین به نظر نمی‌رسد بفهمند که تعهد به سرزمین اسرائیل مرکزی هویت یهودی است، همان‌طور که یهودیان در ۳۰۰۰ سال گذشته آن را درک کرده‌اند. بسیاری از یهودیان لیبرال تعریف کاری اتحادیه بین‌المللی یادبود هولوکاست (IHRA) از ضدسامی‌گری را که به طور گسترده پذیرفته شده است، رد کرده‌اند، زیرا آن‌ها تعریفی می‌خواهند که اجازه دهد با وجود اسرائیل مخالف باشند، نه فقط انتقاد از آن، بدون اینکه متهم به نفرت از یهودیان شوند.
وقتی این را درک کنید، فهمیدن اینکه چرا تعداد قابل‌توجهی از یهودیان مایلند باور کنند فردی مانند السید، که طرفدار نابودی دولت یهودی است—چیزی که اجتناب‌ناپذیراً نیازمند نسل‌کشی نیمی از یهودیان زنده امروز خواهد بود—اما مدعی عشق به یهودیان است، ضدسامی‌گر یا تهدیدی برای آن‌ها نیست، آسان‌تر می‌شود.
مواضع «صهیونیست‌های لیبرال» مانند لندر بدبین، احتمالاً محصول دانستن اوست که دموکرات‌های لیبرال عمدتاً در آموزه‌های سمّی نظریه نژادی انتقادی، تقاطع‌گرایی و استعمار شهرک‌نشین تلقین شده‌اند و بنابراین، اسرائیل و یهودیان را به اشتباه «سرکوبگران سفیدپوست» تعریف می‌کنند.
به همین دلیل است که دموکرات‌هایی مانند او تمایز سختی با مخالفان آشکار اسرائیل در DSA یا حتی ضدسامی‌گرانی مانند السید پیدا می‌کنند. حتی کسانی که صرفاً فکر می‌کنند اسرائیل باید نسبت به عقب‌نشینی‌های سرزمینی انعطاف‌پذیرتر باشد، همدلی کمی با اکثریت یهودیان اسرائیلی مذهبی یا ملی‌گرا دارند. این یهودیان آمریکایی به روشی که فلسطینیان به طور مداوم پیشنهادات صلح را رد کرده‌اند، توجه نکرده‌اند، زیرا تنها راه‌حلی که آن‌ها می‌خواهند، راه‌حلی است که در آن اسرائیل دیگر وجود نداشته باشد.
تعریف هویت یهودی
برای کسانی که هویت یهودی آن‌ها همچنان محکم در سنت یهودی ریشه دارد، رأی دادن به فردی مانند السید حتی اگر دموکرات‌های وفادار باشند، دشوار است.
شاید تعداد کمی، مانند دانا نسِل، دادستان کل میشیگان، فکر کنند که افزودن یک عضو دیگر به فراکسیون سنا دموکرات‌ها مهم‌تر از بقای اسرائیل یا ملت یهودی است. اما در فضای سیاسی کنونی، احتمال دارد برخی از آن‌ها صرفاً به این دلیل چنین کاری کرده باشند که از ترامپ و جمهوری‌خواهان بیشتر از اسرائیل متنفرند.
می‌توان استدلال کرد که کسانی که حس ناچیزی از هویت یهودی خود دارند، بعید است خود را به عنوان یک جامعه جداگانه یا دارای انسجام حفظ کنند. در واقع، ممکن است این موضوع از قبل صادق باشد، زیرا تعداد یهودیان بدون دین همچنان در حال افزایش است. بخشی از مشکل نظرسنجی‌هایی که نظر یا رأی یهودیان را اندازه‌گیری می‌کنند این است که تعداد فزاینده‌ای از کسانی که می‌گویند یهودی هستند، پیوندهای واقعی کمی با زندگی یهودی دارند.
اگر فقط یهودیانی را بشماریم که چنین پیوندها یا باورهایی دارند، آمار مربوط به عادات رأی‌دهی و باورهای آن‌ها ممکن است بسیار متفاوت از آمارهایی باشد که نشان می‌دهند جمعیت یهودی به همان میزان همیشه لیبرال و وفادار به دموکرات‌ها است.
حتی اگر این درست باشد، همچنان نشانه‌ای از جهل و عدم همذات‌پنداری با مبارزه جاری برای بقای یهودیان در عصر افزایش ضدسامی‌گری است که این‌قدر یهودی به افراد مانند السید، شووالیه، ممدانی و حتی لندر رأی می‌دهند. این نشانه جامعه‌ای است که مسیر خود را گم کرده است.
با توجه به اینکه بخش زیادی از رسانه‌های جریان اصلی لیبرال—که اکثر یهودیان برای اطلاعات درباره خاورمیانه و مبارزه با ضدسامی‌گری به آن‌ها وابسته‌اند—اطلاعات نادرست و اتهامات خون‌آلود علیه اسرائیل را عادی‌سازی می‌کنند، تعجب‌آور نیست که آن‌ها حمایت خودکار از دموکرات‌های نفرت‌پراکن علیه یهودیان را زیر سؤال نمی‌برند.
اما باید کسانی را که درک می‌کنند این مواضع چقدر نادرست است، انگیزه دهد تا تلاش‌های خود را برای ترویج آموزش یهودی و ارتباط با دولت یهودی و همچنین گفتن حقیقت درباره جنگ علیه اسرائیل دوچندان کنند.
تنها راه مبارزه با بی‌سوادی یهودی که منجر می‌شود بسیاری به دلیل وفاداری حزبی به ضدسامی‌گران رأی دهند، گسترش حقیقت درباره زندگی یهودی و اسرائیل است.
جاناتان اس. توبین سردبیر JNS است. او را دنبال کنید: @jonathans_tobin.