در هشتم سپتامبر، تنها چند ساعت پس از آنکه اد میلیبند، وزیر امور خارجه بریتانیا، تحریم‌های گسترده‌ای علیه تجارت با جوامع یهودی فراتر از خط سبز – شامل کرانه باختری، بلندی‌های جولان و شرق اورشلیم – اعلام کرد، گیدئون ساعر، وزیر امور خارجه اسرائیل، با خشم پاسخ داد.
«هر کس علیه اسرائیل اقدام کند، اسرائیل نیز علیه او اقدام خواهد کرد و آن‌ها نفوذ و اهمیت خود را در منطقه از دست خواهند داد. اقدامات علیه اسرائیل بی‌پاسخ نخواهد ماند.»
ساعر چندین اقدام تلافی‌جویانه را اعلام کرد، از جمله بستن کنسولگری تقریباً ۲۰۰ ساله بریتانیا در محله شیخ جراح که خدمات آن به شرق اورشلیم و کرانه باختری ارائه می‌شود، حذف نمایندگان بریتانیایی از مرکز بین‌المللی کمک‌رسانی به غزه در کریات گات، و پایان دادن به فعالیت‌های بریتانیا برای آموزش نیروهای تشکیلات فلسطینی از طریق تیم پشتیبانی بریتانیا در رام‌الله.
او همچنین ممنوعیت ورود ۱۲ مقام انتخابی بریتانیایی و سایر شهروندان درگیر در فعالیت‌های یهودی‌ستیز و ضد اسرائیلی را اعلام کرد. در صدر این فهرست، جرمی کوربین، رهبر سابق حزب کارگر قرار داشت.
از آن زمان، لحن میلیبند و اندی بورنهام، نخست‌وزیر بریتانیا علیه اسرائیل حتی تندتر شده است.
دروغ بی‌پایه و اساس پاکسازی قومی توسط میلیبند، تأییدکننده طرفداران فلسطین
در کنگره حزب کارگر هفته گذشته، میلیبند جنبش اعتراضی طرفدار فلسطین را که از هفتم اکتبر بریتانیا را فرا گرفته است، تأیید کرد؛ اعتراضاتی که گاهی احساس می‌شود بخش‌هایی از کشور برای یهودیان غیرقابل دسترسی شده است. او گفت: «ما صدای شما را می‌شنویم، شما حق داشتید»، در حالی که دروغ بی‌پایه و اساس پاکسازی قومی در کرانه باختری را تکرار می‌کرد.
او از متهم کردن اسرائیل به نسل‌کشی خودداری کرد و گفت که این موضوع توسط دادگاه‌های بین‌المللی تعیین خواهد شد، حتی اگر کاملاً آگاه باشد که در غزه نسل‌کشی رخ نداده است.
میلیبند و بورنهام روابط بریتانیا با اسرائیل را به شدت تغییر داده‌اند، به ضرر هر دو کشور. اسرائیل حق دارد پاسخ دهد.
بنابراین، ساعر حق داشت دستور بستن کنسولگری بریتانیا را صادر کند. واقعاً وقت آن رسیده است که اسرائیل نشان دهد اقدامات علیه آن، به همان شکل پاسخ داده خواهد شد.
به نظر می‌رسد بریتانیا و چند کشور دیگر اروپایی فرض می‌کنند که می‌توانند اسرائیل را تنبیه کنند، تلاش کنند چارچوب یک توافق دیپلماتیک آینده را دیکته کنند و همچنان از همان سطح دسترسی، همکاری و نفوذ برخوردار باشند.
این فرضیه باید به شدت به چالش کشیده شود.
میلیبند در کنگره حزب کارگر گفت: «ما واردات کالا از شهرک‌های غیرقانونی را ممنوع خواهیم کرد. ما خطوط عرضه مالی، ساخت‌وساز و خدمات بریتانیایی برای شهرک‌های غیرقانونی را مختل خواهیم کرد. و وقتی صحبت از تلاش برای نابودی راه حل دو دولت می‌شود، این حزب، این جنبش، این دولت می‌گوید "ما اجازه نمی‌دهیم موفق شوید."»
اما شما کی هستید، آقای میلیبند، که به اسرائیلی‌ها بگویید چه ترتیبی را برای امنیت آینده خود باید بپذیرند؟
بسیاری از اسرائیلی‌ها تشکیل یک دولت فلسطینی را تهدیدی وجودی می‌دانند. غزه محور اصلی این ترس است.
بریتانیا حق دارد سیاست‌های خود را داشته باشد، اسرائیل حق دارد پیامدهایی تعیین کند
اسرائیل سربازان و شهرک‌های خود را عقب کشید و حماس این سرزمین – که عملاً یک دولت کوچک فلسطینی بود – را به سکوی پرتاب حملات علیه اسرائیل تبدیل کرد که به وحشت هفتم اکتبر منجر شد. اعلامیه‌های بریتانیا به پرسش‌های امنیتی که تجربه مطرح می‌کند، پاسخی نمی‌دهد.
بریتانیا حق دارد سیاست‌های خود را داشته باشد. اسرائیل حق دارد پیامدهایی برای آن‌ها تعیین کند.
بنابراین، ساعر باید اطمینان حاصل کند که اقدامات اعلام‌شده او اجرا می‌شوند، علیرغم تهدیدهای بریتانیا برای اخراج یک دیپلمات اسرائیلی از لندن به ازای هر دیپلماتی که از کنسولگری اخراج می‌شود.
ما در پاسخ می‌گوییم: چنین باشد.
دیپلمات‌های اسرائیلی در لندن به منافع اسرائیل خدمت می‌کنند، اما این رابطه از طریق تبادل اطلاعات و همکاری امنیتی به بریتانیا نیز خدمت می‌کند. گسست دیپلماتیک هزینه‌ای برای اسرائیل خواهد داشت، اما بریتانیا نیز قیمت آن را خواهد پرداخت.
این هزینه‌ها شایسته بررسی هستند. اما توجیهی نیستند برای اینکه بریتانیا فرض کند سیاست‌های تقابل‌آمیز آن بدون هزینه تمام می‌شود، به ویژه زمانی که رویکرد آن – همان‌طور که رهبرانش اعتراف کرده‌اند – طراحی شده تا دیگران را به پیروی از الگوی خود تشویق کند.
در تابستان ۲۰۲۵، زمانی که فرانسه یک دولت فلسطینی مجازی را به رسمیت شناخت و چند کشور دیگر از جمله بریتانیا از آن پیروی کردند، اسرائیل تهدید کرد که کنسولگری فرانسه را در شهر ببندد. به دلایل مختلف، این تهدید اجرا نشد.
باید اجرا می‌شد. تهدیدهایی که عملی نمی‌شوند، اعتبار هشدار بعدی را تضعیف می‌کنند.
بستن کنسولگری بریتانیا نشان خواهد داد که بریتانیا نمی‌تواند دسترسی دیپلماتیک و نفوذ خود در منطقه را بدیهی تلقی کند، در حالی که سیاست‌هایی را دنبال می‌کند که اسرائیل آن‌ها را مضر برای امنیت خود می‌داند.
اسرائیل لازم نیست به هر بیانیه خصمانه با یک بحران دیپلماتیک پاسخ دهد. اما زمانی که یک دولت خصومت را به اقدامات تنبیهی ملموس ترجمه می‌کند، پاسخ ملموس توجیه‌پذیر است.
ساعر این پاسخ را اعلام کرده است. اکنون باید آن را اجرا کند.