آهنگ تپش اعداد اول الگویی دارد؛ صرفاً بینظمی نیست. برنارد ریمان، ریاضیدان آلمانی، مشکوک بود که چنین است، اما هرگز آن را قطعی اثبات نکرد و جانشینان او در ریاضیات بیش از یک قرن تلاش کردند تا نشان دهند حق با او بوده است. اکنون ممکن است فرضیه ریمان اثبات شده باشد و این میتواند بنیادیترین ساختار دستگاه اعداد ما را آشکار کند و همزمان دریچهای نو به سوی فهم دنیای وسیع توابع ریاضی بگشاید.
در سال ۱۸۵۹، ریمان در یادداشت خود اشارهای گذرا به یک تابع ریاضی کرد و صحت گزارهای درباره آن را «به احتمال بسیار زیاد» توصیف نمود. اینکه او هرگز آن را به صورت قطعیتری اثبات نکرد، جهان ریاضیات را از آن زمان تا کنون در تعلیق نگه داشته و «فرضیه ریمان» به مشهورترین و سرسختترین مسئله حلنشده این حوزه تبدیل شده بود – تا امروز. یک اثبات جدید با کمک هوش مصنوعی توسط لونت آلپوژه در شرکت آنتروپیک ممکن است همین حالا عصری از ریاضیات را با تأیید حدس ریمان از نزدیک به ۲۰۰ سال پیش پایان داده باشد.
«این نتیجه، اگر درست باشد، نقطه عطفی خواهد بود برای تلاشی که هزاران ریاضیدان در گذشته انجام دادهاند»، به گفته کریستوفر هیوز از دانشگاه یورک در انگلستان. اثبات فرضیه ریمان همچنین یکی از مسائل جایزه هزاره مؤسسه ریاضیات کلی است که برای حل هر کدام از آنها جایزه نقدی یک میلیون دلاری تعیین شده است.
فرضیه ریمان دهههاست سایهای سنگین بر سر ریاضیدانان افکنده است، زیرا به سادهترین اما دشمنفهمترین موجودات ریاضیات مربوط است: اعداد اول. اینها اعدادی هستند که جز بر یک و خود بخشپذیر نیستند و هر عددی از ضرب اعداد اول ساخته میشود. بدین ترتیب، اعداد اول ستون فقرات تمام دستگاههای عددی هستند؛ همه چیز بر پایه آنها بنا شده است. اما نحوه توزیع اعداد اول میان تمام اعداد، ظاهراً غیرقابل پیشبینی است. اینجا همان نقطهای است که ریمان مداخله کرد.
او فرض کرد که فاصلهگذاری اعداد اول در امتداد محور اعداد را میتوان از مجموعه دیگری از اعداد استنتاج کرد که اکنون به تابعی ریاضی به نام تابع زتای ریمان گره خورده است. این اعداد مختلط هستند – یعنی هر کدام در واقع جفتی از دو عدد، یکی حقیقی و دیگری موهومی – و وقتی در تابع زتای ریمان قرار میگیرند، خروجی تابع صفر میشود. به طور گیجکنندهای، به این اعدادی که منجر به صفر شدن تابع میشوند، «صفرهای بدیهینشدنی» (non-trivial zeros) گفته میشود. ریمان کشف کرد که جمعبندی روی دنبالهای از این اعداد مختلط به او اجازه میدهد توزیع اعداد اول را تا یک عدد بزرگ خاص پیشبینی کند. در عمل، او به فرمولی دست یافت که میتوانست ظاهر تصادفی اعداد اول میان اعداد را معنادار کند.
اما این فرمول تنها در صورتی کار میکند که تمام صفرها هنگام رسم در یک دستگاه مختصات که محور افقی اجزای حقیقی و محور عمودی اجزای موهومی آنها را ردیابی میکند، همگی روی یک خط عمودی واحد قرار گیرند. ریمان برخی از این صفرها را محاسبه کرد که ایده او را تأیید میکرد، اما نتوانست فرضیه را به صورت کلیتر اثبات کند. این موضوع به بزرگترین مسئله حلنشده در تمام ریاضیات تبدیل شد. «این یک مسئله افسانهای است، ملکه تمام مسائل جایزه هزاره»، به گفته اسکات آرمسترانگ از دانشگاه سوربن در پاریس. «برای کل حوزه ریاضیات، نمیتوان قضیه بزرگتری وجود داشته باشد.»
در سالهای میانی، ریاضیدانان از رایانهها برای تأیید این موضوع استفاده کردند که ۱۲ تریلیون صفر بدیهینشدنی اولیه روی خط عمودی ریمان قرار دارند و کار زیادی برای اثبات این که صفرها حداقل باید در نوار اطراف این خط در دستگاه مختصات باشند، انجام شده است. در واقع، نسخه قبلی اثباتهای هوش مصنوعی توسط اوپنایآی (OpenAI) در ۶ اکتبر شامل اثبات نسخه ضعیفتری از فرضیه ریمان بود که صفرهای بدیهینشدنی را در همسایگی خط پیشبینیشده توسط ریمان قرار میداد، نه دقیقاً روی آن.
آلپوژه در بیانیهای عمومی نوشت که اثبات او، که با کمک هوش مصنوعی کلاد (Claude) آنتروپیک توسعه یافته، بیش از ۲۵۰ هزار صفحه طول دارد و هنوز به طور کامل توسط جامعه ریاضیات خوانده، هضم یا درک نشده است. حتی ترجمه آن به زبان نرمافزار بررسی اثبات «لین» (Lean) نیز ۱۷ میلیون خط طول دارد. این بدان معناست که داوری دقیق آن زمانبر خواهد بود. «من فرصت خواندن ۱۷ میلیون خط کد لین را نداشتهام، بنابراین نمیتوانم درباره صحت آنها صحبت کنم»، به گفته الکس واکر از کالج دانشگاهی لندن. او اضافه میکند که اعلامیه منتشر شده جزئیات روش را روشن نکرده است.
در نتیجه، در حال حاضر مشخص نیست دقیقاً چه ترفندهای ریاضیای توسط هوش مصنوعی به کار گرفته شده است، هرچند ناظران اولیه پیشنهاد میکنند که آن از طیف وسیعی از ریاضیات شامل چندین حوزه مانند نظریه اعداد و هندسه حسابی بهره برده است. برخی پیشنهاد کردهاند که هوش مصنوعی ارتباطاتی میان این حوزهها ایجاد کرده که در ادبیات علمی موجود به وضوح دیده نمیشوند.
کد لین در حال تطبیق برای اجرای کارآمد روی رایانهای است که بتواند آن را بررسی کند؛ کاری که چک مهمی بر اثبات جدید ارائه خواهد داد. «اگرچه خود لین مشکلاتی دارد، تاکنون هیچیک از نتایج هوش مصنوعی با گواهینامههای لین پس گرفته نشدهاند»، به گفته اسکات آرونسون از دانشگاه تگزاس در آستین. با این حال، او میگوید ممکن است سالها طول بکشد تا تمام جزئیات اثبات جدید رمزگشایی شود و بینشهای ریاضی آن به دست آید. اما پیامدها قطعاً عظیم و گسترده خواهند بود.
به طور قابل توجهی، این مسئله بزرگترین پرسش باز نظریه اعداد را حل میکند و سرانجام اعداد اول را معنادار میسازد. نتایج متعددی نیز بر این فرض که ریمان درست گفته است استوارند و اکنون بر پایهای محکمتر قرار خواهند گرفت. سپس پیامدهایی برای توابع مشابه تابع زتای ریمان، که به عنوان فرضیه تعمیمیافته ریمان شناخته میشوند، وجود دارد. «تعداد بسیار زیادی از نتایج قبلاً مشروط به فرضیه تعمیمیافته ریمان اثبات شدهاند»، به گفته جان نیکولسون از مؤسسه ماکس پلانک برای ریاضیات در آلمان. او میگوید همچنین تعدادی الگوریتم سریع برای محاسبه کمیتها در نظریه اعداد جبری وجود دارد که صحت آنها به فرضیه تعمیمیافته ریمان بستگی دارد. فرضیه ریمان حتی پیوندهایی با نظریههای آشوب در سیستمهای کوانتومی در فیزیک نیز دارد.
«شکست فرضیه ریمان هرجومرجی در توزیع اعداد اول ایجاد خواهد کرد»، انریکو بومبیری از دانشگاه پرینستون هنگام تبیین مسئله جایزه هزاره بیش از یک ربع قرن پیش نوشت. اکنون، به لطف ترکیبی از نبوغ و پشتکار انسانی و قدرت محاسباتی هوش مصنوعی، ممکن است نشان داده شده باشد که آن توزیع آنقدرها هم خطرناک نیست.