می‌توان آن را اختلال اجرایی نامید. از سال ۲۰۲۱، ایالت‌های آمریکا ۱۴۸ زندانی محکوم به اعدام را اعدام کرده‌اند. بر اساس داده‌های جمع‌آوری‌شده از گزارش‌های خبری توسط مرکز اطلاعات مجازات اعدام (Death Penalty Information Centre)، یک خیریه مدافع حقوق بشر، ۱۱ مورد از این اعدام‌ها ناموفق بوده است؛ بسیاری از محکومان بر روی تخت‌های اعدام برای بیش از ۳۰ دقیقه در درد و رنج دست‌وپا زدند. از این میان، چهار مورد اصلاً منجر به مرگ نشد.
به این شمارش تلخ، یکی دیگر را نیز اضافه کنید. در ۳۰ سپتامبر، ایالت تنسی دو دوز کشنده فرضی پنتوباربیتال (pentobarbital)، یک آرام‌بخش قوی، به کریستا پایک، زن ۵۰ ساله‌ای که دهه‌ها پیش به قتل هم‌کلاسی خود محکوم شده بود، تزریق کرد. با این حال، خانم پایک جان نسپارد. سرانجام او به بیمارستان منتقل شد و در وضعیت بحرانی قرار دارد.
اعدام خانم پایک حتی قبل از شکست، بحث‌برانگیز بود. یک ساعت قبل از شروع مقرر اعدام، یک دادگاه تجدیدنظر فدرال حکم داد که اجرای مجازات باید به تعویق افتد تا استدلال‌هایی مبنی بر اینکه خانم پایک، که هنگام ارتکاب قتل ۱۸ ساله بود، به دلیل تجربه سوءاستفاده جنسی باید از اعدام معاف شود، بررسی گردد. سپس دیوان عالی کشور، بدون ارائه دلایل، حکم داد که اعدام می‌تواند ادامه یابد.
با این حال، فراتر از جزئیات پرونده وی، اعدام ناموفق خانم پایک به چالش رو به فزونی اشاره دارد. در میان سایر اعضای OECD، باشگاهی از کشورهای ثروتمند، تنها ژاپن هنوز به طور منظم مردم را اعدام می‌کند. اما حتی در حالی که آمریکا مجازات اعدام را مجاز می‌داند، مجازات‌های «ظالمانه و غیرمعمول»، طبق متمم هشتم قانون اساسی، را ممنوع اعلام کرده است. افزایش تعداد اعدام‌های بدمدیریت نشان می‌دهد که این استانداردها ممکن است ناسازگار باشند.
دست‌کم از زمان جوزف-ایگناس گیوتین (Joseph-Ignace Guillotin)، دولت‌ها به دنبال روش‌های تمیزتر، سریع‌تر و مطمئن‌تر برای کشتن مجرمان بوده‌اند. ناامید از حلق‌آویختن، ایالت‌های آمریکا در اواخر قرن نوزدهم صندلی الکتریکی را پذیرفتند. در دهه ۱۹۷۰، پس از لغو ممنوعیت کوتاه‌مدت مجازات اعدام توسط دیوان عالی کشور، تزریق کشنده رایج شد. اما مرگ با سم وریدی تقریباً به همان اندازه که حلق‌آویختن یا برق‌زدگی غیرقابل اعتماد بودند، اثبات می‌کند که کم‌اعتبار است.
مشکلات به دلایل مختلفی رخ می‌دهد، از ناتوانی در یافتن رگ قابل استفاده برای تزریق دارو تا عدم قطعیت خود داروها؛ ۱۵ سال است که شرکت‌های دارویی، تحت فشار نهادهای نظارتی اروپا، تأمین داروهای کشنده برای جلادان آمریکایی را متوقف کرده‌اند. بسیاری از اعدام‌ها توسط افرادی بدون سابقه پزشکی انجام می‌شود، زیرا پزشکان و پرستاران سوگند خود را مبنی بر آسیب نرساندن جدی می‌گیرند. به لطف زنگ تازه‌ای که فرمانداران جمهوری‌خواه ایجاد کردند، سال گذشته ۴۷ آمریکایی اعدام شدند، بالاترین رقم در بیش از ۱۵ سال اخیر. با این حال، مدیریت تزریق کشنده همچنان بد انجام می‌شود.
چرا به سوزن‌ها پایبند بمانیم؟ در سال ۲۰۱۵، یوتا گروه آتش را احیا کرد. از آن زمان، آیداهو، کارولینای جنوبی و در آوریل، دولت فدرال، پیروی کرده‌اند. پس از یک نبرد حقوقی، کارولینای جنوبی در سال ۲۰۲۴ استفاده از صندلی الکتریکی را مجدداً معرفی کرد. تعداد کمی از ایالت‌های دیگر در حال آزمایش اتاق‌های گاز هستند، خفه کردن زندانیان با نیتروژن یا مسموم کردن آنها با گاز سیانور.
با این حال، این روش‌ها نیز مستعد اشتباهات وحشتناک هستند. در ماه ژوئن، دیوان عالی کشور استفاده آلاباما از اتاق گاز خود را مسدود کرد، پس از اینکه برخی از محکومان چندین دقیقه برای نفس کشیدن دست‌وپا زدند. در کارولینای جنوبی سال گذشته، هر سه عضو گروه آتش هدف قلب محکوم را خطا رفتند.
بنابراین، تزریق کشنده همچنان روش اصلی مرگ است و حدود ۹۰ درصد اعدام‌ها را شامل می‌شود. قابل توجه است که اعدام‌های ناموفق در دو ایالتی که بیشترین تعداد اعدام را انجام می‌دهند، یعنی تگزاس و فلوریدا، نادر است؛ ظاهراً داشتن تجربه، همان‌طور که در اکثر مشاغل دیگر، جلاد را کارآمدتر می‌کند. سال گذشته فلوریدا ۱۹ نفر را اعدام کرد، بیشتر از هر سال پس از لغو ممنوعیت فدرال، و هیچ گزارشی از بدمدیریتی تولید نکرده است.
اگر ایالت‌ها بر تزریق‌ها اصرار ورزند، ممکن است در نهایت تخصصی شوم پیدا کنند. با این حال، اکثر مجرمان اخیراً اعدام‌شده دهه‌ها پیش محکوم شده‌اند و حمایت عمومی از مجازات اعدام ممکن است تغییر کند. نظرسنجی گالوپ (Gallup) نشان می‌دهد که تنها اکثریت اندکی از آمریکاییان هنوز از مجازات اعدام حمایت می‌کنند. و زمانی که مسئولیت صدور حکم را بر عهده می‌گیرند، تعداد کمتری از آن حمایت می‌کنند. تعداد سالانه احکام جدید اعدام صادره از دهه ۱۹۹۰ بیش از ۹۰ درصد کاهش یافته است؛ سال گذشته تنها ۲۳ حکم صادر شد. اکثر هیئت‌های منصفه در پرونده‌های اعدام، حبس ابد را انتخاب می‌کنند. ¦