در روزهای پایانی کمپین انتخابات میانی، هنگامی که رئیس‌جمهور سابق اوباما به دیترویت سفر کرد، نوعی تکثرگرایی فانتزی را به یاد آورد که دموکرات‌ها در دوران ریاست جمهوری او بدان افتخار می‌کردند. او اشاره کرد که میشیگان فرصتی دارد تا کاری غیرممکن انجام دهد: با انتخاب عبدالالسید برای پیوستن به الیسا اسلاتکین در سنا، این ایالت می‌تواند هیئت نمایندگی خود را به نمادی زنده از دشمنی‌های فراموش‌شده و هماهنگی متعالی تبدیل کند. اوباما گفت: «شما یک مرد مسلمان و یک زن یهودی دارید که در سنای ایالات متحده برای شما مبارزه می‌کنند. این چیزی است که میشیگان می‌تواند به آن افتخار کند.»
دقیقاً یک هفته طول کشید تا این خوش‌بینی بر صخره‌های سخت‌تر سیاست مدرن دموکرات‌ها برخورد کند. یکشنبه هفته بعد، نماینده هیلی استیونز حمایت خود را از السید پس گرفت و آن را به حریف او، مایک راجرز جمهوری‌خواه، تقدیم کرد؛ بخشی از دلایل او، موضع السید درباره مسئله‌ای بود که بیش از هر چیز دیگری در سال جاری دموکرات‌ها را تقسیم کرده است: اسرائیل. این تغییر ناگهانی مانعی برای پیروزی قاطع السید ایجاد نکرد. اما این نتیجه، ترس‌هایی را که این هفته بارها از زبان دموکرات‌های میشیگان شنیدم، پنهان کرد؛ ترس از اینکه تنش‌های خاورمیانه بتواند ائتلاف گسترده‌ای را که حزب برای پیروزی در سال ۲۰۲۶ تشکیل داده بود، از هم بپاشاند.
وقتی شب انتخابات، من با گروهی از فعالان دموکرات در یک رستوران غذای ایتالیایی (با سس قرمز) در آن آربر نشستم، بطری اول شراب تقریباً خالی بود. تقریباً همه حاضران در میز به السید رأی داده بودند؛ کسی که ساعات بعد قرار بود تاریخ‌ساز شود و به عنوان اولین مسلمان وارد سنای ایالات متحده گردد. اما هیچ‌کس شادمان نبود. اگر چیزی وجود داشت، دموکرات‌های یهودی که بروشتا و پاستا می‌خوردند کمی شوکه‌زده به نظر می‌رسیدند؛ آنها به سختی از یک کمپین سنا تلخ بیرون آمده بودند و با آنچه یکی از دشوارترین رأی‌های زندگی خود توصیف کردند، دست‌وپنجه نرم می‌کردند.
همه در میز یک چیز را می‌خواستند: بازپس‌گیری کنترل سنا توسط دموکرات‌ها و رد کردن رئیس‌جمهور ترامپ. با این حال، هیچ‌کس از انتخاب سناتوری که می‌خواهد اسرائیل را طرد کند، یا درباره صهیونیسم به شیوه‌ای صحبت می‌کند که به گفته آنها امنیت یهودیان میشیگان را تهدید می‌کند، و یا با حسن پایکر، استریمر چپ افراطی که گفته بود «آمریکا لایق حملات ۱۱ سپتامبر بود»، کمپین کرده است، ذوق‌زده نبود. به عبارت دیگر: آنها نمی‌خواستند سناتوری مانند نامزدی را انتخاب کنند که همه به جز دو نفر از اطراف میز، به او رأی داده بودند. دکسی الکساندر که شامی با ۱۱ نفر را سازماندهی کرده بود، به من گفت: «بیان عمق اندوهی که اینجا روی زمین در حال وقوع است، دشوار است.» او استاد تئاتر، معاون رئیس حزب دموکرات ایالتی و رهبر کاکائوس یهودیان آن است. الکساندر با قطعیت اما بدون شور و اشتیاق به السید رأی داد. او راست افراطی را مشکل بزرگ‌تری برای کشور—و برای یهودیان آمریکایی—می‌داند، اما همسرش، بروس کوتینسکی، معتقد است چپ افراطی تهدید بزرگ‌تری است. او با اکراه به راجرز، جمهوری‌خواه، رأی داد.
حتی وقتی گروه با اشتیاق درباره پیشرفت‌های مورد انتظار دموکرات‌ها در سراسر کشور بحث می‌کرد، گفتگوی آنها درباره پیروزی نزدیک السید حالتی گلایه‌آمیز داشت. همان شب، ریما محمد، عضو هیئت مدیره مدارس آن آربر، هنگامی که خارج از یک مرکز رأی‌گیری در آن سوی خیابان ورزشگاه میشیگان درباره رقابت سنا فکر می‌کرد، هیچ‌گونه اضطرابی نداشت. داروساز ۴۶ ساله آرام صحبت می‌کرد و صدایش پس از یک آخر هفته طولانی تلاش برای جلب رأی مردم، گرفته بود. محمد، یک فلسطینی‌تبار آمریکایی که پدربزرگ و مادربزرگ او در سال ۱۹۴۸ به زور از خانه‌هایشان در منطقه‌ای که اکنون اسرائیل است اخراج شدند، برای گذراندن دوره تخصص پزشکی به دانشگاه میشیگان آمد و اکنون در آنجا تدریس می‌کند. محمد در فقر در سینسیناتی بزرگ شد و تنها خانواده رنگین‌پوست در محله‌ای بسیار محافظه‌کار بود. او به من گفت که پیروزی السید «زندگی را تغییر خواهد داد»، به ویژه برای چهار فرزندش که آن را خواهند دید. محمد توضیح داد: «این حتی مربوط به مسلمان بودن نیست.» او گفت که پیروزی نشان می‌دهد که «انتخابات خریدنی نیست» توسط شرکت‌ها و گروه‌هایی مانند AIPAC، و همچنین «نفرت پیروز نخواهد شد».
در سه سال گذشته، از زمان حملات حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر و جنگ ناشی از آن در غزه، درگیری اسرائیل و فلسطین شاید بزرگ‌ترین و زشت‌ترین نقطه اختلاف درون حزب دموکرات بوده است. جو بایدن، رئیس‌جمهور وقت، که خود را صهیونیست معرفی می‌کرد و اسرائیل را هم شریک امنیتی ضروری برای آمریکا و هم کشوری با ارزش‌های مشابه می‌دید، از حمایت آمریکا از جنگ علیه حماس قول داد—که واکنش منفی فعالان پیشرو را برانگیخت. جنبش اعتراضی منجر به این شد که بیش از ۱۰۰ هزار دموکرات در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری ۲۰۲۴ میشیگان به گزینه «متعهد نبوده» رأی دهند تا نارضایتی خود را ثبت کنند. دونالد ترامپ در دیربورن، قلب جامعه عرب‌تبار میشیگان که معمولاً به دموکرات‌ها رأی می‌دهد، رأی بیشتری نسبت به کامالا هریس کسب کرد.
امسال، انتخابات مقدماتی سنا در میشیگان به میدان اصلی نبرد داخلی حزب درباره رابطه آمریکا با اسرائیل تبدیل شد. استیونز از اسرائیل به عنوان متحدی «ناقص» دفاع کرد که «صمیمی‌ترین دوست» آمریکا در خاورمیانه است. السید روشن ساخته است که اسرائیل را شریک آمریکایی نمی‌داند. او این کشور را «خونریز» خواند و گفت که مانند ایران، تهدیدی برای ایالات متحده است—سخنانی که برخی میشیگانی‌های یهودی نگرانند ممکن است راه را برای عناصر ضدسامی در چپ باز کند. پس از پیروزی السید در انتخابات مقدماتی و حمایت استیونز از او، موضوع کمرنگ شد و حزب ظاهراً متحد به نظر می‌رسید، به ویژه در میان حملات آشکار اسلام‌هراسانه جمهوری‌خواهان علیه السید. تغییر موضع لحظه آخری استیونز به سمت راجرز، مسئله‌ای را دوباره مطرح کرد که دموکرات‌ها نمی‌توانند مدت زیادی آن را نادیده بگیرند.
دموکرات‌هایی که در آستانه کنترل کنگره هستند، اکنون باید بفهمند چگونه با شکاف‌های بر سر اسرائیل و غزه که هیچ نشانه‌ای از ترمیم ندارند، کنار بیایند. دیوید کریمر، مدیر اجرایی بیمه که رئیس کمپین مقدماتی استیونز بود، به من گفت که با ورود تعدادی از منتقدان اسرائیل به واشنگتن، «نبرد واقعی برای روح حزب» در پیش است. السید از قبل درباره این موضوع صحبت می‌کند. در سخنرانی پیروزی خود در اواخر سه‌شنبه، او درباره محافظت از کودکان فلسطینی از «قتل با پول مالیات ما» صحبت کرد و گفت که میشیگانی‌ها «نمی‌خواهند پول ما برای آپارتاید، نسل‌کشی یا جنگ ارسال شود». او لحظه‌ای صرف تمسخر AIPAC کرد: «متشکرم که فرصت دادید دو بار شما را شکست دهم.»
رأی‌دهندگان یهودی و مسلمان alike این هفته به من گفتند که انتخاب السید را لحظه‌ای محوری در تکامل دموکرات‌ها درباره مسئله‌ای می‌دانند که زمانی حاشیه‌ای بود: درگیری اسرائیل و فلسطین. دموکرات‌ها در طول جنگ غزه بی‌تردید به چپ متمایل شده‌اند؛ تمام سناتورهای دموکرات به جز هفت نفر، اوایل امسال به مسدود کردن انتقال سلاح‌های خاص به اسرائیل رأی دادند، شمارشی که زمانی غیرقابل تصور بود. (جمهوری‌خواهان نیز، اگرچه همچنان قابل اعتمادتر از دموکرات‌ها در حمایت از اسرائیل هستند، تغییر جهت داده‌اند.) سوال این است که آیا السید موفق خواهد شد دموکرات‌ها را بیشتر به چپ بکشاند، یا اینکه حزب، با انبوهی از قانونگذاران جدید و اکثریت غیرمنتظره بزرگ در سنا، قادر خواهد بود فضایی برای طیف وسیعی از باورها پیدا کند؟
بسیاری از مقامات و فعالان مسلمان، انتخاب السید را لحظه‌ای پرچمدار برای فعالیت‌های طرفدار فلسطین می‌دانند. صبح سه‌شنبه، خارج از یک مدرسه ابتدایی آجری صدساله در دیربورن که به عنوان مرکز رأی‌گیری برای بسیاری از جامعه بزرگ عرب‌تبار شهر عمل می‌کرد، آلاباس فرحات سلام‌های صبحگاهی خود را با عبارات عربی آمیخته بود و با رأی‌دهندگان خوش‌وبش می‌کرد. نماینده ۲۶ ساله ایالتی از دیربورن گفت که اهمیت کمتری به این موضوع می‌دهد که السید اولین سناتور مسلمان باشد، بلکه بیشتر بر این نکته تمرکز دارد که او سناتوری «اول آمریکا»، «اول میشیگان» است. السید اصرار دارد که حمایت مالی واشنگتن از جنگ اسرائیل در غزه—که پس از حملات شبه‌نظامیان حماس به اسرائیل در سال ۲۰۲۳ و کشته شدن حدود ۱۲۰۰ نفر، ده‌ها هزار کشته برجای گذاشت—به معنای کاهش بودجه مالیات برای مراقبت‌های بهداشتی و آموزش در داخل آمریکا است. این پیام برای فرحات، که خانواده‌اش از جنوب لبنان است، جذاب است. فرحات به من گفت: «او وقتی چیزی اشتباه است، به شیوه‌ای بلندتر صحبت خواهد کرد که وضع موجود نمی‌داند چگونه با آن کنار بیاید.»
السید می‌داند که نگرش دموکرات‌ها نسبت به اسرائیل تغییر کرده است. در نظرسنجی AP/NORC در ماه ژوئن، ۵۸ درصد گفتند که آمریکا بیش از حد از اسرائیل حمایت می‌کند، افزایشی از ۴۵ درصد در اوایل ۲۰۲۴؛ ۶۲ درصد دموکرات‌ها گفتند که آمریکا به اندازه کافی از فلسطینی‌ها حمایت نمی‌کند. یهودیان میشیگان نیز این روندها را درک می‌کنند. آنها فقط درباره اینکه آیا باید تشویقشان کنند—همانطور که بخش عمده‌ای از جوانان پیشرو انجام داده‌اند—یا سعی در بازگرداندن آنها داشته باشند، دو دسته شده‌اند. حنان لیس، تاجر که زمان خود را بین منطقه کلان‌شهری دیترویت و اسرائیل تقسیم می‌کند، سالهاست از سیاستمداران دموکرات حمایت کرده است. امسال، او برای جوسلین بنسون، دموکرات و فرماندار منتخب جدید، پول جمع‌آوری کرد—و همچنین یک رویداد جمع‌آوری کمک مالی برای راجرز برگزار کرد. لیس معتقد است اسرائیل با «تهدیدی وجودی» روبه‌روست و نگران است که دموکرات‌ها اهمیت ندهند. او این هفته در تماس تلفنی از اسرائیل به من گفت: «من درباره نحوه برخورد حزب با این موضوع خوش‌بین نیستم.»
جاش وینستون نیز امیدوار نیست. خاخام اصلاح‌طلب در شب انتخابات در آن آربر به من گفت که نگران است سخنان السید—به ویژه وقتی اسرائیل را «خونریز» می‌خواند و به نظر می‌رسد بحران هزینه زندگی در آمریکا را به حمایت از این کشور مرتبط می‌کند—می‌تواند باعث شود مردم سرخوردگی خود را سر یهودیان خالی کنند، بسیاری از آنها ارتباطات شخصی و مذهبی عمیقی با اسرائیل دارند. وینستون که از اعلام اینکه به چه کسی رأی داده است خودداری کرد، گفت: «برای من، این فقط درباره امنیت یهودیان در میشیگان بوده است.» چند دموکرات یهودی به من گفتند که از تبلیغ ضد راجرز در روزهای پایانی انتخابات وحشت‌زده شدند که زوجی آمریکایی را در فروشگاه مواد غذایی نشان می‌داد که می‌گفتند نمی‌توانند تخم‌مرغ بخرند، زیرا آن پول باید برای «کشتن فلسطینی‌ها» استفاده شود. السید گفته است که با آن تبلیغ که توسط گروه خارجی تهیه شده، «موافق نیست».
السید تلاش‌های دیگری برای اطمینان دادن به منتقدان یهودی خود انجام داده است. شاید پایین‌ترین نقطه رابطه او با دموکرات‌های یهودی بدبین، در ماه مارس رخ داد، زمانی که او حمله تروریستی به کنیسه‌ای نزدیک دیترویت را محکوم کرد اما همچنین گفت «آدم‌های آسیب‌دیده، آدم‌ها را آسیب می‌زنند»، اشاره به اینکه خانواده عامل حمله توسط حملات هوایی اسرائیل کشته شده بودند. برای بسیاری از رأی‌دهندگان یهودی اینجا، این اظهارنظر توجیه‌گر یا حداقل همدلی نامشروع تلقی شد. چند ماه بعد، پس از انتخابات مقدماتی، او به دموکرات‌های یهودی گفت که از استفاده از آن کلمات پشیمان است. او همچنین در پایان کمپین، مدیر روابط یهودی استخدام کرد و شخصاً با بسیاری از دموکرات‌های یهودی برجسته، از جمله برخی مانند وینستون و دکسی الکساندر که نسبت به او بدبین بودند، دیدار کرد. این دیدارها لزوماً کمک نکرد. الکساندر گفت که السید به او گفته است که می‌تواند بدون رأی یهودیان پیروز شود و رأی‌های لازم را از سایر اقلیت‌ها جبران خواهد کرد. (سخنگوی السید به درخواستی برای اظهار نظر پاسخ نداد.)
نظرسنجی‌های ملی به طور مداوم نشان می‌دهند که بیش از دو سوم یهودیان به دموکرات‌ها رأی می‌دهند. برای بسیاری، ایمانشان حمایت از ارزش‌های لیبرال را تقویت می‌کند. و تا اخیراً، حمایت از اسرائیل عموماً مسئله‌ای بدون تنش و مورد اجماع بود. دموکرات‌های یهودی اکنون باید با واقعیتی روبه‌رو شوند که چیزی که بسیاری از آنها آن را اعتقاد هسته‌ای می‌دانند—حفظ روابط قوی با دولت یهودی—دیگر برای سیاستمداران حزبشان قطعی نیست.
جردن آکر، وکیل دموکرات، صبح سه‌شنبه هنگامی که برای رأی دادن نزدیک خانه‌اش در هانتینگتون وودز رانندگی می‌کرد، با من تماس گرفت. او اوایل امسال، نامزدی حزب برای دوره دوم در هیئت حاکمه دانشگاه میشیگان را باخت. آکر—که خانه و دفتر حقوقی او در سال ۲۰۲۴ توسط فعالان طرفدار فلسطین که از مخالفت او با عقیم‌سازی سرمایه‌گذاری در اسرائیل ناراضی بودند، ویران شد—به من گفت که قصد ندارد بگوید به چه کسی رأی خواهد داد. او گفت: «به هر حال، فردا صبح، با سناتور منتخبی بیدار خواهیم شد که به نحوی مخالف منافع ماست و ممکن است واقعاً گوش دادن به جامعه ما درباره منافعش را رد کند.»
رأی‌دهندگان فلسطینی‌تبار آمریکایی می‌گویند که می‌توانند احساس عدم ارزشمندی نظراتشان توسط حزب خود را درک کنند. عامر زهر، استاد حقوق مهمان و کمدین که در دیربورن زندگی می‌کند، تمام عمر دموکرات بوده است. اما او تا زمانی که کمپین ریاست جمهوری برنی سندرز ده سال پیش «اولین فرصت ما برای دیده شدن فلسطین در یک کمپین ملی» را فراهم کرد، چندان مشتاق نبود. زهر به من گفت. او با خودروی آئودی که پلاک آن PLSTN48 نوشته شده بود، به مدرسه ابتدایی دیربورن رسید. پدر او یک ماهه بود در سال ۱۹۴۸، سال تأسیس اسرائیل، زمانی که خویشاوندان زهر به زور اخراج شدند—به اردن، جایی که زهر متولد شد. والدینش او را در کودکی به آمریکا آوردند.
زهر در السید سیاستمداری می‌بیند که می‌تواند توانایی سندرز را تقلید کند تا صدای چپ‌ترین در هر مسئله خاصی باشد، حتی اگر تنها باشد. زهر گفت: «او مجبور خواهد بود دورتر از هر کس دیگری که اکنون آنجاست باشد. او مجبور خواهد بود پرچمدار باشد.» او می‌خواهد ببیند که واشنگتن حق تعیین سرنوشت فلسطینی‌ها را بدون قید و شرط به رسمیت بشناسد. اگر السید نیاز باشد برای جلوگیری از تأمین مالی سلاح برای اسرائیل filibuster (ممانعت از رأی‌گیری) کند، زهر انتظار دارد او این کار را انجام دهد.
السید در ژانویه به جمع حداقل ۱۰ دموکرات تازه‌وارد در سنا خواهد پیوست، از جمله چند میانه‌رو از ایالت‌های سنتاً جمهوری‌خواه مانند کانزاس و کارولینای جنوبی. حکمت رایج می‌گوید که همکاران جدید السید احتمالاً بیشتر از سناتورهای باتجربه‌تر راهنمایی می‌گیرند تا از یک تازه‌وارد از منطقه صنعتی زنگ‌زده (Rust Belt) هنگام تصمیم‌گیری درباره رأی دادن به بسته‌های هزینه خارجی. اما در این واقعیت سیاسی جدید، جایی که پیروزی‌های دموکرات‌ها از غیرمنتظره‌ترین مکان‌ها سرازیر می‌شود، تعجب‌آور نخواهد بود اگر ببینیم السید برای چشم‌انداز خود از جهان فشار می‌آورد—و همکاران جدیدش گوش می‌دهند.